To kill a day in Oruro

Vanochtend werd ik wakker met een pijnlijk gevoel in mijn buik, waarschijnlijk waren de hapjes die op de lokale markt heb gekocht ook bijzonder voor mijn buik. Gelukkig was het halverwege de ochtend ook weer weg.

Mijn hotel had geen ontbijt dus ben maar op zoek gegaan naar wat eetbaars. Bleek niet echt wat te kunnen vinden. Dus ben naar DE plaza gegaan en een 4 sterren hotel binnen gelopen en ja, daar mocht ik wel tegen betaling ontbijten. Kosten € 1.50!
Daarna een taxi aangehouden en een deal gemaakt om mij naar Calacala en weer terug te brengen. En daar liepen de lama´s gewoon op de weg, deze was wel geasfalteerd ;)
Nou komen we aan in het dorp, worden we een richting op gestuurd, na een keer verkeerd gereden komen we bij een grote muur. Klop, klop. Niemand. Bleek de deur open te zijn, dus ik naar binnen. Het enige wat ik zag was twee ezels en een verlaten verlaten fabriek. In de verte zag ik wel een bord dus daar naartoe gelopen. Weer een deur door en toen zag ik wat huizen, bleek dus helemaal niemand te zijn. Wel erg vreemd allemaal. De omgeving zag er trouwens fantastisch uit. In plaats van een jungle zag ik nu een steppe achtig landschap.
Mijn chauffeur was mij achterna gekomen en we zijn wat rotsen opgeklommen. Bleek hij in de verte toch een mevrouw te hebben gespot. Bleek dat we dichtbij waren alleen 40 meter te hoog. Na de afdaling bleek de mevrouw de sleutel te hebben van de toegangspoort.
Dus ik naar binnen, tuurlijk moet je wel betalen ;( en de de muurschilderingen bekeken. Ze waren wel oud: 2400 jaar!
Waarom deze schildering extra aandacht van de LP krijgen weet ik niet maar zo bijzonder vond ik het niet. Gelukkig was het heel avontuur om ze te vinden.
Dus wij weer terug met de taxi, trouwens wat klopt er niet met deze taxi???

In de middag ben ik naar Thermas de Obrajes geweest. Gewoon met een lokale particuliere lijndienst. De thermen was heerlijk, bleek dat je een prive bad kon krijgen met magnezium verrijkt warm water. Heerlijk!!! Het was alleen te warm dus heb het niet het volledig half uur vol kunnen maken.
Daarna nog wat baantjes getrokken en daarna lekker onder een gaas in de zon gelegen met mijn boek. Heerlijk, kon er wel uren liggen. Eindelijk een plek waar je rustig kan liggen en van het lekkere weer genieten.
Totdat de chauffeur er aan kwam en zei dat hij gaat vertrekken en dat er verder geen transport meer naar Oruro is. Echt balen! Had het zo naar mijn zin!
In Oruro heb ik nog de film I am Legend gekeken (moet toch op de een of andere manier soms wat tijd doden). Ben namelijk al uitgecheckt en neem om half twaalf een zeer luxe bus naar Uyuni...

Oh ja, nog een grappig voorval. Gisteren wilde ik pinnen maar had weinig geluk. Toen vond ik er een die het wel deed. Maar er was een bericht dat ik enkele minuten moest wachten. Dus ik even in mijn LP gebladerd. Gebeurd helemaal niets. Dus ik weer aan die man vragen of het apparaat het wel doet, ja natuurlijk werkt het! Hoelang moet dan wachten, nou gewoon 30 minuten !? Hij zei het op zo´n manier dat het de normaalste zaak van de wereld is. Maar ik ga natuurlijk geen half uur op zo´n apparaat wachten (stel dat het inderdaad een half uur is).

Absolutely not taking off from the grass

De volgende dag had ik vroeg mijn wekker gezet omdat ik me op tijd moest melden bij Amazones (vliegtuig maatschappij). Nog voordat ik helemaal bij zinnen was, hoorde ik al de regen vallen. Dit was zeker geen goed teken!!! Om een lang verhaal kort te maken, de afgelopen drie dagen waren er al geen vliegtuigen geland en vertrokken op Rurrenabaque en dat zou vandaag ook niet gebeuren omdat de landingsbaan een modderpoel was. Aanzien mijn vlucht naar Santa Cruz om de dag vertrok, zou ik nog twee dagen moeten blijven. Dat werd hem dus niet.

Tijdens het bijwerken van mijn blog, sprak ik iemand naast mij die met een 4x4 naar La Paz ging. Dat leek mij ook wel wat dus ik heb het dorp rond gelopen en genoeg groepen gevonden die met de jeep gingen maar er was geen plek voor mij ;( Dus er zat niet anders op dan met de bus te gaan....dat was een heel avontuur.

De jeep heeft er 17 uur over gedaan maar mijn bus deed er 24 uur!!!!! over om in La Paz te komen. Niet alles verliep soepel, naast mij zat en moeder en dochter (wel respect voor dat kind in al die uren heeft ze geen kik gegeven), om de ca. 5 uur een plaspauze. Onderweg ook rustig stoppen om wat extra zakken in te laden... De toiletten bij het restaurant waren wel erg spartaans.... oh ja, in de landen waar ik nu geweest ben is het not-done om toilletpapier in de wc te gooien. Vandaar dat er prullenbakjes bij staan.
Midden in de nacht een file. De weg is namelijk niet geasfalteerd (wat zou het IBU hier veel werk kunnen verrichten en het bijbehorende onderhoud!!!) en dus in het regen seizoen een modder bende. Er zat een vrachtwagen vast in de modder dus dat hield al het verkeer in twee richtingen op. De chauffeur heeft met eigen handen dus stenen op de slechtste plekken gegooid zodat hij weer een paar meter verder kon. Dit een paar keer herhaald te hebben, was hij over. Toen moest het verkeer nog geregeld worden want het was een om-en-om situatie, dus heb nog wat geholpen (en dus ook in de modder gestaan).
Bij aankomst was ik niet helemaal brak, dit dankzij het opblaaskussen (met twee zones) dat ik heb. Jaren geleden had Dennis dit mij aangeraden en heb er nog veel profijt van (voor de reizigers onder jullie: te koop bij de Perry sport voor ca. € 12.50).Maar ja, nu was ik in La Paz, daar wilde ik nog helemaal niet zijn. Voor mijn gevoel heb ik er genoeg rond gelopen ook omdat ik van La Paz vertrek. Helaas heb ik dus Santa Cruz en Le Fruerte moeten laten schrappen. Dus ik weer naar mijn reisbureau en alle veranderingen door gevoerd (er bleek nog meer veranderd te zijn). Na een bezoekje aan het hoofdkantoor van Amazones om mijn geld terug te krijgen, ben ik weer in een taxi gesprongen en naar het busstation gegaan. Binnen 5 minuten zat ik al in de bus naar Oruro, dus dat ging goed! Weer 4 uur in een bus gezeten, heb dus bijna 28 uur in een stuk ik een bus gezeten. In india hebben we wel eens een treinreis van 48 uur gemaakt maar dat was veel comfortabeler.

Dus nu ben ik Oruro, heb een hotel gevonden en wat rondgelopen, gegeten op de lokale markt. Een soort pannenkoek gemaakt van mais en een lokaal warm drankje gedronken. Dit was voor mij wel bijzonder maar volgens mij was ik weer op mijn beurt bijzonder voor de mensen daar!
Morgen ga ik naar Calacala en misschien naar een hot spring, lekker relaxen (volgens mij is dat wel op zijn plaats).

In the jungle with Chalalan

Nou, ben weer terug van de jungle en heb weer veel meegemaakt! Voor mijn eigen geheugen, dat is ook mede de reden dat ik deze blog heb, zal ik het per dag beschrijven:

DAG 1
We zijn vroeg opgestaan en naar onze boot gesjokt (hé, was weer een vroege ochtend en vakantie vieren kan soms best wel hard zijn ;) ). Na poging twee en het vervangen van de propeller (of hoe heet zo´n ding van een buitenboordmotor) zijn we weer weggegaan. Het was nog mistig en regende een beetje dus dat leuk wel op een druilige nederlandse ochtend....

Dus na een rit van 5.5 uur (waarvan 1 uur de eerste start was) kwamen we aan bij de Eco-lodge van Chalalan. Chalalan is een comunity die in het natuurpark Madidi wonen. Zij hebben een ecologische manier gevonden om voor touristen de jungle te beleven. Alles is milieuvriendelijk (energie beheer, het bezichtegen van de wilde dieren etc.) en goed georganiseerd.

Dus na de welkomsdrank, onze hutten toegewezen gekregen. Dat was prima, en toen zijn we met twee kanoos het meer opgegaan en hebben verschillende soorten apen gezien. Onze gids, Ricardo, heeft met veel enthousiasme uitgelegd hoe ze leven. Helaas zijn mijn foto´s niet zo scherp en het uploaden van een video is mislukt dus dat probeer ik later nog wel.

Daarna lekker gegeten in het hoofdgebouw en daarna hebben we een nachtwandeling gedaan. Ongelovelijk veel geluiden gehoord en bijzondere beesten gezien. Nooit gedacht dat ik een wilde Turantala van ca. 20 cm afstand zou kunnen fotograferen. Ook deze platte kikker zag er wel vreemd uit.

Marijke was die dag jarig dus met z´n allen nog een biertje gedronken voordat we gingen slapen.

DAG 2

Nou, wordt je wakker en het enige wat je hoort is regen, regen en nog eens regen. Dit heeft onze planning wel wat in de war geschopt. We hebben van Ricardo een uitleg gekregen over het ontstaan van deze Eco-tour en hoe alles werkt. Ik ben blij dat ik voor deze organisatie heb gekozen want nu weet ik dat mensen na mij met even veel plezier van de natuur kunnen genieten.

Na de uitleg en weer gegeten te hebben, ja, ik eet hier wel veel. Meestal val ik wel een paar kilo af als ik aan het reizen ben, maar hier weet ik niet of dat zal gebeuren. Dus na weer een goede maaltijd zijn we een hike van 5,5 uur gaan maken. En dat is heel bijzonder omdat Ricardo precies vertelt wat je allemaal ziet (flora en fauna) en wat ze er allemaal mee kunnen.

Ik moet stoppen, schrijf morgen of zo wel verder! Idd, het duurde een dagje voordat ik verder kon schrijven, de reden hiervoor kan je in mijn volgende blog lezen... (niet heel erg spannend hoor!)

Zoveel medicijnen worden er van de planten hier gemaakt door de sjamaan. De medicijnen die wij in het westen hebben, kennen ze niet. Als ze er met hun eigen medicijnen niet uitkomen, gaan ze naar een dokter.

Ik heb veel gezien in de hike (eigenlijk een hele langzame wandeling, als je winkelt loop je nog sneller ;) ) Ik zal wat foto´s weergeven. Oh ja, de bomen met al die wortels zijn lopende bomen door het aangroeien van wortels aan één kant kan de boom zich horizontaal verplaatsen (ongeveer 1 m. )naar een plek met meer zon. Ik vond dat geniaal!Bij terugkomst bij onze hut, lag er hele grote slang op ons te wachten op de veranda. Het bleek geen giftige (voor mensen) slang te zijn, het was meer een wurgslang. Wel bijzonder, loop je zoveel uren in de jungle en liggen de beesten de ´gewoon´ op je te wachten bij je hut. Helaas heb ik er geen foto van kunnen maken maar Joe wel. Hij zal het binnenkort op zijn website zetten:
http://www.whereisjoeswick.com/

Na het eten, het kan ook niet anders, zijn we gaan nacht kanoeen. Dus gewapend met een zaklantaarn en een fotocamera zijn we op zoek gegaan naar Caimans! En gevonden!!!!

Op zich was het niet zo moeilijk om de dieren te vinden. Door het schijnen van licht in hun ogen, krijg je rode stipjes te zien (het rode ogen effect als je een foto maakt). Ik denk dat we er wel 5 hebben gezien. Helaas niet de grote moeder maar ja. Deze caiman is toch bijna 1.5 meter lang!

Die avond was er nog een speciale avond voor de gasten georganiseerd. We hebben baby puma melk gedronken (lokaal drank gebaseers op Pisco (druiven) en coca bladeren gekouwd. Van beide heb ik goed genoten. Van de coca bladeren merkte ik niet zo veel. Wel kreeg ik een verlamd gevoel in mijn mond (dus de wand waar ik het propje hield en mijn tong) Dit was wel raar om te ervaren. Daarna hebben we voornamelijk gek gedaan. Van elk land werd er een ´traditionele´ dans opgevoerd. Dus je raadt het al, Marijke en ik hebben de.... vogeltjes dans gedans. Dikke pret!

Voor het slapen gaan nog een mooie kikker kunnen fotograferen.

DAG 3
Helaas komt er aan alles een eind want er beginnen ook weer nieuwe dingen. Met de boot weer terug gevaren, deze keer ging het veel sneller omdat we met de stroom meevoeren en het weer was ook veel beter, dus ik heb nog wat zonnestraaltjes kunnen meepakken. En de omgeving kunnen zien zonder wolken rond de bergen.Bij aankomst heeft het wel hard geregend maar samen met het ierse stelletje zijn we de dag heel goed doorgekomen (deze dag wel....)

Mijn malaria pillen had ik absoluut niet nodig. De GG&GD in NL is veel te conservatief. Dus als iemand nog 30 maleron pillen van mij wil overnemen, hoor ik dat graag!

Wat wel een groot contrast was met het deze eco-tour is dat er in het dorp een hanengevecht werd gehouden. Ik had dat nog nooit gezien dus heb even staan kijken, in ieder geval lang genoeg om te merken dat dit absoluut niet mijn ding is. In tegenstelling tot de mannen eromheen... heb er ook een fimpje van gemaakt maar ik merk dat bij lang niet alle internet cafés ik dat kan uploaden.

Landing on grass

Nou, erg beroemd ga ik niet worden, dus zullen we die handtekeningen maar achterwege laten?

Gisteravond ben ik weer naar Sol y Luna gegaan om te kijken naar de TV uitzending. Bleek dat er voetbal werd gekeken op de enige TV (mannen zijn ook overal op de wereld hetzelfde....) Dus ik vriendelijk vragen of ik 5 minuten de wedstrijd kan onderbreken. Dat mocht! Maar het programma duurde veel langer dan 5 minuten. Dus toen kwam iemand van het cafe naar ons toe en zei dat we ook ik het huis van de (nederlandse) eigenaar naar de uitzending mochten kijken. Ehhh, ok dat doen we! Dus daar zaten we dan te kijken naar en uitzending in het spaans over hoe je afval moet scheiden en Pet Fashion !? Totdat uiteindelijk het gedeelte over reizen ging. Dus vol spanning kijken of ik aan het woord kwam.... maar nee hoor, alleen Carla de manager was aan het woord. Maaaaaar er was een shot van mij genomen van mijn rug toen ik bij de bar zat. Dus ik ben wel op nationale Boliviaanse TV geweest. Wordt er alleen niet beroemd van!

Dus de volgende dag lekker uitgeslapen en mijn ding gedaan. Een taxi genomen naar het vliegveld om naar Rurrenabaque. Schitterend was dat, een heel klein vliegtuigje waar maar 20 passagiers in kunnen zitten. Het was nog wel spannend of het wel zal vertrekken omdat de lijndienst hier niet zo betrouwbaar is. Dit komt, in dit geval, omdat het vliegveld in Rurre bestaat uit een grasland! Ja, dat lees je goed, we zijn gewoon op gras geland. Als het dus geregend heeft kan het vliegtuig niet landen en moet het weer omdraaien naar La Paz. Als het wel landt, moet het ook goed in de ankers anders klapt het weer tegen een berg op. Het is dus niet een alledaagse vlucht die ik genomen heb.

Wat ook bijzonder was, is dat we net zo hoog vlogen als de bergen om ons heen.

Toen we uitstapten, kwam de warmte ons tegemoet! Het is hier namelijk tropisch! Heerlijk om al die overbodige kleren niet aan te hoeven. Zit dus nu dan ook nog steeds in mijn korte broek terwijl het al donker is. Het doet me ook denken aan Azie ( en met name Cambodja) en daar wordt ik wel vrolijk van. Heb het wel even genoeg gehad met die kou, alhoewel de ergste koude nog gaat komen.....

Morgen weer vroeg opstaan want dan gaan we naar Park Nationaal Madidi voor een paar dagen diep de jungle in.... YES!!!! Heb al wat leuke Ieren ontdekt in mijn groep dus dat wordt wel weer lachen. Gelukkig zitten we allemaal in het hetzelfde hotel.

Ik zal jullie verder goed op de hoogte houden maar eerst moet ik het zelf gaan beleven!

Around La Paz

Vandaag heb ik dus toch wat actiefs gedaan.... en wat! Weer een record gebroken! In de ochtend ben ik naar Chacaltaya (berg) gegaan en in de middag naar Valle de la luna. Oh, ja moet ook nog wat vertellen over gisteravond, misschien wordt ik wel beroemd....

Maar eerst die berg dus. Vroeg opgehaald van mijn guesthouse, probeer trouwens elke ochtend wat Spaans te leren, zo is het uiteindelijk ook met het Italiaans gelukt, maar dat terzijde. Na een busrit van 1,5 uur zijn we de berg Chacaltaya op gereden totdat we niet meer verder konden omdat we in de sneeuw reden !? Ja, in de sneeuw, dat lees je goed!
Bleek dat we bijna op 5200 m. hoogte waren dus iedereen uitstappen en te voet verder naar het restaurant (5300 m.) en daar een Mate de Coca gedronken. Dit schijnt goed voor je te zijn als je zo hoog bent, geeft je extra energie.

Ik was mijn zonnebril vergeten, nou dat doe ik nooit meer wat een helderheid!

Dus daarna weer verder naar de eerste top! En ja, als je gewoon rustig doorloopt goed ademt kom je er wel. Dus ik heb mijn record verbroken en ben dus nu op 5400m. hoogte geweest! Het was zo stil en rustig daar dat ik wel langer had willen blijven. Helaas was het mistig en gingen we niet verder naar de volgende top maar deze nemen ze me niet meer af!!!

Met de daling nam de mist af en het zicht toe, het was heel mooi ook al kan je dat niet op een foto zien dus laat maar de natuur onder de sneeuwgrens zien.Oh, ja nog wat meer aardige mensen ontmoet, vanavond zie ik ze waarschijnlijk weer voor een biertje.

Daarna weer in het kleine busje op weg naar Valle de la Luna. Dit was weer het tegenoverstelde van die ochtend: erg warm en in een vallei gelegen.
Het was wel bijzonder om dit te zien. De aarde/stenen waren vrij zacht en poreus. Door de regen kwamen er allemaal vertikale lijnen in het geheel. En dat zag er heel mooi uit. Verder nog wat uitleg gehad wat we zagen en toen weer terug naar La Paz.Heb een lekkere warme douche genomen en een bijpassend tukje. Zit dus nu in het internet cafe om al mijn foto´s op dvd te zetten.

Oh, ja, dat beroemd zijn. Gisteren na de film nog een biertje gedronken voordat ik ging slapen. Ben weer naar Sol y Luna (nederlandse eigenaar) gegaan. Een beetje met de manager zitten kletsen. Bleek dat er een cameraploeg was die voor een reisprogramma een interview met een tourist wilde opnemen. Er was in eerste instantie geen tourist dus hadden ze er eentje opgetrommeld. Maar toen was ik er dus en ik wilde wel.
Dus camera gereed gemaakt, instructie gekregen waarover ik kon praten en gaan met die banaan! In mijn beste Spanlisch uitgelegd dat ik heel blij was om hier te zijn en dat het een mooi land was en dat de mensen aardig waren enz.
Vanavond om 10uur wordt het waarschijnlijk op de nationale Boliviaanse tv uitgezonden. Dus dat ga ik dus onder andere doen vanavond. Misschien gaan ze het ook op U-tube zetten en dan krijg ik de link...

´Cueca mía´ sin palabres

Nu ik plan klaar heb en alles geregeld heb. Moet ik mijzelf maar vermaken in deze stad. Heb meestal wel een hekel aan grote steden waar ik dan alleen ben, maar ja. Als mijn plan gaat werken.... wordt dat ruimschoots goed gemaakt! Blijf maar mijn blog lezen ;)
Gisteren heb ik een beetje door de stad gebanjerd, hier en daar wat gekocht en als klap op de vuurpijl een culterele actie ondernomen. Ben naar Teatro Municipal ´Alberto Saavedra Pérez´ gegaan en heb daar de voorstelling Cuece mía gezien. Dit is een dans en toneel voorstelling met een folkorische invloed. Volgens de informatie zou er niet gesproken worden. Dus dat sprak mij wel aan want dan had ik geen achterstand tov van de overige gasten. Het dans gedeelte was inderdaad zonder worden en dus te volgen. De dansers zwaaiden met zakdoekjes (Cueca) en dat is dus typisch boliviaans. Helaas, was dat het toneel gedeelte MET woorden. Het scheen heel grappig te zijn want iedereen moest vaak en hard lachen. Het voelde net als vroeger als iedereen lachte behalve ik maar nu was het anders omdat ik het wel hoorde maar niet verstond.
Wat mij verbaasde was dat op een gegeven moment een aantal mensen uit het publiek het podium op mochten om te dansen. Bleken ze allemaal die dansen te kunnen. Ik was verbaasd, zou zo geen nederlandse volksdans kunnen dansen...
Het theater zag er mooi uit, was dan wel geen La Scala, maar ze hadden hun best gedaan. Het publiek vond ik wel bijzonder. Sommige dames waren heel mooi gekleed terwijl anderen gewoon met jeans en Nike´s aankwamen zetten. De leeftijden verschilden ook veel, mensen namen zelfs (huilende) baby´s mee en er waren ook mensen die van ouderdom een stok nodig hadden. Er waren heel weinig gringo´s, volgens mijn maar 3. En door dit gemeleerde gezeldschap vond ik het minder erg om naar het theater te gaan in mijn afritsbroek en bergschoenen;)
In deze outfit ga ik vanavond ook naar de film, maar daar is het toch donker! Was een goede film met Jack Nickelson en Morgen Freeman over dat ze beide nog maar een paar maanden te leven hadden ivm kanker. Wel zwaar maar heel goed.
Trouwens, nu kan ik ook zeggen dat ik mijn winterjas, sjaal........ en handschoenen in de bios heb gezeten. Bijzonder allemaal!

In het gebied waar ik nu bivakkeer Witchtes´ Market kan je allemaal bijgelovige dingen kopen. Je kan zelfs dode baby lama´s kopen en die kan je dan onder een hoeksteen van je nieuw te bouwenhuis begraven, schijnt geluk te geven. Laat maar weten wie er binnenkort een huis gaat bouwen, neem ik er eentje mee ;)
Vrijdag gaat mijn plan beginnen dus morgen nog wat actiefs in de omgeving doen....

Heb trouwens ontdekt dat ik ook filmpjes kan uploaden, bij Machu Picchu heb ik dit gedaan, had daar wel een tweede pc voor nodig omdat het anders helemaal slaapverwekkend voor me werd! Ben benieuwd of het goed zichtbaar is.

Entonses yo estoy a Bolivia

Ja, ik ben in Bolivia!!!! Het is nu dinsdag 26 februari en ik ben nu in La Paz (hoofdstad, 3660 m. ca. 800.000 mensen) en ben iets meer dan 3 weken aan het reizen en ik heb het gevoel dat ik nog heel veel mag beleven. Dat klopt ook want ik het nog een kleine maand te gaan ;)

Gisteravond en vanochtend ben ik heel productief geweest. Ik het mijn hele LP van Bolivia doorgenomen en een plan gemaakt voor de komende weken. Ik heb het zo gepland dat ik alle hoogtepunten te zien krijg of ga ervaren..... en dat ik daarna nog voldoende tijd heb om Chili te bezoeken. Het voelt goed om dit gedaan te hebben, nu weet ik waar ik naartoe ga en hoef ik niet meer na te denken (ik heb per slot van rekening vakantie, toch!?).

Nadat ik Puno heb verlaten ben ik met de bus, hoe kan het anders, naar Copacabana (Bolivia gegaan). Onderweg zijn we de grens overgegaan, mijn laatste soles gewisseld voor bolivianos en dus is mijn paspoort weer een paar stempels rijker.

In Copacabana is niet veel te beleven, je kan er trouwens niet eens pinnnen. Gelukkig kon ik mijn creditcard wel bolivianos ophalen, kost je wel 5% commissie maar dan heb ik tenminste geld. Na mijn lunch ben ik meteen op de boot gestapt naar Isla del Sol. Dit was een goede tip van een mede reiziger. Ik heb echt genoten van dat eiland, het was ook veel mooier dan Taquile (Peru) terwijl het in hetzelfde meer ligt.

Ik heb een hostel genomen op (bijna) het hoogste punt van het eiland. Was wel even zwoegen om met mijn volle tas nog eens 200 m. te stijgen. Maar ja, dan heb je ook wat. En wat heb je dan? Nou, een schitterend uitzicht over het eiland, meer een Peru. Het eiland deed zijn naam ook eer aan want zon was er vollop.

Dus ik heb lekker op het terras gezeten en meer had ik niet nodig! Trouwens zo´n biertje (twee maar) hakt er hard in op deze hoogte (2024 m.). Door het lezen, of juist het niet meer kunnen lezen merk ik dat ik gedronken heb. Na 1 biertje heb ik mijn boek maar opzij gelegd want ik nam toch niets meer op. Toen de zon weg was, waren er nog hele mooie wolken te zien!´s Avonds nog wat op het eiland rondgelopen en een pizza gesteld en toch vroeg naar mijn bed gegaan. Het douchen was geen pretje want die was koud en op deze hoogte is dat niet fijn. Maar ja, je wilt ook schoon zijn.

De volgende ochtend wilde ik vroeg opstaan om zonsopgang te zien. Maar ik hoefde mijn bed niet uit om te horen dat het regende, dat schijnt het hier elke ochtend te doen. Dus dacht ik, regen betekent wolken en wolken betekent nauwelijks een opgaande zon te kunnen zien, dus ben lekker in bed gebleven.

Na mijn ontbijd ben ik toch een stukje gaan klimmen, wilde toch wel het hoogste punt (4065 m.) van dit eiland bereiken. Ik kwam erachter dat het niet uitmaakt of wel of geen tas draag. Het klimmen maakt me echt ademloos. Na een tijdje moet ik echt stoppen en een paar seconden lang goed ademhalen. Je voelt dan het benauwde gevoel afnemen en je hart minder hard kloppen. En dan kan je weer verder. Het uizicht was heel mooi omdat ik alle kanten op kon kijken. In de verte zag je de witte toppen van de bergen Huayna Potosí (6088m.). Schitterend! Ook het idee dat je zo hoog bent, volgens mij ben ik nog nooit zo hoog geweest (afgezien in een vliegtuig dan).

Voordat de boot naar het vaste land vertrok, waren een heleboel mannen en vrouwen samen gekomen. De mannen gingen eerst gezellig samen een sigaret roken en cocabladeren kauwen alvoorens ze aan het werk begonnen. De mannen gingen graven en de vrouwen droegen het zand naar een andere plek. Het zag er heel saamhorig uit.

De boottocht begon lekker warm, zoveel mogelijk kleren uit en goed insmeren. Totdat er een wolkje komt en je alles weer aan kan trekken. Ik blijf het steeds zo vreemd vinden dat in een fractie van een seconde de temperatuur zo kan verschillen. Ik heb dus ook altijd warme kleren aan want je weet nooit. Onderweg nog met wat gesms´d met Nederland. In Bolivia ga ik trouwens geen simkaart kopen, heb er namelijk toch niet heel veel gebruik van gemaakt (afgezien in Cusco dan).

Na aankomst in Copacabana nog de cathedraal bezocht, echt kleurrijk!

Voordat we in La Paz aankwamen moesten we de bus uit omdat die apart op een boot over het water werd vervoerd. De passiers gingen met een apart bootje het water over, hebben ze toch weer een paar Bolivianos aan ons verdiend.

La Paz vanuit de bus.

Na een goede guesthouse (Montanes in Witches´ market) gevonden met een zeer schoon en gedeelde maar prive badkamer, heb ik een heel gezellig restaurant opgezocht en ben mijn speurtocht in de LP begonnen. Daarna nog een biertje in een cafe gedronken en salsa dansen gekeken. Wat kunnen die zuid-amerikanen toch soepel zijn. Heb me maar wat afzijdig gehouden en heb gedaan waar ik goed ik ben ;)

In mijn ooghoek zag een man allemaal vuiliszakken optrekken op zoek naar wat eetbaars. Op de weg naar huis heb ik hem wat geld gegeven want dat kon hij wel gebruiken. Bolivia is trouwens het armste land van Latijns-Amerika en als ik deze man zo zag, geloofde ik dat meteen (in Peru heb ik zulke voorvallen niet gezien).