‘Sir, they want to challenge you’

De volgende ochtend zijn we vroeg op pad gegaan. De taxi stond al voor ons klaar die ons naar het vliegveld zou brengen. Ons hostel Number 8 lieten we daarmee inclusief de rat achter ons. Een paar uur later landen in we in Kota Kinabalu, Borneo. J had een goed, schoon, betaalbaar hotel voor ons gevonden, Eden 54. Zeker een aanrader als je in de buurt bent. 

Kota Kinabalu is op zich niet een hele mooie stad. Het is tijdens WOII twee keer gebombardeerd en dat heeft de stad geen goed gedaan. We zaten in een gebied met allemaal banken en zelfs een supermarkt met Valet-parking. Zo iets heb ik nog nooit gezien. Wel een pluspunt is dat het aan de Zuid Chinese Zee ligt en op het terras kan je de zon in de zee zien ondergaan. En de nightmarket is gezellig om overheen te lopen om te kijken wat ze er allemaal verkopen.

De volgende dag met een minibusje (2 uur)  naar HQ Kinabalu National Park en in dit park ligt de beroemde Mountain Kinabalu (4095 m.). Het park was goed verzorgd, ingecheckt de nodige informatie gekregen en heel luxe met een busje naar het hostel gebracht. De dorm was voor 6 personen maar er waren geen andere gasten. Dus een privé dorm;-)

Veel was er niet te beleven en tijd om te slapen was het nog niet dus maar een rondje gelopen op het terrein. Totdat ik het geluid hoorde van het kletsen van veren shuttles uit een wat groter gebouw. Ik naar binnen, blijken daar 3 badmintonbanen in te zitten waarop allemaal Maleisische mannen aan het spelen waren. Eentje kwam meteen naar me toe en vroeg of ik wilde mee spelen. Tuurlijk wil ik dat! Of ik ook kan spelen? In NL speel ik elke week. Ok! Kies maar een racket uit.

Heren dubbel gespeeld met een volstrekt onbekende partner. Maar dat ging wel goed. In twee sets hadden we gewonnen! Dat bleek niet onopgemerkt bij de andere spelers. ‘Sir, they want to challenge you’. Hmm, tuurlijk, leuk nog een potje. Het was wel erg zweten, stond er in mijn gewone kleren met schoenen die geschikt zijn om een berg te beklimmen, te badmintonnen. Maar het was woensdagavond dus badmintonavond. Ook al zit je op een hoogte van ca. 1700 m. Na afritsen van mijn pijpen ging het wel een stuk beter.

De tweede pot in 3 sets verloren. Lag natuurlijk aan de shuttle, die ging veel te snel in die ijle lucht ;-). Tijdens deze pot kregen we steeds meer toeschouwers en twee daarvan kwamen na de pot naar mij toe of ik nog een potje wilde spelen. Tuurlijk, wilde ik dat! Ik had er namelijk ook heel veel plezier in. De derde pot hebben we gewonnen! En dat tegen Tony, de baas van iedereen….

Heel vriendelijk boden ze me een lift aan naar de receptie waarweer een busje klaar staat om mij naar het hostel te brengen. Lekker gedoucht en van het buffet genoten. Vroeg naar bed want de wekker zou om zes uur gaan. Dat slapen ging wel lukken. Vond het heel leuk om zo’n onverwachte woensdagavond badmintonavond te hebben!

'The electrocution did not harm you!’

Gisteren zijn we goed aangekomen in Kuala Lumpur. Fijn dat we een lift hebben gehad van J&G. Goede tradities moet je in ere houden. De vlucht was goed, beetje geslapen en toen stapten we uit in Kuala Lumpur. Voelde goed om weer in Azië te zijn!

In de hostel toch maar ff de ogen dicht gedaan en toen zijn we de stad ingelopen. Na een paar shoppingmalls toch eindelijk een plek gevonden waar we een simkaart hebben gevonden. Hoe moeilijk kan het zijn. Btw mijn nummer is +60148714825.

Vervolgens de monorail genomen om de stad wat beter te kunnen ontdekken. Op een gegeven moment moesten we de trein uit wegens een storing. Volgens een local die al jaren met de monorail reist, was dit voor hem de eerste keer dat er een trein defect was. Geeft niet er kwam een nieuwe aan die natuurlijk heel vol zat. Toch een rustig plekje gevonden. Totdat J zei dat ze een elektrische schok had gekregen toen ze de reling vast hield. Au, en toen nog één. Jonathan voel jij dat ook? Ja, ik kreeg ook een schok en had een pijnlijke arm.

Toen de monorail stopte, ging J naar de driver om te zeggen dat we een elektrische schok hadden gehad door het vasthouden van de reling. De driver reageerde meteen en liet de trein ontruimen zodat niemand anders onder stroom kon komen. Vervolgens kwamen er mannen van het monorailbedrijf en gingen vragen stellen hoe het met ons ging. We kregen drinken en allemaal eten aangeboden, waar we op dat moment helemaal geen trek in hadden. De manager kwam met spoed van het hoofdkantoor naar ons toe. We moesten formulieren invullen en in tussentijd werd er iets geregeld zodat we medisch gecheckt konden worden. Stonden er opeens twee ambulance broeders naast ons en werden we met loeiende sirenes naar het academisch ziekenhuis gebracht. 

Eenmaal daar aangekomen werd meteen onze bloeddruk en hardslag gemeten. Toen werden we naar een andere ruimte van de Eerste Hulp gebracht, waar ze nog veel meer testen gingen doen.

Het heeft een paar uur geduurd voordat de dokter zei: ‘The electrocution did not harm you!’. Gelukkig.. De senior guard van het monorailbedrijf, die de hele tijd in het ziekenhuis bij ons was geweest, leek ook erg opgelucht en ging gelijk leidinggevenden bellen. 

Hij stond erop om ons een lift te geven naar onze hostel. Dit hebben we geaccepteerd, we waren te moe van het hele gebeuren en een jetlag die we toch echt wel voelden, om te weigeren. Er kwam een dikke 4x4  companycar voor rijden met nog twee extra guards. Zij hebben ons toen door het drukke KL verkeer naar huis gebracht waar ik vervolgens snel naar bed ging. Wat een gebeurtenis! En dat op de eerste dag van onze reis in Maleisië.

De volgende ochtend vroeg opgestaan om naar de Petronas TwinTowers te gaan. Komen we eraan, blijkt die dicht te zijn op maandag. Als troost bij het Mandarin Oriental Hotel een bakkie gedaan. Fijn om daar te zijn, rust, goede service, koel. FF bijkomen van het hele gebeuren. Tot dat de heren naast ons uitgebreid gingen roken. Dat dat hier binnen mag?

’s Middags een hele trip ondernomen om de grootste moskee van Maleisië (Masjid Negara) te gaan bekijken. Hierbij kwam ik tot de conclusie dat deze stad niet voor voetgangers is gemaakt, het openbaar vervoer slecht aansluit  (als je tenminste geen schok krijgt) en bewegwijzering ver te zoeken is. Wel is aangegeven waar je NIET mag komen!

Na 1,5 uur onderweg te zijn geweest, bleek ik ook nog eens niet welkom te zijn omdat ik een non-muslim tourist ben. Toen was het genoeg en ben ik met een taxi verder gegaan.

Op verzoek van monorail ben ik naar HQ van het monorailbedrijf gegaan om het incident van de dag ervoor met hun na te bespreken. De manager bood wel 3x zijn excuses aan en gaf aan welke maatregelen hij getroffen had. De monorail was meteen ter reparatie gegaan. En de oorzaak was al gevonden: een loszittende elektrische draad. 

Ik vond dat ze adequaat hadden gereageerd en ons heel goed behandeld hadden. Gaandeweg het gesprek, kwam ook naar voren waarom ze zo bezorgd om ons waren. Het blijkt dat de politie zomaar personeel van het openbaar vervoerbedrijf kunnen arresteren. De manager vertelde dat hij en zijn driver een keer drie dagen in de cel hebben gezeten en constant ondervraagd zijn. Ze leken oprecht bezorgd maar ze waren dus eigenlijk ook heel bang dat er gedoe van kwam. Ondanks dit wetende, excuus natuurlijk aanvaard, ook aangegeven dat ze niet voor de kosten hoefden op te draaien (RM70, volgens J zou dit in NL circa 2000 euro gekost hebben) omdat ze zo goed voor ons hadden gezorgd en er niets met ons aan de hand wasJ

To kill a day @ Volcán Poás

Na Cahuita verlaten te hebben en hiermee ook echt definitief afscheid genomen van Shelley en Graham, ben ik op weg gegaan naar de laatste bestemming van mijn reis: Alajuela. Over deze stad kan ik weinig zeggen, vooral omdat het bijna Pasen is en deze stad zo goed als uitgestorven was. Donderdag was er nauwelijks een winkel open én bleek later is het niet toegestaan om alcohol te kopen/drinken. In de hostel kon je gelukkig nog wel bier komen maar dat was plotseling 50% duurder geworden.

 

De laatste dag ben ik met een aantal Duitsers naar Volcán Poás gegaan. Deze vulkaan is nog steeds actief waarbij het wel mogelijk is om in de krater te kijken. Als de mist die vanuit de krater opstijgt dat tenminste mogelijk maakt.

Verrassend genoeg (not) was alles goed bereikbaar en had ik weer het idee dat het een toeristische trekpleister was dan een avontuurlijk vulkaan beklimming. In Costa Rica heb ik ook het idee dat ik op vakantie ben in plaats van op reis. Het is allemaal te makkelijk en te westers/modern. Maar het was een goede activiteit om mijn laatste dag te killen. 

Op de terugweg maar gezamenlijk een taxi genomen omdat de bus er lang over doet en we waarschijnlijk weer moesten staan. Wat wel fijn was dat om ons heen allemaal landbouw gronden waren waar koffie en een heleboel verschillende soorten fruit werd geteeld. Heerlijk een verse bakje aardbeien langs de weg gekocht;-)

 

’s Avonds op het dakterras gezeten met uitzicht op San Jose met een biertje en goed gezelschap. Vannacht weer opgestaan om op tijd op het vliegveld te zijn waar mijn terugreis (helaas) echt vorm kreeg. Zit nu in het vliegtuig naar Houston om daar de transfer naar Amsterdam te nemen. Gelukkig is het in NL mooi weer en warm zodat de overgang niet groot is en weer in een korte broek kan lopen. Was wel gek om vannacht en lange broek aan te doen en een trui. Vond het een goed teken dat ik dat niet meer gewend was.

Vind het wel weer fijn om naar huis te gaan, het werken daar gelaten natuurlijk ;-), om mijn familie en vrienden weer te zien en te horen wat er allemaal is gebeurt tijdens mijn afwezigheid. Gelukkig het Pasen en kan ik mijn vakantie nog een paar dagen voortzetten en iedereen weer zien en de cadeautjes geven. En als ik land wordt ik weer door J opgehaald ;-)

Relaxing Cahuita

 

 

Toen ik in Cahuita aankwam verbaasde ik mij over de rust of beter gezegd het dorp leek wel uitgestorven. Miss dat het aan de zondag lag maar er was bijna niemand buiten. Vond het wel vreemd maar inmiddels is het iets drukker geworden en vind het een prettige plaats. Het maken van plannen en toch weer wijzigen heeft er voor gezorgd dat ik toch nog wat langer ben gebleven. 

 

Eigenlijk wilde ik vandaag naar Puerto Viejo de Talamanca maar daar heb ik toch vanaf gezien. De reden dat ik daar naartoe wilde gaan, was dat je er kon duiken. Vanochtend ben ik hier gaan snorkelen en was toch enigszins teleurgesteld. Ok ik wat vissen gezien maar het (koraal)rif stelde niet zoveel voor. Zat me ook te bedenken dat ik mogelijk al verwend ben geraakt doordat ik al op zoveel plaatsen heb gesnorkeld en (beter) vergelijkingsmateriaal heb gezien. Een paar kilometer verderop zou het er echt niet heel veel beter op worden om er te gaan duiken. Daar komt nog bij dat dit plaatsje echt toeristisch is, Starbucks achtige taferelen èn er zijn zandvliegen. Mijn beslissing was snel gemaakt. Blijf lekker nog een nachtje en ga dan morgen naar Alajuela, mijn laatste plaats hier in Costa Rica :-( Het voelt wel goed om na vier weken weer naar NL te gaan. De laatste paar dagen zal ik hier nog genieten en dan is het goed om weer in het vliegtuig te stappen.

Hier in Cahuita heb ik veel gedaan. Na aankomst uit Quepos had ik teveel energie over en ben dus maar lekker gaan hardlopen, alweer 1 uur 10 in de benen. Daarna lekker gegeten en tot mijn verbazing miezerde het een beetje en had ik het zelfs een beetje koud. Wist niet meer zo hoe dat voelde.

De volgende dag wilde ik gaan snorkelen maar daar was ik al te laat voor dus ben op zoek gegaan waar ik kon surfen en daar heb ik mij ’s middags mee vermaakt. Het ging niet heel erg goed maar de golven waar ook niet echt krachtig. Op weg naar een leuk restaurant kom ik plotseling Shelley en Graham weer tegen. Ze waren net aangekomen en op zoek naar een slaapplaats. Het was alweer 2,5 week geleden dat ik hen gezien had, we waren toen in Honduras. Gezellige avond met hen gehad èn bezoek gehad van een luiaard. Deze klom heel rustig over de electriciteitsdraden.

 

Vanochtend dus nog wel gesnorkeld en een grote (pijlstaart?)rog gezien. Die beesten zijn helemaal niet bang voor de boot. Bij het strand zwom ook heel relaxed een kleinere rog langs. Had geen zin om door het park terug te gaan dus ben lekker met de speedboot gegaan. Veel beter! Om daarna nog de laatste zonnestralen te pakken hier in Cahuita en toe op de achtergrond de brulapen nog gehoord.

Oh, ja toch ook nog maar ff naar de kapper gegaan. Volgens mij het ik mijn haar nog nooit zo kort gehad. Miss had dan ook niet naar een hair-artist moeten gaan :-)

Parque Nacional Manuel Antonio

De laatste tijd veel dieren gezien. Toen we met de speedboot Montezuma verlieten, zagen een paar dolfijnen en een reuze schildpad. Helaas heb ik ze niet kunnen fotograferen. De reis naar Quepos ging verder goed en snel (mag ook wel een keer) het enige wat minder was is dat ik mijn net gewassen kleren in de hostal het laten liggen ;-( In ieder geval laat ik schone sporen na ;-)

De reden dat ik naar Quepos ben gegaan, is dat ik naar Parque Nacional Manuel Antonio wilde gaan. Van verschillende mensen had ik gehoord dat het een mooi park is. Dus vanochtend was het zover! Vroeg opgestaan om nog redelijk op tijd in het park te zijn om vervolgens daar een gids te in de arm te nemen. Daar was ik wel heel blij mee omdat hij veel vertelde en hij zag heel veel. Daarbij kwam dat hij een goede verrekijker had waarmee je alles mooi kon zien èn foto’s maken. Mijn kleine camera kon gewoon voor het oog houden en zo foto’s maken, het automatisch scherpstellen ging zelfs goed!

Ondanks het tijdstip toch veel gezien, zie ook hieronder. Een paar high lights:

De toekan, deze vogel zie blijkbaar niet vaak, een Boa Constrictor, een aantal luiaards, een hagedis die aan het vervellen was, een soort cameleon, Iguana’s.

Het was een mooi park maar had er toch meer van verwacht. Er waren heel veel toeristen en weinig wildernis omdat we op de brede paden moesten blijven.

 

 

 

 

 

s’ Middags lekker aan het zwembad gelegen en wat gelezen. Wel een relaxte hostel. Morgenvroeg heb ik weer vroeg de bus om toch weer naar de Caribische kust te gaan… en zal de Pacific verlaten.

I need more muscles!

Het heeft me bijna 14 uur gekost om van San Juan del Sur naar Montezuma, Costa Rica te komen maar heb het gered. Dit was de eerste keer dat ik zelfstandig de grens ben overgestoken en dat was wel ff wennen. Had al moeite met het vinden van de grenskantoren maar heb de stempels weer gekregen. Nog wel een vreemd voorval van een man die naar me toe kwam in Niemandsland met een verhaal dat zijn camera en credit card in Nicaragua gestolen en dat hij naar San Jose moest om verder af te handelen. Liet zomaar zijn ID en paspoort zien, raar dacht ik. Toen vertelde hij mij nog meer maar begreep het niet echt maar wat ik wel begreep is of ik zijn heuptasje wilde vasthouden. Heb maar vriendelijk nee gezegd.

Gelukkig had ik nog genoeg geld om te wisselen om een buskaartje te kopen. Van wat ik over had, kon ik niet eens een toiletbezoek van betalen. Eenmaal aangekomen in Puntarenas de ferry genomen naar Paquera. Mooie tocht met zonsondergang met schiereiland Nicoya op de achtergrond!

In Montezuma snel een plek gekozen om te slapen, dacht wel een goeie plek te hebben gevonden aan het strand maar toen ik bed lag, lag alleen maar op de planken, zo dun was het matras. Eén nacht was genoeg!

De volgende dag eerst naar een betere hostal gegaan en lekker gechilled in de hangmat, fles water en heerlijke sappige mango gehaald en meer niet. Daarna toch maar wat actiefs gedaan en de naar de waterfall, schijnt dat het de mooiste van Costa Rica is. 

 

Toen ik terugkwam bij de hostal stond ik nog ff te praten met een kamergenoot en toen voelde ik wat op mijn been lopen, keek en toen zag ik deze baby gekko.

Er was nog tijd genoeg om te gaan hardlopen dus ben ik naar Playa Grande gegaan. Dit het strand waar ik de volgende dag zou gaan surfen en nu kon al mooi kijken hoe ik daar kon komen. Het surfen daar was mooi! Veel groter strand dan waar ik eerder was. Had wel een klein board (7,6) en dat heb ik wel gemerkt! Had veel grotere golven nodig en zoals ik bij terugkomst iemand uitlegde: I need more muscles! Op een gegeven moment begon het low tide te worden en was ik nog de enige in het water! Heerlijk!

Oh, ja deze vogel, denk een of andere herron stond naast me bij de hostal toen ik in mijn hangmat lag.

Surfing, surfing and more surfing

Wat is het toch lekker om in een mooi baai (Remanso) met dat daarboven een strak blauwe lucht jouw golf te pakken! Het is erg vermoeiend maar o zo verslavend. Het begon drie dagen geleden…

Ik had me opgegeven voor een middag golfsurf les. Het zou mijn tweede les, bij de vorige was het me niet gelukt om op mijn board te blijven staan dus was benieuwd hoe ik het er deze keer zou afbrengen.

Samen met een Frans meisje waren wij de enigen die les hadden en dat was wel fijn omdat ik veel aandacht èn tips kreeg. De teacher was Alfredo Nuñez zeer goed en om een goed karma te houden gaf hij maar één les, zijn volgende les kan je pas na 3-5 jaar krijgen (in het begin vond ik dat wel een beetje vreemd maar hij leerde je het goed aan waardoor je zelf verder kon oefenen)! Hij verteelde dat hij de techniek heel belangrijk vond en dat was te merken. Hij legde alles uit hoe het board werkt, waar je je neus moest houden, hoe je moest opstaan en hoe je moest staan etc. Na een uur in de brandende zon naar hem geluisterd, mochten we eindelijk het water in. En na 3 of 4 golven stond ik inderdaad! Cool! Voelde goed!

De rest van de middag ben ik in het water geweest en na nog een paar kleine tips van Alfredo ging het nog beter. Tot de bijna onder ging had ik gesurft. En de volgende dag ben ik weer gegaan. Was wel even wennen omdat ik een kleiner board had gekregen maar de aanhouder wint dus kreeg dit board ook onder de knie. Aan het eind van de middag nog een heel klein board (7,6) geprobeerd maar dat nog ff een stapje te ver.

Na ruim 10 uur geslapen te hebben, ja het is erg vermoeiend, had ook 5 uur achter elkaar gesurft, me weer op gegeven voor een nieuwe surf middag. En dat ging ook weer goed ondanks dat ik weer een kleiner board had gekregen. In 3 dagen ben ik van 9,6 naar 9,0 naar 8,4 feet gegaan. Vandaag heb ik ook echte grote golven genomen en niet de rommelde golven die in het filmpje te zien was (dat was namelijk dag 2). Daar kwam ook bij dat ik onder de wondjes zat. Alle huid van mijn vingertoppen was gewoon weggeschuurd (hoezo softtop?) en plekken op mijn armen, benen en voet. Heel toevallig bood iemand haar hardloophandschoenen aan die heb ik gretig geaccepteerd dus vandaag ging ik minder pijnloos de zee weer uit. Kwam ook omdat ik nu een normaal board had gebruikt. Eigenlijk vond ik wel fijn dat Alfredo zei dat ik veel progress had gemaakt. Op de eerste dag vertelde hij mij dat het wel een jaar zou duren voordat ik echte golven kon nemen en dat lukte mij al op dag 3 ;-)

Ben nu ook wel weer lekker moe en ben ook een beetje verbrand ondanks factor 30. Ga zo lekker slapen en dan morgen op naar Costa Rica.