Rice and sardinnes

Gisterochtend vertrokken uit het mooie Boracay;( Het is inderdaad een heel mooi eiland om te zijn maar gelukkig kan het nog mooier (schijnt). Weer vroeg op gestaan (aan echt goed uitrusten kom ik nauwelijks aan toe) om met de tricycle naar de port te gaan en daar met de boot naar Caticlan. Bij het inchecken moest ik natuurlijk weer extra betalen maar had geen zin in gedoe dus deed dat maar.

Het reisschema zag er als volgt uit, via Manila naar Puerto Princessa vliegen. In Manila nog geprobeert om een vlucht van El Nido naar Manila te regelen maar dit was bijzonder moeilijk, terwijl dit de place to be moet zijn. Weet nu  wel dat er twee maatschappijen op El Nido vliegen: Seair (3 x per week) en ITI (3 x per dag). De laatste zou wel interessant zijn om te nemen, ware het niet dat het niet mogelijk was om via de website een vlucht te boeken, bij een agent niet meer dan 5 dagen van tevoren (dus moet dan terplekke) en de kosten (schijnen soort prive vliegtuigen te zijn).
Zo merk je maar dat dit land nog niet helemaal op toeristen is ingesteld. Ook is het niet mogelijk om van Puerto Princessa (PP) een nachtbus er naartoe te nemen, terwijl het toch 6/9 uur rijden is.

In PP bij aankomst meteen maar de volgende activiteit geregeld: de ondergrondse rivier Sabang bezoeken. Volgens hun eigen zeggen een van de (7) wereldwonders. Werd natuurlijk door de chauffeur naar een travel agent gebracht waar ik standaard 10% korting kreeg. Wel mooi dat de chauffeur er ook beter van werd want hij kreeg een kilo rijst en een blik sardientjes. Toch fijn om te weten dat hij weer zijn gezin een goede maaltijd kan geven door mijn boeking.

In PP is het niet fijn om te zijn. Weer heel warm, veel verkeer en lawaai. Wilde in eerste instantie niet naar El Nido omdat ik dan weer verder moet maar deze stad dwingt me om te vluchten. Wat trouwens wel heel toevallig, stapte mijn hotel uit en wie zit daar in die tricycle: Katherina. Ik had haar ontmoet in Donsol. Ze had haar vriend opgehaald vanuit Manila en was direct hier naar toe gegaan. Il mondo e una pease.

Het is nu 's ochtendsvroeg en wacht op het busje. Het is nu prima uit te houden, lekker koel. Zo mag het de hele dag wel zijn... Vannacht ook gewoon de ventilater bij het voeteneind gezet om toch wat koeling te krijgen. Misschien is het toch niet zo'n gek idee om een airco kamer te nemen (als die al beschikbaar zijn....)

Beaches and beaches

Ik begin al aardig hier te wennen op dit eiland. Het is hier lekker relaxed en er zijn voldoende voorzieningen. Voor de afwisseling is dat wel fijn.

Gisteren na een lekker ontbijt genuttigd te hebben naar het strand gelopen. En daar zag ik Erik al proffesioneel aan zijn kite hangen en mooie baantjes maken. Natuurlijk wat actie foto’s gemaakt.

Daarna met de tricycle naar het noordelijke puntje van het eiland gegaan, naar Puka Shell Beach. Lekker strand was dit, vrij verlaten en uiteindelijk week een mooie zonsondergang. Ook weer gesnorkeld. Had die dag wel oordruppels gekocht en watten met vasaline. Had namelijk geen zin in meer gedoe met mijn oor. Dus gewoon weer op de oude manier mijn oor afgeschermd voor het water. Was wel cool, Erik had een compact camera die ook onderwater foto’s kan. Zag onderwater een hele mooi vis. Ik zag hem heel er moeilijk omdat hij net op een steen leek maar doordat het af en toe bewoog, viel hij op.

’s Avonds weer lekker naar White Beach gegaan. Nog een filipijnse delicatesse gegeten: Balut. Een eende ei dat zo bereid was dat er specifieke energieke krachten aan toe geschreven werden. Merkte er trouwens niet zoveel van.

Het huisje van Sas en Erik wel luxe en ik vind het heel fijn om gebruik te maken van hun laptop!

Aan het varen van Erik kwam vanmiddag abrubt een eind doordat de wind plotseling weg viel en hij daardoor stil kwam te staan. De val die hij maakte, was best wel ernstig. Doordat het eb werd stond er niet veel water en kwam Erik op de bodem terecht. Op zich niet zo heel erg maar wel als het bezaait is met zeeegels. Hij is net verzorgd en op de prekplekken van de zeeegel is warme azijn gedaan. Dit schijnt te helpen om de puntjes uit de huid te krijgen. Het is beter om ze rustig te laten zitten en ze vanzelf eruit te laten gaan dan ze geforceerd eruit te halen. Dit was bij een andere jongen gebeurt en die is naar Manila gevlogen om hulp te krijgen tegen bloedvergiftiging. Gelukkig is het met Erik lang niet zo ernstig en heeft hij ook nauwelijks pijn. Maar wel balen voor hem!

Beautifull Boracay

De landing op Caticlan was de meest schokkerige landind die ik ooit heb mee gemaakt. De landingsbaan schijnt ook heel kort te zijn waardoor het vliegtuit meteen goed in de ankers moest. Op zich paste dit wel bij de rest van de ochtend. Een guard die niet goed klok kan kijken maakte me al een half uur te vroeg wakker, gedoe bij het inchecken doordat ik 3 kilo teveel in mijn rugtas had maar als ik dit verplaatste naar mijn naar mijn handbagage hoefde ik niet extra te betalen. Terwijl ze niet controleerden of mijn handbagage over het limiet kwam. Maar dit alles lag niet aan mij hoor want ik was zeker niet chagrijnig.

In Cebu op het vliegveld mezelf maar op een goede cappuccino getrakteerd (kostte de helft van de prijs van het overgewicht (maar dat was gewoon een principe kwestie geworden)). Bij Caticlan allemaal kaartjes moeten kopen. Daar zijn ze hier dol op! Met een briefje van 500 pesos betaald en ik lette niet goed op zodat ik geen wisselgeld terug kreeg. Maar uiteindelijk wel gekregen.

Aangekomen op Bulabog Beach opzoek gegaan naar Sas en Erik. Moet toegeven dat deze baai er echt super goed uit ziet. Dit schijnt ook de beste plek op de wereld te zijn voor kitesurfen.


Samen geluncht alsof het de normaalste zaak van de wereld is om elkaar hier op deze manier te treffen.

Die middag zijn we naar Baling-Hai beach gegaan. Dit is met stip het mooiste strandje wat ik ook gezien heb. Heel idyllisch! Mooi blauw water, bijna wit strand, indrukkenwekkende rotspartijnen en een barretje waar je heerlijk koud bier kon krijgen. Wat wil je nog meer! Eigenlijk was het een heel romantisch strandje, ware het niet dat ik er met de verkeerde vrouw was;). Wel lekker gesnorkeld!

 
 
Die avond lekker gegeten op White Beach. Dit is eigenlijk hetzelfde principe als Alona beach alleen dit is veel meer toeristische. Aan de praat geraakt met wat engels die weer een goede tip hadden om mijn laatste avond in Manila door te brengen.

Vanochtend, heb ik heerlijk uitgeslapen! Tot dat de warmte mij wakker maakte. Het bleek dat de electriciteit op dit deel van het eiland was uitgevallen (gebeurt wel vaker bleek). Hierdoor waren ook mijn 2 fans gestopt met blazen. In het donker een douche genomen en voorzicht op de wasbak geleund om mijn voeten schoon te maken. En toen gebeurde het! De wasbak zat al niet goed vast maar de stevigheid die ik nodig had om even op één been te staan was te veel. Met een oorverdovend lawaai kletterde de wasbak op de harde grond. Wat een hele magnifieke 3D puzzel opleverde. Het kleine stroompje met water dat uit de leiding bleef komen maakte het beeld wel helemaal compleet. Shit. Deze dag begint ook al goed.

Zit nu in de luxe kamer van Sas en Erik te typen. Wel relaxed zijn hebben een eigen kleine laptop meegenomen. Kan ook mooi weer een backup maken van mijn foto’s. Ga zo maar weer eens naar strand toe, kijken of er nog wat te beleven valt. Het gaat trouwens goed met linker oor, alleen nu is mijn rechter oor ontstoken, blijf zo wel lekker bezig!

Goodbey Bohol

Na het laatste ontbijt te hebben genuttigd bij Bohol Divers Resort ben ik achterop de motor gestapt van mijn chauffeur Henry. De vorige dag had ik al geregeld dat er iemand klaar zou staan dus dat ging lekker soepel. Doordat ik die dag de fast boot naar Dumaguete (Negros) zou nemen, zijn we eerst naar de pier gereden en daar heb ik alle kaartjes ed. geregeld. Na mijn tas in een locker achtergelaten te hebben toch maar een deal gemaakt dat Henry de hele dag mijn chauffeur zou zijn. Ik voelde me toch niet helemaal zeker om alleen op die motor te zitten daar komt nog bij dat ik de weg niet zo goed weet dus dan zou ik zelf veel moeten uitzoeken. Als iemand anders dat beter kan dan graag!

Als eerste zijn we naar Chocolate Hills gegaan. Dit zijn kleine heuveltjes die voornamelijk ‘bruin’ zijn en daardoor de naam chocolate hebben gekregen. Toen ik ze zag, had ik er wel andere associaties bij….

Wel grappig om deze heuvels te zien. Gedurende tientallen duizenden jaren zijn ze ontstaan. Eerst was dit zee en door ophoping van koraal en schelpen zijn de heuvels (onder water) gekomen. Door het omhoog komen van de zeebodem, zijn ze droog komen te liggen. Door de regen dat altijd een beetje zuur is, is het koraal en de schelpen dat gemaakt is van onder andere calcium er een reactie ontstaan. Het resultaat is dat dus deze heuveltjes in het landschap zijn gekomen.


Tijdens het afstappen van de motor heb ik ook ontdekt dat je het beste aan één kant van motor (links) kan afstappen. Heb nu namelijk een mooie brandvlek om mijn rechter kuit. Maar ik ben niet de enige die deze mooie brandplekken heeft. Het ziet er nu (13-4) al een stuk beter uit en gelukkig heeft het niet veel pijn gedaan. Samen met Henry aan de kant van de weg geluncht. Dat gaat als volgt: er staan allemaal pannen/potten met gerechten en je hoeft alleen maar aan te wijzen wat je wil en ze scheppen het voor je op. Detail een lunch voor twee personen inclusief cola kost 1,5 euro. 

De volgende stop was de butterfly farm. Er schijnen iets van 700 verschillende soorten vlinders te zijn waarvan er zelfs 300 voorkomen op Bohol en dat terwijl het een klein eiland is, dit maakt het wel weer bijzonder. Een gids heeft mij rond geleid en alle stadia van ei tot doodgaan uit gelegd. De gemiddelde levensduur van een vlinder is ca. 24 dagen.

Onderweg naar de volgende stop, ja het was wel een touristische dag voor mij maar wel heel leuk om dit allemaal te zien!, bij een manmade Mahoniebos gestopt. Het bleek dat je daar absoluut foto’s van moest maken. Na dat de Koreanen weer in hun busjes waren gestapt, kon ik rustig op de foto worden gezet.

Aangekomen bij het Loboc Forrest Camp, kon ik wat dieren die in gevangenschap leefden zien. Ik had niet het idee dat de beesten er een goed bestaan hadden. De main attractie was toch zeker de tarsier, een insect oogachtig aapje. Schijnt de kleinste soort aap ter wereld te zijn. Het zijn nachtdieren dus overdag hingen ze rustig aan een boom en kon je makkelijk er een foto van maken. Ik vond het wel heel schattige beestjes. Al je goed kijkt, dan lijkt ze wel een beetje op die Gremlins.

Ergens gestopt om wat te drinken en de Bohol river bekeken. Ja, de natuur is hier erg mooi. Op dat moment kwamen er net een paar kinderen langs en die vroegen of ik een foto van hun wilde maken. Tuurlijk wilde ik dat wel. Ik had verwacht dat ze de foto ook wilden zien maar blijkbaar vonden ze dat helemaal niet belangrijk.

Als laatst stop de grootste in gevangenschap levende python bekeken. Dit beest is ca. 200 kilo en ruim 7 meter lang. Het eet 1x per maand en dan eet het een biggetje van 50 kilo op. En dan is het wel weer voldoende om er 4 weken op te leven. Wel bijzonder dat de bek van de slang zo groot is dat het om de hele varken past.

Toen weer terug naar de pier en de fast boot genomen naar Dumaguete. Het was trouwens heerlijk zo achterop de motor. Ook al reden we soms 80 (ja, zonder helm) dan voelde dat nog steeds alsof iemand met en warme fohn in je gezicht blies!


Op deze boot wat fransen ontmoet waarmee ik ’s avonds nog een hapje gegeten heb. Op zich wel relaxed want als je één nacht ergens blijft is meestal moeilijk om mensen te ontmoeten. Toch iets te laat naar bed gegaan voor een wake-up call van 5 uur;(

It is fysical

Het gaat 'goed' met mijn duikcursus. Al de oefening in het zwembad gaan goed. Krijg ook veel beter het buoyancy onder de knieen. Door het drijfvermogen van je longen te gebruiken kan je dus helemaal zelf bepalen of omhoog of -laag gaat. Al de andere oefeningen gaan ook goed en Manu is blij om te zien dat ik zo'n voortgang maak.

Gisteren heb ik voor het eerst mijn eigen duik gemaakt! Vond het wel heel spannend. Moest namelijk alles zelf doen. Het afdalen ging wel erg langzaam, ik had moeite om mijn rechteroor te equaliseren. Het was erg gevoelig en stukje bij beetje kon de luchtdruk in mijn aanpassen. Uiteindelijk kwam ik wel op de bodem. Ben toch op 9 meter diep gekomen.

Op de een of andere manier had ik last van een beslagen masker. Geeft niet want ik weet hoe ik dit kan aanpassen. Doordat je tijdens het 'schoonmaken' je ogen dicht moet doen om niet mijn lenzen kwijt te raken, is het wel een vreemd moment. Bleek dat ik gewoon door ging met flipperen (waarschijnlijk buoyancy niet helemaal goed). Op een gegeven moment deed ik mijn ogen weer open en merkte ik dat ik als een speer naar het oppervlakte schoot. Raakte lichtelijk in paniek omdat ik niet zo snel wist wat ik nu moest doen. Daarbij kwam dat ik in mijn rechteroor een onaangenaam krakend geluid hoorde;(. Was dus niet helemaal blij toen ik bovenwater kwam.

Na wat op adem gekomen te zijn en aanwijzingen van Manu gekregen had, gingen we weer onder water. Het is daar zo mooi. We hebben een frog fisch, bat fisch, needle fisch, parrot fish en cornet fish gezien. En natuurlijk de meest uiteenlopende koraal.

Eenmaal op het land aangekomen, voelde mijn oor toch niet goed. Heel lief van Manu dat hij bij een winkel oordruppels voor mij gehaald had. Hopelijk helpt dit!

 

s'Avonds weer aan de studie terwijl er ook feest bij het resort was. Veel personeel van het resort had de werkkleren omgeruild voor danskleding en hierdoor de gasten op een andere manier het leven aangenaam gemaakt! Niet te laat naar bed gegaan en niet teveel bier gedronken want de volgende dag stonden er twee duiken op het programma.

Dit verliep minder goed dan ik had gehoopt. Mijn oor deed nog steeds wat pijn en volgens mij was mijn gehoorgang ontstoken. Dit overkomt mij wel vaker dus weet hoe dit voelt. Maar vandaag kwam dit niet goed uit!

 

In vol ornaat mezelf uit de boot laten vallen. Nog wat verplichte oefeningen gedaan voordat we naar beneden gingen. Het was de bedoeling om een CESA te doen. Een gecoordineerde stijging waarbij je geen lucht meer krijgt. Het duurde ca. 10 minuten voordat ik op 6 meter diepte was. Het equaliseren ging vandag nog moeilijker. Maar we hebben geen haast. 

 

Uiteindelijk op de bodem gekomen en toen de CESA uitgevoerd. Dit ging goed behalve dat ik mijn oor weer voelde kraken en hierdoor minder op mijn snelheid lette en daardoor weer lucht moest inademen. Eenmaal boven had ik besloten om ermee te stoppen. Het is te pijnlijk en te langzaam om af te dalen zonder mijn oor geweld aan te doen. Ik weet dat ik een doorzetter ben en niet van grenze hou maar het gaat hier wel om mijn gezondheid. Dit laatste is belangrijker dan dit diploma. Dus einde duikcursus.

Het voelt niet goed maar volgens Manu is het: It's fysical. En daar kan je niets aandoen. Het zou goed zijn als er een dokter naar kijkt en daarna wel proberen door te gaan want het is zelfs aan mij te zien dat ik er plezier in heb...

Aan land heb ik wel het nodige theorie examen afgelegd en 94% goed! YES! Manu heeft alles zorgvuldig in mijn log beschreven zodat ik een volgende keer weer verder kan gaan waar ik gebleven was. 

 

Wel jammer dat het zo geeindigd is ook omdat het zoveel moeite had gekost om een medische toestemming te krijgen. Ik vind het wel heel fijn om te merken dat mijn linkeroor heel goed functioneerd. Echt klasse!

 

De rest van de middag maar lekker gerelaxed aan het zwembad en een boekje gelezen. 

The journey to the signature of dr. Yu

Ik had al geschreven dat ik een bewijs van een dokter moet hebben voor het volgen van de Open Water Padi Course. In de Medical Center in dit dorpje hadden ze geen oorkijk ding. Dus ben ik 's avonds naar dr. Wennie in het dorpje Panglao geweest. Natuurlijk was er een wachtrij maar ach, heb toch vakantie. Tijdens het wachten nog wat te drinken gehaald: halve liter Coke voor 23 euro cent. Dat zijn nog eens de prijzen.

Toen ik aan de beurt was, had ik uitgelegd hoe het zit mijn oor geschiedenis aan dr. Wennie. Zij begreep het goed dat ik graag wilde duiken maar zij kon helaas geen akkoord geven omdat haar intrumenten niet toereikend waren om mijn trommelvlies te zien. Daaren tegen had ik wel dikke pret met haar. En zij legde mij uit dat het hard werken was en ze graag met pensioen zou willen gaan maar er moest toch iemand voor de klasse C en D medische zorg geven. Zij gaf mij het adres van een gespecialiseerde oor kliniek in Tagbilaran.

Ik had ook al contact opgenomen met Nederland om het bewijs via mijn eigen oorarts te krijgen maar dit verliep niet zo snel omdat de polikliniek al dicht was....

Die ochtend om 6 uur opgestaan omdat mijn motorchauffeur om 7 uur klaar stond. Had al een deal met hem gemaakt. Na wat gezoek in Tabilaran eindelijk de speciale kliniek gevonden. Uiteraard weer een rij (ook klasse C en D mensen?). Komt er een jongen naar mij toe en legt mij uit dat er alleen de eerste 20 mensen geholpen worden. Nou, dat ging mij natuurlijk niet lukken, was waarschijnlijk nummr 40.

Daar stond ik er te kort voor. De eerste in de rij stond er al vanaf 1 uur 's nachts. Natuurlijk niet de moed opgeven dus ik naar binnen en een babbeltje gemaakt met assistent. Bleek er nog een mogelijkheid te zijn als ik naar het Ramiro Municipal Hospital zou gaan. Dus ik weer achter op de motor en daar naartoe. Inderdaad was er een kleinere rij. Ik uitgelegd wat ik wilde en daarvoor was dr. Oliver Yu de meeste geschikte dokter maar die zou pas om 13 uur aankomen. Hmmm. Toen vroeg ik wat er mogelijk was om 's ochtends een dokter te zien. Die was er inderdaad als ik naar het Bohol Medical Care Instituut zou gaan. Hup wij weer op de motor naar de andere kant van de stad.

Weer bij de assistent uitgeled wat ik wilde en na half uur was ik al aan de beurt. Had al helemaal uit mijn hoofd geleerd wat ik het beste kon zeggen. Maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn want dr. Yu was zelf ook een duiker en begreep meteen waar het om ging. Na even in mijn oren gekeken te hebben, begon hij al te schrijven. 

Intussen met de assistent gebabbeld die zelf ook een oor operatie had gehad (door dr. Yu die beste dokter op dit eiland bleek te zijn). Ze wilde eigenlijk ook wel graag in mijn oor kijken.

Toen helemaal uitgelegd wat ze met mijn oor hebben gedaan en zij was zo geinteresseerd dat ik de gegevens van LUMC heb gegeven. En toen kreeg ik het fel begeerde ondertekende formulier. Ik zou de Padi cursus kunnen volgen!

Op de terugweg van het mooie uitzicht genoten en bij het Resort stond Manu al klaar om te beginnen! Beter kan gewoon niet.

Heb trouwens net in mijn inbox de bevestiging van mijn eigen oorarts ook binnen gekregen. Wat wil ik nog meer! Over een paar dagen heb ik mijn diploma!

Trouwens wel bijzonder dat nat het duiken mijn slechte oor prima is en mijn goede oor er meer moeite mee heeft. Hebben ze dat in Leiden tot goed gemaakt! Bravo!

First Dive in Panglao

Ja, het heeft wat langer geduurt dan gedacht maar nu ben ik toch eindelijk aan een relaxter gedeelte van mijn vakantie begonnen! Gisteravond alle vliegtickets gekocht dus de route is helemaal uitgestippeld. Geeft wel rust trouwens. Gelukkig is alles wat je kiest goed maar is wel veel te kiezen. Zou ik dan toch last hebben.

Gisteren ben ik dus aangekomen in op het schiereiland Panglao dat onderdeel van Bohol is. Hier is het strand (Alano beach) wit, de zee blauw, palmbomen groen. Kortom relaxed! 

Vandaag had ik besloten om maar eens een test duik te gaan maken. Stond op mijn lijst en was toch heel erg nieuwsgierig hoe het onderwater is. Tuurlijk heb ik gesnorkeld maar duiken had ik nog nooit gedaan. Had wel vantevoren aan mijn oorarts gevraagd of ik kon duiken. En het antwoord was ja, mits er altijd iemand bij mij is in het geval ik duizelig wordt. Leek mij een prima voorwaarde.


Dus ik naar de gozer in het duikcentrum, een fransman die hier al 3 jaar woont (geen slecht idee trouwens). En na een introductie film zijn we idd het water in gegaan. Eerst de basis oefenen in het zwembad om vervolgens in de boot te stappen en naar het echte koraal te gaan.

 

Wow! Wat was het daar mooi! Een hele nieuwe wereld heb ik daar ontdekt! Zoveel verschillende vissen met verschillende kleuren. Gek koraal dat beweegt, rare kleuren heeft. Zeeegels en -sterren. Grote en kleine vissen. Het is eigenlijk onbeschrijvelijk wat je daar ziet. Een ding moet ik er ook bij vertellen en dat is de rust die er is! Alleen ik (en mijn buddy) en de onderwater wereld. De eerste duik was al meteen 46 minuten en we zijn tot een diepte van 8 meter gegaan. Fantastisch is dit! Laat ik maar niet zeggen dat het zeewater 27 graden is ;-)

Ik had de smaak zo te pakken dat ik ga probremen om een Open Water License te krijgen. Maar daarvoor moet ik wel eerst een permit van de dokter hier van krijgen. Bij de dichtsbijzijnde kliniek konden ze mij niet helpen omdat hun apparaat kapot was (al 3 weken) en een nieuwe 'waarschijnlijk' volgende week komt. 

Dus moet ik naar de dokter in een ander dorp. Om 8 uur heb ik afspraak, hopelijk lukt dat en zal ik de komende tijd veel onderwater zijn. Heb hiervoor wel mijn plan weer gewijzigd maar ach, daar zijn plannen toch voor;)