Table Mountain

Na lunch met de Herculanen een Ricky gebeld om me naar de cableway te brengen. Een Ricky is een taxi waarbij je per persoon een vast bedrag betaald. Het kan dus zijn dat er meerdere mensen in de taxi zitten. Het is misschien niet de snelste route die gevolgd wordt maar wel de goedkoopste.

Dus daar aangekomen, kaartje gekocht en naar boven. Het was wel relaxed binnen een paar minuten ben je boven. En dat is toch 1086 meter! Het leuke was ook dat de vloer van het bakje ook ronddraaide zodat iedereen van hetzelde uitzicht kon genieten.In de verte zie je Robben Island

Eenmaal bovenaan gekomen, had ik een schitterend uitzicht! Dat is ook wel te zien aan de foto's. Doordat Table Mountain een natuur reservaat is, kan je er ook nog veel beesten zien. Toen ik over de rand keek zag ik twee Dassies (soort dassen denk ik).Ik heb er heerlijk relaxed rondgelopen, wat foto's gemaakt, lekker op het terrasje in de zon mijn boek gelezen en uiteindelijk teruggegaan. Volgens mij zie ik er ook heel vakantie achtig uit;)
Het is maar goed dat ik deze dag was gegaan want de dag ervoor (de dag van mijn aankomst in CT) was er teveel rook om een goed uitzicht te hebben. Mijn eerste indruk was dat het smog was maar het was rook van bosbranden. Het heeft hier al in geen tijden geregend dus een vuurtje heb je zo. Terwijl ik op de berg was, zag ik een ook een brand. Het werd snel geblust door een helecopter voordat het vuur zich verder ging verspreiden.Zo, nu ben ik weer bij met mijn blog. Ga zo een auto huren en dan naar Kaap de Goede Hoop. Vannacht wil ik in Simon's Town slapen. Dit ligt tegen een natuur reservaat aan waar je mooi kan hiken en het uitzicht op het puntje van het schiereiland schijnt ook heel mooi te zijn.

Robben Island

Gisteren was ik vroeg op gestaan omdat ik veel van de stad wilde zien. Mijn plan is namelijk om vandaag al CT te verlaten om meer van dit land te zien. Er is zoveel te doen en zien in CT dat ik hier vast nog wel een keer kom.

Dus om 9 uur zat ik al lekker op de boot naar Robben Island. Robben Island is een klein eiland voor de kust van CT en is al vanaf de VOC tijd een gevangenis. Dit is het geweest tot 1996 en nu is het een museum van UN World Heritage Site. En dit moet je gezien hebben ook omdat Nelson Mandela hier gevangen heeft gezeten.sland. Robben Island is een klein eiland voor de kust van CT en is al vanaf de VOC tijd een gevangenis. Dit is het geweest tot 1996 en nu is het een museum van UN World Heritage Site. En dit moet je gezien hebben ook omdat Nelson Mandela hier gevangen heeft gezeten.
Het was interessant om dit eiland te zien. De tour begon eerst met een rondrit over het eiland en vervolgens kregen we een rondleiding in de gevangenis zelf. Eigenlijk was het een heel dorp wat hier gebouwd is met een ziekenhuis, kerk, moskee, postkantoor en dus ook een gevangenis. Onderweg zijn we gestopt bij Lime Quarry. Hier moesten de gevangenen lime steen uit de rots hakken. Deze stenen werden gebruikt voor de huizen en wegen. Bij deze mijn was ook een grot waar de gevangenen hun lunch konden nuttigen en dit was ook de plaats waar de politieke gevangenen waaronder Mandela hun ideeen en theorien met elkaar deelden. Volgens Mandela was de gevangenis een grote universiteit. De slogan was ook: 'Know one, teach one!'In de gevangenis zelf zijn een aantal secties die we allemaal gezien hebben. De ruimtes waren klein en spartaans. Zelfs voor eind 20e eeuw. Op dit moment zijn ze alles aan het restaureren. Ik vind dat het er niet beter op wordt omdat het allemaal te nieuw lijkt. En dat hoort niet bij zo'n plaats. De historie wordt zo onder geverfd. Ik heb dus maar een foto gemaakt van een nog niet gerestaureerde cel.De gevangen moesten ook altijd een pasje bij zich hebben met de basis info. Met dus ook de veroodeling en hoeveel straf je had...
Je had vanaf het eiland ook een mooi uitzicht over CT met Table Mountain.

Herculanen in Cape Town

Vandaag had ik een lunch afspraak met Lucas en Ashran (ik hoop dat ik zijn naam zo goed heb geschreven). Zij zijn ook Herculanen en zijn van cricket afdeling. Via een uitwisselingsprogramma zijn zij in Cape Town voor 3 maanden om hier beter te leren cricket spelen.

Lucas en Ashran zijn een keer in het Hoofdbestuur van Hercules langsgekomen om te vertellen van hun sportieve plannen. Ik kwam er toen achter dat we tegelijkertijd in CT zouden zijn. E-mails uitgewisseld en vervolgens zit je lekker aan de waterkant te lunchen alsof de gewoonste zaak van de wereld is.ons drieen met op de achtergrond Table mountain

Na de lunch ben ik nog meegelopen met hun naar het United Cricket stadion. Ja, cricket is hier hot dus hebben ze een stadion. En wel naast het nieuwe voetbalstadion voor WK 2010. Dus die heb ik al gezien en volgens mij gaan onze jongens hier gewoon winnen.
Vervolgens ben ik er weer vandoor gegaan om CT verder te verkennen. Wel hebben we afgesproken dat we gezamenlijk een stukje voor de Argo gaan schrijven met foto's erbij.

Cape Town is cool!

Nadat ik vroeg ben opgestaan en afscheid had genomen van de laatste mensen, ben ik naar het vliegveld gereden en mijn auto ingeleverd. Tot mijn grote 'verrassing' was er met deze auto nix mis mee. De rekening van auto nr. 2 komt nog....

Die middag ben ik aangekomen in Cape Town! Mijn eerste indruk is dat het een geweldige stad is. Eingelijk hou ik niet zo van grote steden maar deze stad is goed! Ik heb een hostel gevonden in Long street. Dit is een hele leuke straat vol met gekke winkels, restaurants en cafees. Na ingecheckt te hebben nog ff de ogen dicht gedaan en daarna de stad verkend. Heerlijk is dat om in een compleet nieuw stad rond te lopen en te ontdekken. Lekker in het park Company Garden gezeten en daar wat over CT gelezen. Aangezien het aardig warm was wilde ik wel naar de zee toe. Dus... een fietstaxi gepakt. Dit leek mij wel een goede manier om meer van de stad te zien. Uiteindelijk bleek ik meer een attractie te zijn dan de stad voor mij. Het is hier blijkbaar niet gewoon om te fietsen en dus helemaal niet om in een fietstaxi te zitten. Veel mensen riepen ietst vriendelijks naar ons of zwaaiden. Dat was wel leuk om mee te maken.Cape Town vanaf Table Mountain

Aangekomen bij Waterfront en daar wat rond gelopen. Dit is echt een interessant gebied. Aan de ene kant is het een moderne, goed onderhouden winkel gebied met mooie gebouwen en aan de andere kant heeft het de technische en vieze kant van de haven. Na wat rond gelopen en wat souveniers gekocht (voor wie zou dat nu zijn...?) terug gegaan naar de hostel en een free meal gehad. Niet slecht deze hostel. Daarna mijn blog bijgewerkt, dat was wel weer nodig. Ik merk dat ik dat toch vaak moet doen om ook de kleine leuke dingen te beschrijven. Op een dag gebeurt er zoveel dat ik dit weer makkelijk kan vergeten.

Thank you 4 the Tarmac !!!

Na de zonsopgang weer teruggereden, nog een luchtballon gezien. Ontbeten, tent opgeruimd, er was trouwens nog wel een stok geknapt. Wat kan je ook verwachten van een tent van 18 euro. Daarna weer in de bolide en door naar Windhoek.

We hadden besloten om niet de korste route te nemen. Van mensen hadden we al gehoord dat wegen onbegaanbaar waren dat ze via kleine weggetjes verder konden. Dus wij hebben de C19 genomen dit was de weg met de minste km met gravel. Phoe wat een zware weg was dat. Over 179 km hebben we ruim 4 uur gedaan!!! De weg was heel erg modderig, veel diepe en grote plassen. Heel veel met de auto gedrift. Ja, je kon sturen wat je wilde maar je bleef in het spoor van een voorganger. Ik was wel heel erg moe maar doordat je zo geconcentreerd moest rijden, bleef ik goed wakker. Tot drie keer toe ben ik de auto uitgegaan om te peilen hoe diep de plassen of beter gezegd vijvers waren. Je hebt namelijk geen idee wat je onderwater kan aantreffen dus moet je checken want vastzitten in een plas wil je echt niet! Het ging elke keer weer goed. Met kloppend hart, reed de auto met z'n laatste vaart uit de plas. Aan de ene kant kan je niet te snel de plas in want dat raak je de controle kwijt over het stuur maar aan de andere kant kan je ook niet te langzaam want dan kom te tot stilstand in de vijver. Op een gegeven moment kwam een andere 2WD ons tegemoed en dat gaf ons wel moet want als hij het kan redden dan lukt dat ons ook.

Onderweg nog wat Namibiers geholpen met wat benzine. Ja, als je zelf in de afhankelijke positie hebt gezeten, wil je graag anderen helpen. Helaas straalden ze niet veel dankbaarheid uit of zoals Barney zei: bad vibes.

Het was een hele opluchting toen we in Maltahohe aankwamen. Heerlijk weer asfalt!!! Je kan je niet voorstellen hoe blij ik was om hier weer op te rijden. Nu zouden we goed in Windhoek aankomen....Bij het tankstation wat koffie en een broodje geconsumeerd. Van de buitenkant zag het er niet uit maar binnen was het heel gezellig. Veel voorbijgangers hadden hun naam op de muren geschreven met soms een tekst erbij. Dus mijn tekst was: Thank you 4 the tarmac! (bedankt voor het asfalt).

Onderweg weer mensen een lift gegeven. Zoals Samuel met zoontje van drie. Hij was heel blij dat hij een lift kreeg want hij stond al bijna 4 uur te wachten. Of ik een foto van hem mocht maken, tuurlijk dat vond hij schitterend.

Gaandeweg werd het weer er niet beter op. Bij de kust was het weer schitterend en lekker warm (ben ook al aardig bruin). Maar Windhoek is toch andere koek. Ik heb nog nooit in zulk noodweer gereden. Ik zag helemaal niets, moest gewoon 60 rijden omdat die snelheid nog goed aanvoelde. Doordat je niets ziet, zag ik ook geen plassen dus heb wel wat aquaplaning gedaan. Vooral als een vrachtwagen je tegemoet kwam zagk, spatte het water tegen je voorruit aan en zag je een fractie van een seconde helemaal niets. Gewoon rustig blijven en rechtdoor rijden en dan ging het wel goed.Na ruim acht uur gereden te hebben, kwamen we veilig aan in Windhoek. Ingechect bij de Cardbox en daar weer oude bekenden tegen gekomen. De noren waren er nog steeds, de amerikaan van Sossusvlei kwam wat later dan ons, de finnen uit Swakopmund waren ook present. Zo zie je maar, je bent nooit echt alleen.

Bier! Dat hadden we wel verdiend! Barney vond dat ik weer goed gereden had en zei dat hij de hele rit zich veilig had gevoeld. Gelukkig maar, ik vond dat ik ook goed gereden had. Nu alleen nog op ijs/sneeuw rijden en ik ben een super advance driver. Je hebt er alleen 3 auto's voor nodig;)

Helaas die avond afscheid genomen van Barney maar ik zie hem wel in Cape Town. Hoe kan het ook anders. Of zoals de italianen zeggen: il mondo e una paese.

'Romantic ' sunset with Barney

De volgende ochtend zijn we weer verder gereden naar Sesriem. Dit was weer een aardige rit maar te doen. We hebben genoten van het uitzicht. Het landschap is hier zo mooi en puur. Dat de weg er naartoe al een hele belevenis is (dit kan dus op meerdere manieren uitgelegd worden).
In Sesriem aankomen hebben we de tent opgezet en zijn we meteen doorgereden naar Sossusvlei. Onderweg weer een Gemsbok tegengekomen. Ik blijf dit mooie beesten vinden. Onderweg gestopt bij Dune 45. Dit de grootste duin in dit gebied en 45 km van Sesriem. We zijn helemaal naar boven gelopen en daar had je heel mooi uitzicht over dit gebied. Het is heel bijzonder omdat er zoveel duinen zijn en ook nog rood! Heel toevallig was er ook een groep paragliders. Die hadden wel een goede plek uitgekozen. Toen ik ze zag had ik al zin in juni als ik mijn paraglide brevet ga halen....
Na deze rit zijn we doorgereden naar het einde van de weg. Zonder 4WD kon je niet verder dus moesten we een 4WD taxi hebben. We zijn toen eerst naar Deadvlei gegaan. Dit een vallei die vroeger erg vruchtbaar was maar doordat er geen (ondergrondse) rivier naar toe stroomt is de alles dood gegaan. Het resultaat is een surrealistich beeld van zwart geblakende bomen in een woestijnomgeving. Ik vond het heel mooi om dit te zien.Daarna zijn we doorgereden naar Sossusvlei. Deze vond ik minder mooi maar het uitzicht was geweldig daar.Toen weer terug gereden naar de camping en lekker in het zwembad gesprongen. Een beetje proberen te slapen (zo'n tent slaapt toch niet helemaal ideaal). Daarna weer terug gereden naar Dune 45 om de zonondergang te zien. Lekker romantisch met je crash-buddy. Alles was heel mooi maar op dit punt had het wel beter gekund;)De volgende dag heel vroeg opgestaan (half 5). Eigenlijk moet je tijdens je vakantie niet zo vroeg hoeven op te staan. Het voordeel was wel dat we als eerste voor de gate stonden en dus ook het eerste bij Dune 45 waren. Waarschijnlijk ben je maar een keer in je leven hier dus moet je niet zeuren. De weg er naartoe was wel lastig want het was pikkedonker. En je moest rustig rijden want je kon zo een beest op de weg tegen komen. Dat ik die soort kalkoen tegen mij ruit had a la, maar een springbok of een struisvogel is zeker geen pretje.

De zonsondergang was oke. Ik vond het niet erg spectaculair maar ik heb het gezien (en weer met Barney).Op de weg naar beneden kwamen we een wat ouder echtpaar tegen. Ja, dat omhoog lopen ging niet meer zo snel. Dus zei ik: ' Didn't you guide book told you that at the other side of the dune is an elevator'. De eerste reactie van die man was schitterend. En daarna moest hij ook hard lachen.

'A good guy to crash with!'

Swakopmund hebben Barney en ik inmiddels achter ons gelaten. We zijn vroeg op weg gegaan zodat we lekker vroeg in Sesriem kunnen aankomen. Barney heb ik in mijn hostel ontmoeten en we bleken dezelfde route te volgen. Voor hem was het fijn om met mij mee te rijden omdat hij geen eigen vervoer heeft en voor mij is het gezelliger en financieel aantrekkelijker.

Dus vol goede moed vertrokken eerst langs Walvisbaai en dan de C14 op. Helaas stopte de asfaltweg na een paar km dus gingen we weer over op gravel. Alles ging goed, muziekje erbij van een Namibinese zanger (wel eentonig trouwens) en airco aan. Barney was de navigator, toch wel handig als je alleen maar op de weg hoeft te letten.

Niet te hard rijden want je weet maar nooit op deze wegen. De max is 100km/h maar dat haal niet lang niet altijd. Barnes was net aan het vertellen dat hij het zo fijn vond om met eigen vervoer te reizen. Je bent van niemand afhankelijk, kan gaan en staan waar te wil en zit niet met een groep opgescheept waar je verplicht mee om moet gaan. Heerlijk die vrijheid! Hij had dit nog niet gezegd of de auto begint te driften over de weg. Zo maar ineens, zonder aantoonbare reden. Het gleed van links naar rechts naar links. Ik probeerde zo goed mogelijk de auto op de weg te houden en te remmen. Maar dit lukte niet helemaal..... op een gegeven moment maakte de auto een draai van 180 en keken we naar de richting waar we vandaan kwamen. Zo glijdende vlogen we de berm in en kantelde de auto op z'n kant. Daar hing Barney boven bij. Gelukkig viel de auto weer terug op zijn wielen en sloegen we niet over de kop. Mijn ruit was helemaal aan diggelen, de rechterspiegel was meer een karkas en over de hele lengte van de auto zaten deuken en krassen.
We keken elkaar aan en vroegen of alles oke was. Behalve een kleine wond op mijn hand van het glas hadden we nix. Gelukkig maar. Nou dan sta je daar in middle of nowhere op de C14. Wij uitstappen. Wat doe je dan.... foto's maken! De auto zag er niet goed uit. De rechtervoorwiel was lek en de auto zat goed vast in de berm. Eruit duwen ging niet met z'n tweeen.

Na twee minuten stopt er een grote bus vol toeristen (waar wij oorspronkelijk blij mee waren dat we er niet in zaten). Zij hebben ons goed geholpen met de auto weer op de weg te duwen, wiel te vervangen en het achterwiel weer oppompen (er zaten allemaal stenen tussen de velg en de rubberen band). Vervolgens de moter starten en toen reden we maar weer terug naar Walvisbaai. Onderweg probeerden we Avis te bellen maar mijn balance was niet toereikend en Barney had geen bereik. Lekker zo! Bij een p-plaats een echtpaar gevraagd of ze hun mobiel mochten gebruiken. Wij Avis bellen of ze een oplegger wilden sturen om onze auto te komen ophalen zodat we het kunnen omruilen in Walvisbaai. Zij kwamen met een veel beter idee om meteen met een vervangende auto te komen. Avis is goed! Gelukkig maar want ik probeerde deze auto op de trailer te krijgen en toen kwam ik erachter dat de stuurstang van het voorwiel kapot was. Was gewoon doormidden...

Na ongeveer 3 uur wachten, kwam er inderdaad een truck met oplegger met een nieuwe auto aanrijden. Inmiddels hadden wij al heel veel aanspraak gemaakt en van aardige mensen water, lunch, fruit (gestolen / meegenomen uit het hotel) gekregen. Ja een ongeluk met je auto in Afrika hoort er nu eenmaal bij en dan helpen mensen je.
Na het papierwerk in de nieuwe polo (met een volle tank) weer op weg gegaan. Dit voelde wel even raar om weer achter het stuur te zitten. De auto raakte nog best wel vaak in een drift maar gelukkig niet meer zo erg als de die ene keer. We zijn toen veilig in Solitaire aangekomen. We hebben besloten om hier maar te blijven en de volgende dag maar verder te gaan. Barney vond het wel fijn dat ik toch bleef rijden en niet terug naar Walvisbaai wilde om daar bij te komen van de schrik. De rit naar Solitaire was best zwaar door de bergen heen en veel gravel met heel veel gaten in de weg. Barney vond dat ik rustig bleef en goed reed en dat ik niets aan dit ongeluk kon doen. Het vatte het samen met: ' You are a good guy to crash with!'.

In Solitaire onze tent opgezet en daar overnacht, sliepen we daar als twee crash-buddy's. Het is trouwens een heel klein plaatje waar een tankstation, lodge, camping, een winkel en wat huizen zijn. Niet meer niet minder. De zonsondergang was weer overweldigend!