It is fysical

Het gaat 'goed' met mijn duikcursus. Al de oefening in het zwembad gaan goed. Krijg ook veel beter het buoyancy onder de knieen. Door het drijfvermogen van je longen te gebruiken kan je dus helemaal zelf bepalen of omhoog of -laag gaat. Al de andere oefeningen gaan ook goed en Manu is blij om te zien dat ik zo'n voortgang maak.

Gisteren heb ik voor het eerst mijn eigen duik gemaakt! Vond het wel heel spannend. Moest namelijk alles zelf doen. Het afdalen ging wel erg langzaam, ik had moeite om mijn rechteroor te equaliseren. Het was erg gevoelig en stukje bij beetje kon de luchtdruk in mijn aanpassen. Uiteindelijk kwam ik wel op de bodem. Ben toch op 9 meter diep gekomen.

Op de een of andere manier had ik last van een beslagen masker. Geeft niet want ik weet hoe ik dit kan aanpassen. Doordat je tijdens het 'schoonmaken' je ogen dicht moet doen om niet mijn lenzen kwijt te raken, is het wel een vreemd moment. Bleek dat ik gewoon door ging met flipperen (waarschijnlijk buoyancy niet helemaal goed). Op een gegeven moment deed ik mijn ogen weer open en merkte ik dat ik als een speer naar het oppervlakte schoot. Raakte lichtelijk in paniek omdat ik niet zo snel wist wat ik nu moest doen. Daarbij kwam dat ik in mijn rechteroor een onaangenaam krakend geluid hoorde;(. Was dus niet helemaal blij toen ik bovenwater kwam.

Na wat op adem gekomen te zijn en aanwijzingen van Manu gekregen had, gingen we weer onder water. Het is daar zo mooi. We hebben een frog fisch, bat fisch, needle fisch, parrot fish en cornet fish gezien. En natuurlijk de meest uiteenlopende koraal.

Eenmaal op het land aangekomen, voelde mijn oor toch niet goed. Heel lief van Manu dat hij bij een winkel oordruppels voor mij gehaald had. Hopelijk helpt dit!

 

s'Avonds weer aan de studie terwijl er ook feest bij het resort was. Veel personeel van het resort had de werkkleren omgeruild voor danskleding en hierdoor de gasten op een andere manier het leven aangenaam gemaakt! Niet te laat naar bed gegaan en niet teveel bier gedronken want de volgende dag stonden er twee duiken op het programma.

Dit verliep minder goed dan ik had gehoopt. Mijn oor deed nog steeds wat pijn en volgens mij was mijn gehoorgang ontstoken. Dit overkomt mij wel vaker dus weet hoe dit voelt. Maar vandaag kwam dit niet goed uit!

 

In vol ornaat mezelf uit de boot laten vallen. Nog wat verplichte oefeningen gedaan voordat we naar beneden gingen. Het was de bedoeling om een CESA te doen. Een gecoordineerde stijging waarbij je geen lucht meer krijgt. Het duurde ca. 10 minuten voordat ik op 6 meter diepte was. Het equaliseren ging vandag nog moeilijker. Maar we hebben geen haast. 

 

Uiteindelijk op de bodem gekomen en toen de CESA uitgevoerd. Dit ging goed behalve dat ik mijn oor weer voelde kraken en hierdoor minder op mijn snelheid lette en daardoor weer lucht moest inademen. Eenmaal boven had ik besloten om ermee te stoppen. Het is te pijnlijk en te langzaam om af te dalen zonder mijn oor geweld aan te doen. Ik weet dat ik een doorzetter ben en niet van grenze hou maar het gaat hier wel om mijn gezondheid. Dit laatste is belangrijker dan dit diploma. Dus einde duikcursus.

Het voelt niet goed maar volgens Manu is het: It's fysical. En daar kan je niets aandoen. Het zou goed zijn als er een dokter naar kijkt en daarna wel proberen door te gaan want het is zelfs aan mij te zien dat ik er plezier in heb...

Aan land heb ik wel het nodige theorie examen afgelegd en 94% goed! YES! Manu heeft alles zorgvuldig in mijn log beschreven zodat ik een volgende keer weer verder kan gaan waar ik gebleven was. 

 

Wel jammer dat het zo geeindigd is ook omdat het zoveel moeite had gekost om een medische toestemming te krijgen. Ik vind het wel heel fijn om te merken dat mijn linkeroor heel goed functioneerd. Echt klasse!

 

De rest van de middag maar lekker gerelaxed aan het zwembad en een boekje gelezen. 

The journey to the signature of dr. Yu

Ik had al geschreven dat ik een bewijs van een dokter moet hebben voor het volgen van de Open Water Padi Course. In de Medical Center in dit dorpje hadden ze geen oorkijk ding. Dus ben ik 's avonds naar dr. Wennie in het dorpje Panglao geweest. Natuurlijk was er een wachtrij maar ach, heb toch vakantie. Tijdens het wachten nog wat te drinken gehaald: halve liter Coke voor 23 euro cent. Dat zijn nog eens de prijzen.

Toen ik aan de beurt was, had ik uitgelegd hoe het zit mijn oor geschiedenis aan dr. Wennie. Zij begreep het goed dat ik graag wilde duiken maar zij kon helaas geen akkoord geven omdat haar intrumenten niet toereikend waren om mijn trommelvlies te zien. Daaren tegen had ik wel dikke pret met haar. En zij legde mij uit dat het hard werken was en ze graag met pensioen zou willen gaan maar er moest toch iemand voor de klasse C en D medische zorg geven. Zij gaf mij het adres van een gespecialiseerde oor kliniek in Tagbilaran.

Ik had ook al contact opgenomen met Nederland om het bewijs via mijn eigen oorarts te krijgen maar dit verliep niet zo snel omdat de polikliniek al dicht was....

Die ochtend om 6 uur opgestaan omdat mijn motorchauffeur om 7 uur klaar stond. Had al een deal met hem gemaakt. Na wat gezoek in Tabilaran eindelijk de speciale kliniek gevonden. Uiteraard weer een rij (ook klasse C en D mensen?). Komt er een jongen naar mij toe en legt mij uit dat er alleen de eerste 20 mensen geholpen worden. Nou, dat ging mij natuurlijk niet lukken, was waarschijnlijk nummr 40.

Daar stond ik er te kort voor. De eerste in de rij stond er al vanaf 1 uur 's nachts. Natuurlijk niet de moed opgeven dus ik naar binnen en een babbeltje gemaakt met assistent. Bleek er nog een mogelijkheid te zijn als ik naar het Ramiro Municipal Hospital zou gaan. Dus ik weer achter op de motor en daar naartoe. Inderdaad was er een kleinere rij. Ik uitgelegd wat ik wilde en daarvoor was dr. Oliver Yu de meeste geschikte dokter maar die zou pas om 13 uur aankomen. Hmmm. Toen vroeg ik wat er mogelijk was om 's ochtends een dokter te zien. Die was er inderdaad als ik naar het Bohol Medical Care Instituut zou gaan. Hup wij weer op de motor naar de andere kant van de stad.

Weer bij de assistent uitgeled wat ik wilde en na half uur was ik al aan de beurt. Had al helemaal uit mijn hoofd geleerd wat ik het beste kon zeggen. Maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn want dr. Yu was zelf ook een duiker en begreep meteen waar het om ging. Na even in mijn oren gekeken te hebben, begon hij al te schrijven. 

Intussen met de assistent gebabbeld die zelf ook een oor operatie had gehad (door dr. Yu die beste dokter op dit eiland bleek te zijn). Ze wilde eigenlijk ook wel graag in mijn oor kijken.

Toen helemaal uitgelegd wat ze met mijn oor hebben gedaan en zij was zo geinteresseerd dat ik de gegevens van LUMC heb gegeven. En toen kreeg ik het fel begeerde ondertekende formulier. Ik zou de Padi cursus kunnen volgen!

Op de terugweg van het mooie uitzicht genoten en bij het Resort stond Manu al klaar om te beginnen! Beter kan gewoon niet.

Heb trouwens net in mijn inbox de bevestiging van mijn eigen oorarts ook binnen gekregen. Wat wil ik nog meer! Over een paar dagen heb ik mijn diploma!

Trouwens wel bijzonder dat nat het duiken mijn slechte oor prima is en mijn goede oor er meer moeite mee heeft. Hebben ze dat in Leiden tot goed gemaakt! Bravo!

First Dive in Panglao

Ja, het heeft wat langer geduurt dan gedacht maar nu ben ik toch eindelijk aan een relaxter gedeelte van mijn vakantie begonnen! Gisteravond alle vliegtickets gekocht dus de route is helemaal uitgestippeld. Geeft wel rust trouwens. Gelukkig is alles wat je kiest goed maar is wel veel te kiezen. Zou ik dan toch last hebben.

Gisteren ben ik dus aangekomen in op het schiereiland Panglao dat onderdeel van Bohol is. Hier is het strand (Alano beach) wit, de zee blauw, palmbomen groen. Kortom relaxed! 

Vandaag had ik besloten om maar eens een test duik te gaan maken. Stond op mijn lijst en was toch heel erg nieuwsgierig hoe het onderwater is. Tuurlijk heb ik gesnorkeld maar duiken had ik nog nooit gedaan. Had wel vantevoren aan mijn oorarts gevraagd of ik kon duiken. En het antwoord was ja, mits er altijd iemand bij mij is in het geval ik duizelig wordt. Leek mij een prima voorwaarde.


Dus ik naar de gozer in het duikcentrum, een fransman die hier al 3 jaar woont (geen slecht idee trouwens). En na een introductie film zijn we idd het water in gegaan. Eerst de basis oefenen in het zwembad om vervolgens in de boot te stappen en naar het echte koraal te gaan.

 

Wow! Wat was het daar mooi! Een hele nieuwe wereld heb ik daar ontdekt! Zoveel verschillende vissen met verschillende kleuren. Gek koraal dat beweegt, rare kleuren heeft. Zeeegels en -sterren. Grote en kleine vissen. Het is eigenlijk onbeschrijvelijk wat je daar ziet. Een ding moet ik er ook bij vertellen en dat is de rust die er is! Alleen ik (en mijn buddy) en de onderwater wereld. De eerste duik was al meteen 46 minuten en we zijn tot een diepte van 8 meter gegaan. Fantastisch is dit! Laat ik maar niet zeggen dat het zeewater 27 graden is ;-)

Ik had de smaak zo te pakken dat ik ga probremen om een Open Water License te krijgen. Maar daarvoor moet ik wel eerst een permit van de dokter hier van krijgen. Bij de dichtsbijzijnde kliniek konden ze mij niet helpen omdat hun apparaat kapot was (al 3 weken) en een nieuwe 'waarschijnlijk' volgende week komt. 

Dus moet ik naar de dokter in een ander dorp. Om 8 uur heb ik afspraak, hopelijk lukt dat en zal ik de komende tijd veel onderwater zijn. Heb hiervoor wel mijn plan weer gewijzigd maar ach, daar zijn plannen toch voor;)

Dennis gefeliciteerd

Speciaal voor Dennis die vandaag jarig is een bericht in het Filipino!

 

Donsol to Cebu City

 cityNa de Butanding gezien te hebben, viel er weinig meer te zoeken in Donsol en ben ik er weer vandoor gegaan. Inmiddels heb ik mijn plan wat gewijzigd. Ik wil nu Panglao (Bohol) gaan en niet meer naar Malapascua. Dit eiland schijnt voornamelijk voor duikers te zijn. Dit betekent wel dat ik lang bezig ben om in Panglao te komen. Dit is meteen het meest zuidelijke punt van mijn reis dus het wordt daarna alleen maar beter. Om niet de hele reis erna toe te beschrijven zal ik het kort houden.

Met de tricycle naar Donsol, wachten, met Jeepney naar Pilar, 2 uur wachten, wel gezien hoe de vissers hun vis uitlaadden. 

De politie checkte alle tassen op drugs. 

 Met de fastboat naar Masbate (2 uur), gecheckt in hotel Sea-Blick. Gegeten in een vegetarisch restaurant, uitgenodigd door een Filipijns stelletje om bij hun te gaan te zitten. De volgende dag kwam ik hen weer tegen bij de port. 

Was wel interessant, heb daardoor ontdekt dat er nu grote droogte (El Nino) is. Sinds november heeft het niet geregend;( Ook een filmptip gekregen voor 'A beautiful life' dat gaat over de vreedzame revolutie van 1986 om Marcos te laten opstappen als dictator. Daarna lekker slapen. 6.30 uur weer de wekker;( Om 9.00 uur met de bus vertrokken naar Cataingan (3.5 uur). Ergens onderweg geluncht met heel mooi uitzicht. 

Met de ferry naar Bogo (5 uur) en veel geslapen. Wel bijzonder bij het vertrekken van de boot werd het instructiefilmpje laten zien en dit eindigde met een gebed aan God voor een behouden vaart. Mooie zonsondergang gezien.

Toen met dezelfde bus weer verder naar Ceby City (4 uur). Op zich is deze route wel te doen als alternatief om via Manila te vliegen. Kreeg deze tip trouwens van een fransman die in Donsol woont. Natuurlijk weer doorverteld aan andere reizigers. Zo help je elkaar mooi. Op de boot kende ik trouwens alle buitenlanders, wel grappig dat je in zo'n korte tijd zo veel mensen leert kennen.

Was wel gaar toen ik het hotel aankwam. Zit nu te wachten tot de fastboat naar Tagbililaran gaat vertrekken. En als ik daar ben nog ff een taxi en ik ben in Panglao. En dan kan ik lekker relaxen...

Butanding in Donsol

Nou, ben dus goed aangekomen in Donsol. Reizen gaat hier minder makkelijk dan gedacht. Om 5.30 uur ging de wekker (hoezo een relaxte vakantie ;) ) en bij de visitor centre aangekomen 4 andere mensen erbij gevonden. Gelukkig hadden we al een kaartje voor de boot gekocht en waren als een van de eerst aan de beurt. Het was heerlijk om op de zee te zijn. Lekker fris en mooi uitzicht op het land. En ja nu kon ik goed de stranden met palmbomen zien. 

Op onze boot was er een man de spotter die constant de zee afspeurde naar Whale Sharks. In totaal heb ik er drie gezien!!! Het ging dan alsvolgt. Als er mogelijk een Butanding kon zijn, ging iedereen al klaar zitten met alle snorkelgear aan totdat onze gids riep. Jump! En sprongen we zo snel mogelijk het water in en volgden hem. Hij liet dan zien waar de shark kunnen zien. Natuurlijk zijn we een paar voor niets in het water gesprongen maar daardoor leerde je wel snel klaar staan. Doordat er veel boten waren, waren er ook veel zwemmers. Soms leken al die flipperende mensen wel op een school van vreemde vissen.

De eerste Butanding zag ik niet goed. Zag een donkere vlek onder mij met de witte stipjes. Van de derde zag ik alleen de staart. Maar de tweede kon ik heel goed zien. Mooi beest! Wist helemaal niet dat ze bestonden. Ze blijken wel 15 meter te kunnen worden en 100 jaar! Ze heten Whale Shark omdat ze een vissoort zijn, vergelijkbaar met een haai maar ze eten plankton als een walvis. De lokale bevolking is overstapt van het vissen naar touristen deze mooie en grote vissen te laten zien. Dit is veel beter voor de natuur.

Ok, de tweede shark heb ik helemaal gezien. Hij zwom heel zachtjes dus kon hem inhalen. Zijn kop zag er inderdaad heel bijzonder uit en hij had een grote mond. Op mij kwam hij heel vriendelijk over! Het poolse stel had professionel camera appartuur bij zich, hopelijk sturen ze mij een foto van deze vis. Tot nu moeten jullie het hiermee doen: 

Hier ook een Filmpje of Butanding.

Het koste veel tijd om hier te komen waar was het echt waard! 

On top of een Jeepney in Donsol

Mijn vorige bericht hoeft geen commentaar.

Na het de indrukwekkende dag in San Fernando, was ik er erg aan toe om Manila te verlaten. Dus het is me gelukt om een nachtbus naar Legaspi te regelen. Op zich prima rit behalve dat ik nauwelijks geslapen heb. De buschauffeur had mij afgezet op een busstation met minivans en Jeepneys naar Donsol. Dit bleek dus buiten Legaspi te zijn, op zich niet erg maar ik wilde graag pinnen. En heb daardoor ook geen gelegenheid gehad om de berg Mayon te fotograferen. Dus maar een plaatje van internet geplukt (heb het wel echt gezien dus moet kunnen ;) ).

Uiteindelijk een rit naar Pilar gevonden en daar met een Jeepney door naar Donsol. De Jeepney zat helemaal vol dus moest ik maar op het dak gaan zitten. Was niet de enige die daar zat, een duits meisje zat er ook. Wel zo gezellig en meteen iemand die een foto van mij kan maken;)

Een slaapplek gevonden in Casa Bianca. Prima. Daarna naar het visitors centrum gelopen om de excursie van morgen te regelen. Want dan gaan we whale sharks (butanding = filipijns woord ervoor) kijken en mee zwemmen. Waarschijnlijk zal ik hier wel vaker snorkelen dus heb mijn eigen gear gekocht. Beetje handelen en er een ok prijs voor betaald. Kreeg meteen korting op een nieuw T-shirt omdat ik die van mij zomaar verloren had. Wel jammer want die was van de Death Road in bij La Paz, Bolivia. Dus deze foto is een mooie herinnering.


De rest van de middag wat door mijn LP gebladerd. Wil heel graag naar Malapascua Islands. Maar dit is niet eenvoudig! Ik merk dat reizen hier veel tijd kost (heb ik wel een anders mee gemaakt). Het beste is om te vliegen terug naar Manila en dan naar Cebu. Maar doordat het pasen is, is alles volgeboekt dus zal nu met de ferry’s gaan. Geprobeerd om op internet te achterhalen welke lijnen er allemaal zijn. Maar dit is erg moeilijk. Heb ik eindelijk een plan, is de uitvoering een hele klus. Hoe is reizen relaxen? Een dag werken kan soms makkelijker zijn (maar dan maak wel hele andere dingen mee).

We zijn met een tricycle het dorpje in gegaan en nu zit ik al een tijdje in een internetcafe. In Donsol is echt niets te beleven. Ga zo maar een hapje eten.


Trouwens mijn Filipijnstelefoonnummer is: +63 999 37 38 257