Isla de Ometepe

Stel je voor dat er een plek op deze wereld is waar tussen twee oceanen een heel groot meer is (16x de Bodemsee volgens een paar Zwitsers vraag me dan meteen af hoeveel groter dan het IJsselmeer) en in dat meer rijzen 2 vulkanen. Door hun uitbarstingen zijn in de loop van der tijd de twee vulkanen aan elkaar gegroeid en is er een 8-vormig eiland ontstaan. Aan de voet van één de vulkaan hangt een hangmat en als je daar in hangt kan je links èn rechts een vulkaan zien en ook nog een ondergaande zon. Dit is nu voor mij geen hypothese maar werkelijkheid ;-)

Gisteren het mooie Granada achter me gelaten en vervolgens:

Tas ingepakt, naar de bus gelopen, gewacht, nog meer gewacht, bus naar Rivas, taxi naar boot, boot naar Isla de Ometepe, bus naar hostal en geëindigd met een lekkere douche. Ben nu op een heerlijke rustige plek. Zo rustig dat ik maar een dorm heb genomen om wat meer contact te kunnen krijgen. Blijk ik dit te moeten delen met 4 meiden ;-)

Vanochtend was ik vroeg wakker en heb een mountainbike gehuurd om het eiland te verkennen. Was een goed maar zwaar plan! Het was geen grapje om hier te fietsen doordat ik veel moest stijgen. Op het hoogste punt was ik wel blij dat het zwoegen achter mij lag totdat ik me bedacht dat ik ook weer deze Col over moest om weer terug te gaan. De beloning was er zeker! Er is namelijk een klein meertje Ojo de Agua dat vol met bijzondere mineralen enzo zit. Maar ook was er veel schaduw zodat ik lekker een frisse duik kon nemen en in de schaduw kon uitrusten. Daarna nog naar de Playa Santa Domingo gegaan maar dat was niet echt een lekker strand.

Eenmaal weer in de hostal me vol gegoten met Piña juice en lekker in slaapgevallen in de hangmat. Het leven is hier goed!

Things to do around Granada

Na een heerlijke goede nacht, een gezond ontbijt genomen. Blijkbaar is dat nodig want op FB wordt er al gevraagd of ik goed eet. De bezorgdheid wordt btw gewaardeerd! En toen door naar Laguna de Apoyo waar ik de hele dag gechilled heb. Ik wilde graag een strand hebben, die was er niet echt maar wel lekker gezwommen en beetje (en te rood) bijgekleurd. Heerlijk was dat. Hier was ik naar op zoek! Dit meer schijnt het schoonste meer van Nicaragua te zijn en is een eigenlijk een krater meer met eromheen dry tropical rainforrest. Droog was het wel. Nog een paraglider gezien ;-)

’s Avonds heerlijk gegeten bij een restaurant waar ze typische Nicaraguaanse gerechten serveerden plus een dito biertje. Wat me wel opvalt is dat er veel mensen bedelen. Ze komen zelfs naar je tafel voor geld of eten. Veel ‘nee’ gezegd. Dat ook tegen een dame in strak rood pakje die vroeg ik wel wat ‘compañía’ wilde hebben. Oh, ja helemaal vergeten: heb ook lekker hardgelopen! De halve van Zwolle komt er snel aan en moet toch wel wat meters in de benen hebben. Dus heb zo’n 50 minuten gelopen en ook 50 liter gezweet… Oh, wat voelt dat toch weer goed ;-)

Vandaag heb ik weer lekker mijn eigen plan getrokken. Ben zelf naar een naar Masaya gegaan. Dit ligt tussen Granada en Managua in en is bekend om zijn Mercado de Artesanías. Was er lekker vroeg zodat het niet zo warm was. Ja, het kan hier goed heet worde, heb niet gemeten maar boven de 30 graden is het zeker overdag! Vond het leuk om naar alle handgemaakt producten te kijken. Natuurlijk veel van hetzelfde maar dat maakt niet uit. Wat wel jammer was dat ik alleen dingen kan kopen die in mijn tas passen. Voor het thuisfront betekent dit niet dus kleine maar goed uitgezochte cadeautjes (en ja Martijn, heb wéér een magneetje voor je gekocht). De fruitshake kan ik natuurlijk niet vergeten te vermelden.

Vanmiddag heb ik Granada verder ontdekt! Mooie stad! Samen met Leon schijnen dit de mooiste steden te zijn die de Spanjaarden hier hebben gebouwd. Het kiezen van welke van de twee nu de hoofdstad zou zijn, was dus lastig. Vandaar dat er gekozen is voor een andere stad: Managua. In 1502 is Nicaragua ontdekt door Columbus en in 1524 is het vanuit Panama door de Spanjaarden gekoloniseerd en de naam van dit land is afkomstig van een stam dat toen aan Lago de Nicaragua woonden en dezelfde naam hadden.

 Op het Parque Central een gezonde (hoe kan het ook anders) lunch gehad en verder gewandeld en foto’s gemaakt. Aan het eind van de dag ben ik naar een oud en verlaten ziekenhuis gelopen waar de bomen al in de muren groeien. Dit gebouw wilde ik fotograferen met ondergaande zon. Beter was opkomende zon maar ja, je kan niet alles hebben. Op de toren van de Xalteva kerk nog meer foto’s gemaakt van een de stad met ondergaande zon.

Vanavond ben ik lekker in de hostal gebleven en mijn blog bijgewerkt. Heb genoeg gelopen, dacht ik zo. Het was weer een goede dag! Morgen mijn tas weer in pakken en op naar de volgende plek.

Arriving in Nicaragua

Mijn aankomst in Tegucigalpa was niet heel relaxed. De bereidwillige buschauffeur vertelde waar ik was en waar ik het busstation van King Quality was maar ook dat zij kamers hebben (dat is wel heel fijn zodat in de ochtend geen reistijd nodig zou hebben). Om er te komen raadde mij een taxi aan omdat het niet veilig zou zijn om op straat rond te lopen. Dit signaal had ik ook al van iemand anders gehad dus nam het serieus. Achteraf bleek er ook nog rellen te zijn over professoren en studenten die het ergens niet mee eens waren.

Ik heb nog wel mijn kamer verlaten maar dat voelde niet echt goed terwijl het nog wel licht was. Voor het gemak maar een pizza to go gehaald in bij mijn kamer opgegeten. Meteen vrienden geworden met de bewaker door het aanbieden van stukken pizza. Beetje bewust gedaan omdat hij een groot geweer had…

Op TV had ik iets gezien van het verzetten van de tijd naar zomertijd. Begreep het niet helemaal en probeerde het duidelijk te krijgen bij de receptie maar mijn Spaans liet het afweten. Voor de zekerheid ben ik dus gewoon eerder opgestaan zodat ik in ieder geval de bus niet zou missen. Achteraf was het niet nodig geweest maar liever zo dan andersom.

De busrit was prima, veel geslapen en twee keer langs de grensposten. Gelukkig deed de hostes van de bus het hele gebeuren met stempels enzo. Wel fijn!

Eenmaal aangekomen in Managua nog ff onderhandeld over de taxirit en vervolgens met een minibus naar Granada gegaan. Dit was de eerste rit die ik zelf had geregeld. En de vrijheid die hierdoor had, was fijn. Granada is een mooie en veilige stad. Ondanks het beeld wat ik had van Nicaragua over guerrilla’s enzo, blijkt dit het veiligste land van Centraal Amerika te zijn ;-) De hostal waar ik incheckte had een zwembadje dus na een reis van bijna 12 uur had ik wel een duik verdient!

Leaving Guatemala and leaving Honduras

Na een hele mooie zonsopgang gezien te hebben, begon de boottocht naar Puerto Barrios was mooi en lekker verfrissend. Vervolgens met de minivan verder gegaan. 

 Gelukkig waren we maar met z’n vijven in het busje dus genoeg ruimte. Bij de grenspost van Guatemala aangekomen moesten we onze paspoorten laten afstempelen en tot onze grote verbazing mochten we zelf de stempel zetten. Met één of andere krabbel. Hoe officieel is dat eigenlijk?

Eenmaal aangekomen La Ceiba, wat gegeten en vervolgens de boot genomen naar Utila. Had uiteindelijk toch voor dit eiland gekozen ipv Roatan omdat het daar wel erg duur schijnt te zijn. En was ook wel gezelliger omdat de andere 4 ook daar naartoe gingen. De boottocht verliep goed ondanks dat de LP schreef dat veel mensen zeeziek worden.

Op Utila een promopraatje moeten aanhoren met als een tegenprestatie een koud biertje. Miss wel een goed idee om hier mijn advanced diving te halen. Een kamer gevonden en dacht dat het een privé kamer was maar bleek al gezelschap te van een grote kakkerlak. Verder zag de kamer er niet uit maar die kamers in India heb ik ook overleefd. Ook blijken er hier sandflies te zitten en ik had stilletjes gehoopt deze na Nieuw Zeeland niet meer tegen te komen. Het is wel grappig want als je je insmeert met babyolie hou je deze vliegen op afstand. ’s Avonds nog wat gegeten en wat biertjes gedronken. Bij aankomst in mijn kamer wist ik het zeker. Dit voelt niet goed! Ik wil hier weg! En inmiddels weet ik dat het belangrijk is om naar zo’n gevoel te luisteren en heb meteen uitgezocht hoe laat (of beter gezegd hoe vroeg) de boot naar La Ceiba gaat en die ook vanochtend genomen.

Ik ben al op veel plaatsen geweest en kan dus gerust zeggen dat wat ik van Utila gezien en ervaren heb, het geen plek voor mij is om lang te blijven. Misschien wel jammer om dit te ontdekken want het kostte wel wat tijd om er komen en weer weg te gaan. Maar dat kan gebeuren als je reist. Het voordeel is wel dat ik de vrijheid om naar iets beters te gaan. Daar ben ik op dit moment mee bezig. Wil niet langer in Honduras blijven en ga zo snel mogelijk naar Nicaragua toe. Het schijnt daar veel beter te zijn en wat ik zou willen vinden een echte relaxte plek met een mooi strand of een avontuurlijk oerwoud in rond te lopen.

 Gelukkig had ik vanochtend geluk want toen ik aankwam op het busstation stond de directe bus naar Tegucigalpa op het punt van vertrekken en kon ik nog met mee. Dit scheelt weer veel tijd. In Tegus (zo spreken ze het uit) ga ik met de eerste de beste bus door naar Managua (Nicaragua). Dus in kort tijd laat ik twee landen achter mij!

Welcome to Livingston

Vanochtend was ik heerlijk vroeg wakker geworden en heb echt van die ochtend genoten. Volgens mij heb ik de jetlag ook achter mij gelaten! Lekker in de opkomende zon gezeten, wat gelezen en ontbeten. En toen weer terug de hangmat in. Zo horen vakantiedagen te beginnen! Gelukkig nog ff gecheckt bij de eigenaar die wel goed engels spreekt of mijn ticket in orde was. Welke ticket? Niet dus. Had al zo’n voorgevoel, je moet alles dubbel checken hier. Maar is ook weer goed gekomen.

 De speedboot kwam ons ophalen en na een laatste blik op een fort en het hotel begon een mooie reis naar Livingston.

Overal waar je keek was het groen en het barste van de vogels. Heel veel pelikanen. Moest meteen denken aan die strip van voeger over Pol, Pel en Pingo. Grappig dat er soms herinneringen in je hoofd zitten waar je eigenlijk geen weet meer van hebt.

Onderweg langs een eiland gevaren en langs een dorpje waar meisjes in houten bootjes langszij kwamen om hun waar te verkopen. En dat in zo’n mooie omgeving van allemaal waterlelies. Volgens mij ga ik deze kant van Guatemala mooier vinden dan de hooglanden. Het is ook zo rustgevend al dat water om je heen. 

 Eenmaal aangekomen in Livingstone stond het welkomscommitee van de lokale Pelikanenvereniging al klaar en knikten ze vriendelijk toen wij langs hun raasden.

 Ook stonden de lokale verkopers klaar maar die zagen er toch heel anders uit dan wat ik gewend was in G. Het blijkt dat in dit deel van het land veel slaven vanuit Afrika naartoe zijn gebracht. Dus in plaats van kleine Guatamala mannetjes stonden er nu grote en sterke Garífuna mannen ons op te wachten. Ff wat anders en veel imposanter. Ik weet niet of de relatie bestaat maar in deze stad wordt er ook veel in drugs gedaan volgens de LP.

Samen met Shelley en Graham (mijn reisgenoten op dit moment) een goed hotel uit gezocht. Al hoewel het wel veel minder was dan de avond te voren terwijl de prijs hetzelfde was. Maar het is hier rustig en koel door de zeewind. En dat laatste is wel heel erg prettig omdat het erg warm en vochtig is.

Voor de rest van de dag niet zo heel veel gedaan. Onze ticket naar Honduras geregeld en naar het strand gelopen maar dat viel erg tegen. Nog gekeken hoe de mensen hier hun vissen in de zon laten drogen. En dat wordt weer geëxporteerd. Gelukkig ben ik hier morgen al weer weg want het is niet zo’n hele mooie plek om lang te blijven.

Merk dat ik best wel wat meters maak in korte tijd maar het voelt wel relaxed. Mijn plan is om na morgen voor een wat langere tijd op één plek te blijven. En volgens de LP is dat een idyllische plek…

Dead ending Kayaking at Lago Izabal

Gisteren een lange rit gemaakt naar bijna naar de andere kant van Guatemala. De shuttlebus had me om 6 uur opgehaald en na een laatste blik op het meer geworpen (ziet er ’s ochtends ook erg mooi uit) verdween het meer achter de bergen.

 Via Antigua (gek, herkende alle straatjes in de binnenstad, heb zeker veel rondgelopen daar) uitgestapt in Guatemala City bij een busstation. Gelukkig hadden we nog ff de tijd om een koffie te scoren. Dit heb ik gehaald bij een eetstandje op straat. Bijzondere koffie, meer suiker dan koffie. Maar niet te min erg welkom.

 In een wat grotere bus de reis vervolgd richting Rio Dulce. Toch bijna 5 uur over gedaan. Gelukkig was mijn accu van mijn netbook vol dus heb lekker Lost gekeken(Thnx Dennis!) en nog wat andere dingen. Dit is het eerste jaar dat ik reis met een netbook maar vind het echt super relaxed! Ik kan gewoon op de computer doen wanneer en waar ik wil. Ga zo ook ff wat films van iemand kopiëren. In ruil voor weer wat foto’s. Het skypen is ook erg leuk. Vanochtend met familie in Hong Kong gepraat! Mijn tante en nicht zijn daar bij mijn familie op bezoek. Wel gek, zitten ze aan de andere kant van de wereld en kan je zo met elkaar praten. Ik was net wakker en zij gingen naar bed. Lang leve internet!

Eenmaal in Rio Dulce aangekomen wilde ik afgezet worden bij mijn hostel maar dat bleek niet het geval. Op zich niet erg, ware het dat om daar te komen je een van de grootste brug van Central America over moest. En het is hier veel warmer dan wat ik gewend was dus ben uiteindelijk naar een andere plek gegaan. Achteraf een hele goede keuze! Had een heel huis voor mezelf van 2 verdiepingen, met een grote veranda aan het water, bar, 6 bedden, 2 woonkamers, keuken met koelkast, airco, BBQ en zelfs een weegschaal (?). Echt super luxe dus! Ik hou er niet van om veel over geld te praten maar nu kan ik het echt niet laten om te vertellen dat me dit 16 euro kostte. Niet te geloven.

 Doordat ik net een cola op had en genoeg had van het stilzitten de hele dag, wilde ik wat gaan doen. Dus ben gaan kayakken. Volgens de amigo kon je makkelijk een rondje kayakken. En dat leek mij wel lekker, is ook lekker fris op het water. Het begon goed. Lekker in het zonnetje, rustig water mooie omgeving. Leek een beetje op een jungle en dat in mijn achtertuin.

 Voor mijn gevoel was het wel een groot rondje. Elke keer dacht ik dat ik om de hoek de rivier weer zag maar het watertje werd alleen maar smaller en smaller, steeds meer bomen en takken in het water. Het zonnetje ging ook steeds meer onder en de muggen wisten mij ook steeds beter te vinden. Hmmm. Was miss toch niet zo’n goed idee. Dit dacht ik helemaal toen het water doodliep! Moest dus weer helemaal terug langs alle obstakels. Balen. En tot overmaat van ramp was mijn camera ook nog nat geworden. Niet alles gaat dus vanzelf even goed….

Op dit moment hang ik lekker in een hangmat met uitzicht op de Caribische zee. Onder de palmbomen met pelikanen die hier rond vliegen en bootjes die rustig op het water wiegen en lijkt het kayakken al heel lang geleden. 

Paragliding over Lago de Atitlán

Het mooie en romantische Antigua achter mij gelaten en met de shuttl bus naar Lago de Atitlán, Panajachel gegaan. Het schijnt dat dit meer het mooiste meer ter wereld is en dat kan ik ook heel goed begrijpen. Aan de rand van het meer reizen zomaar een paar vulkanen op waarvan de top gehuld is in een witte wolk. Het zag er vandaag ook schitterend uit. Strak, en dan ook strak blauwe lucht  (behalve bij de vulkanen dan) en een strak blauw meer. Dat is natuurlijk allemaal mooi om te zien maar was niet mijn reden voor mijn komst. Dat was Paragliden! Toen ik in de LP las dat de #4 van Central America Paragliden boven Lago de Atitlán was, wist ik het meteen. Dit moest ik doen!!! En nu kan ik ook zeggen dat ik het gedaan heb. Met een woord fantastisch! Het was al weer 2 jaar geleden dat ik geparaglide heb, heb toen in de Zuid Frankrijk mijn eerste paraglide brevet gehaald. En Martijn je zal jaloers zijn op wat ik vandaag heb mee gemaakt! 

Heb een duovlucht gemaakt en Leno. En dat bleek niet zomaar een pilot te zijn. Hij is behoort tot de top 2 van Duitsland en op de wereldranglijst paraglide acrobatics staat hij op de 12^e plaats. Dat was heel goed merkbaar! Jemig, wat een kunsten hebben wij (hij dus) uitgevoerd in de lucht!

Het starten verliep heel soepel. En daar hingen we al in de lucht ;-) Door gebruik te maken van de thermiek klommen we zo 150 meter hoger dan de startplaats. Toen vroeg hij of ik last had van wagenziekte. Tuurlijk heb ik daar geen last van, gekke vraag eigenlijk(!) (dacht ik nog). Dus toen vroeg hij of ik er klaar voor was. Tuurlijk, ben ik dat, heb toch al een aantal vluchten alleen gemaakt dus waar heb je het over. Nou, dat heb ik wel geweten. Op zijn aanwijzingen moest mee hangen naar links en rechts. Jemig, wat was dat heftig. Voelde meteen zo’n raar gevoel in mijn buik, wat herkenbaar was van Bungee Jumpen in Zuid Amerika het skydiven in Canada. Oeff. Was wel ff wennen, zo heftig had ik niet verwacht. Laat me niet kisten dus gewoon nog een keer en nog een keer. Begon het steeds leuker te vinden. Heb er zelfs een filmpje van gemaakt. Het tofste was ook dat het scherm 

lager was dan ons. Volgens mij de omgekeerde wereld maar het ging goed ;-)

Natuurlijk ook nog zelf gevlogen en geprobeerd hoogte te maken. Dat was wel wat lastiger omdat ik niet precies wist waar je allemaal op moet letten. Maar lukte wel (met een beetje hulp van Leno). Het uitzicht was ook schitterend!!! Zat nog te denken om een boottocht morgen te maken maar ga dat nu lekker skippen en die dag beter besteden. 

Na ruim een uur in de lucht te hebben gehangen, zijn we langzaam richting landingsplaats gegaan. De thermiek wordt aan het eind van de dag ook minder omdat het kouder wordt. Maar voordat de lading echt ingezet werd, nog ff een kurketrekker gemaakt. Wat ging die ook hard. Volgens Leno we ruim 120 km/h maar dan in het rond. We vlogen ook helemaal horizontaal.

Nog ff gechilled op het balkon van mijn kamer ook daar was mooi uitzicht. Ben benieuwd wat voor een uitzicht ik morgen ga krijgen. Doordat ik hier niets meer te zoeken heb, ga ik door naar de volgende stad. Wel ff rijden… en er vroeg uit :-(