'A good guy to crash with!'

Swakopmund hebben Barney en ik inmiddels achter ons gelaten. We zijn vroeg op weg gegaan zodat we lekker vroeg in Sesriem kunnen aankomen. Barney heb ik in mijn hostel ontmoeten en we bleken dezelfde route te volgen. Voor hem was het fijn om met mij mee te rijden omdat hij geen eigen vervoer heeft en voor mij is het gezelliger en financieel aantrekkelijker.

Dus vol goede moed vertrokken eerst langs Walvisbaai en dan de C14 op. Helaas stopte de asfaltweg na een paar km dus gingen we weer over op gravel. Alles ging goed, muziekje erbij van een Namibinese zanger (wel eentonig trouwens) en airco aan. Barney was de navigator, toch wel handig als je alleen maar op de weg hoeft te letten.

Niet te hard rijden want je weet maar nooit op deze wegen. De max is 100km/h maar dat haal niet lang niet altijd. Barnes was net aan het vertellen dat hij het zo fijn vond om met eigen vervoer te reizen. Je bent van niemand afhankelijk, kan gaan en staan waar te wil en zit niet met een groep opgescheept waar je verplicht mee om moet gaan. Heerlijk die vrijheid! Hij had dit nog niet gezegd of de auto begint te driften over de weg. Zo maar ineens, zonder aantoonbare reden. Het gleed van links naar rechts naar links. Ik probeerde zo goed mogelijk de auto op de weg te houden en te remmen. Maar dit lukte niet helemaal..... op een gegeven moment maakte de auto een draai van 180 en keken we naar de richting waar we vandaan kwamen. Zo glijdende vlogen we de berm in en kantelde de auto op z'n kant. Daar hing Barney boven bij. Gelukkig viel de auto weer terug op zijn wielen en sloegen we niet over de kop. Mijn ruit was helemaal aan diggelen, de rechterspiegel was meer een karkas en over de hele lengte van de auto zaten deuken en krassen.
We keken elkaar aan en vroegen of alles oke was. Behalve een kleine wond op mijn hand van het glas hadden we nix. Gelukkig maar. Nou dan sta je daar in middle of nowhere op de C14. Wij uitstappen. Wat doe je dan.... foto's maken! De auto zag er niet goed uit. De rechtervoorwiel was lek en de auto zat goed vast in de berm. Eruit duwen ging niet met z'n tweeen.

Na twee minuten stopt er een grote bus vol toeristen (waar wij oorspronkelijk blij mee waren dat we er niet in zaten). Zij hebben ons goed geholpen met de auto weer op de weg te duwen, wiel te vervangen en het achterwiel weer oppompen (er zaten allemaal stenen tussen de velg en de rubberen band). Vervolgens de moter starten en toen reden we maar weer terug naar Walvisbaai. Onderweg probeerden we Avis te bellen maar mijn balance was niet toereikend en Barney had geen bereik. Lekker zo! Bij een p-plaats een echtpaar gevraagd of ze hun mobiel mochten gebruiken. Wij Avis bellen of ze een oplegger wilden sturen om onze auto te komen ophalen zodat we het kunnen omruilen in Walvisbaai. Zij kwamen met een veel beter idee om meteen met een vervangende auto te komen. Avis is goed! Gelukkig maar want ik probeerde deze auto op de trailer te krijgen en toen kwam ik erachter dat de stuurstang van het voorwiel kapot was. Was gewoon doormidden...

Na ongeveer 3 uur wachten, kwam er inderdaad een truck met oplegger met een nieuwe auto aanrijden. Inmiddels hadden wij al heel veel aanspraak gemaakt en van aardige mensen water, lunch, fruit (gestolen / meegenomen uit het hotel) gekregen. Ja een ongeluk met je auto in Afrika hoort er nu eenmaal bij en dan helpen mensen je.
Na het papierwerk in de nieuwe polo (met een volle tank) weer op weg gegaan. Dit voelde wel even raar om weer achter het stuur te zitten. De auto raakte nog best wel vaak in een drift maar gelukkig niet meer zo erg als de die ene keer. We zijn toen veilig in Solitaire aangekomen. We hebben besloten om hier maar te blijven en de volgende dag maar verder te gaan. Barney vond het wel fijn dat ik toch bleef rijden en niet terug naar Walvisbaai wilde om daar bij te komen van de schrik. De rit naar Solitaire was best zwaar door de bergen heen en veel gravel met heel veel gaten in de weg. Barney vond dat ik rustig bleef en goed reed en dat ik niets aan dit ongeluk kon doen. Het vatte het samen met: ' You are a good guy to crash with!'.

In Solitaire onze tent opgezet en daar overnacht, sliepen we daar als twee crash-buddy's. Het is trouwens een heel klein plaatje waar een tankstation, lodge, camping, een winkel en wat huizen zijn. Niet meer niet minder. De zonsondergang was weer overweldigend!

Flamingo's in Walvisbaai

Vandaag heb ik lekker relaxed aangedaan en ben naar Walvisbaai gegaan en een heleboel flamingo's gezien. De foto's komen nog een wel een keer

Ik heb nog maar 4 min en dat sluit dit internetcafe dus hou het kort. Morgen ga ik naar Sossusvlei om de zonsop- en ondergang te zien. Ik verwacht dat ze daar ook geen internet hebben dus ben pas weer online op de 22e. Dus wees gerust als je een paar dagen niets van me hoord. Heb inmiddels een mede reiziger gevonden die hetzelfde gaat doen dus dat wordt wel gezellig. We gaan wel in een tent slapen omdat daar de lodges erg duur zijn. Ach, dat hoort toch ook bij vakantie vieren!

Sandboarding is easy

Vandaag ben ik wezen sandboarden in de duinen rond Swakopmund. Dit was echt super relaxed. Er waren twee opties: staand of liggend. Natuurlijk voor staand gekozen, he ben geen mietje;) Eigenlijk was het net als snowboarden (net of ik dat kan) maar dan makkelijker. We gingen van een duin af van ca. 90 m. Het begin was wel erg moeilijk maar naar een paar keer naar beneden te zijn gegaan, ging het wel aardig. Het is dat het naar boven lopen zo zwaar was anders had ik het best wel vaker willen doen.

Natuurlijk gingen ook liggend van de duin af. Om eerlijk te zijn was dit ook wel cool met name omdat je heel hard ging. Met een lasergun hielden ze je snelheid bij. Mijn hoogste snelheid was 63 km/u...

Die middag lekker door het stadje gebanderd en langs het strand. Heerlijk rustig aan gedaan. Op een terrasje wat gedronken en lekker in mijn boek gelezen. Om een beeld te geven hoe het er hier uitziet en welke mensen er rond lopen, heb ik een typische foto gemaakt. Je kan begrijpen dat ik mij hier heel erg jong voel en weinig aansprak heb. Heb namelijk nog een kleinkinderen;)

De duitse invloeden zijn ook in de gebouwen terug te zien. Doordat alles er zo goed onderhouden uitziet, lijkt het erg neppig, weinig authentiek.

(eigenlijk wilde ik een andere foto laten zien maar dat is blijkbaar niet gelukt)

Morgen ga ik naar Walvis Bay kijken wat daar te beleven is. Hier schijnen heel veel flamingo's te zijn.
Ik vind het wel lekker relaxed hier, kom meer tot rust en wordt ook nog lekker bruin. Er valt niet heel veel te doen dus dat is wel lekker. Het lijkt wel of ik na al die regen een strandvakantie heb.

Droevig bericht

Vandaag heb ik van Saskia gehoord dat afgelopen zaterdag haar vader is overleden. Hij had beenmergkanker.

Vanuit Namibie wens ik Saskia en de nabestaanden van Herman heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Springboks on the green?!

Vandaag was een relaxte dag, ben nog ff naar de kapper geweest, zo veel haar heb in dit warme land niet nodig;) Daarna heb ik besloten om lekker te gaan golfen. Heb dit volgens mij al in geen jaar gedaan omdat ik er geen tijd voor maakte maar nu heb ik mooie die gelegenheid en het is toch er bewolkt dus prima temp om wat actiefs te doen.

Het afslaan ging redelijk, af en toe een mooie bal. Gelukkig dat er weinig mensen waren om te raken. Oh, moest wel eerst vragen of de watertankvrachtwagen van de driving range af wilde gaan. Stel je voor dat ik tuinman zou raken. Het was wel gek, de banen waren goed groen maar daarbuiten was het gewoon woestijn. Het slaan ging uiteindelijk lekker, had wel het gevoel dat ik wat banen miste omdat er alleen wat zand lag maar dat mocht de pret niet drukken. Het was ook heerlijk dat ik de enige was die op de baan liep. Dat komt in NL nooit voor.

Nou ja helemaal alleen is wat overdreven want.... er liepen ook de springbokken en die soort fazanten die ik had aangereden op de baan. Wel heel slim van ze om dat lekkere groen gras te eten;)

Met de auto weer terug gereden, en natuurlijk een lifter meegenomen. Dit was ook een golfer en hij vertelde mij dat je voor N$ 3000 per jaar lid kon zijn (N$12 = 1 euro). Dat zijn nog eens prijzen. Mijn buikje gaf het signaal dat het tijd is voor het avond eten. Op de een of andere manier lunch ik de laatste paar dagen niet. Heb dan ook geen honger. Dus op 2 maaltijden per dag leven kan dus, lijkt wel of ik weer in Doi Suthep ben. Er is in Swakopmund een mooi restaurant aan de zee. Het heeft een mooie pier waarbij je mooi uitzicht heb op de kustlijn. Wel gek dat naast zoveel water er meteen woestijn is.

Het restaurant The Tug, is gemaakt van een oud schip. Dat kan je van binnen heel goed zien. Ik zat in de bar te eten en dat was vroeger de stuurhut, kijk maar;) Ik hoop alleen dat de kapitein van toen niet zoveel drank onder armbereik had...

Morgenvroeg ga ik lekker sandboarden, zou ik dan ook van de zwarte piste af kunnen??? ;)

One mudpuddle to deep

Na het ontbijt, het is inmiddels de 16e, op weg gegaan. Vandaag wil ik naar Henties Bay gaan, lekker aan het strand lopen, leek mij wel een goed plan. Dus ik op weg op de C35 dit is weer geen asfaltweg dus de schokdempers moesten het verduren. Na weer wat grote mudpuddles te hebben doorstaan (weer buiten de weg om gereden, maar wel eerst goed gekeken of het kon), kwam ik een 4WD tegen bij een hele grote mudpuddle. De driver vertelde me dat zijn hele banden in het water verdwenen. Dus dat ga ik met mijn Polo nooit lukken;(. Dus maar weer keren, na 40k. 'One mudpuddle to deep'

Moest nu een heel eind om rijden. Heb uiteindelijk ca. 650k gereden en besloten om naar Swakopmund te gaan. Onderweg nog een bakkie gedaan in Omaruru. Kwam nog een groepje jongens tegen die lekker in de (modder)rivier aan het spelen waren. Natuurlijk mocht ik een foto van ze maken, vooral als ik ze het ook liet zien.Onderweg is veranderde het landschap heel erg. In de ochtend was alles heel groen en veel planten. Gaande weg werden de planten minder en kleiner totdat ik echt helemaal in de woestijn aan het rijden was. Ik heb ongeveer 15 l water bij me dus als er wat gebeurt... dorst hoef ik niet te krijgen.
In Swakopmund een hostel gevonden, lekker hier rond gelopen en mijn blog bijgewerkt. Na een hapje gegeten te hebben en weer bekenden tegen te zijn gekomen. (hoe groot is Namibie ook al weer). Vannacht heb ik niet zo goed geslapen. Het was erg warm en geen airco. Dat was gisteren wel anders. Ze hebben hier allemaal dikke dekens liggen maar dat is veel te warm. Had dus maar de airco op 20 C gezet zodat ik het niet te warm zou hebben. Rare wereld.

De fotoman zei dat hij mij dig. camera niet kon maken, wel had hij nog wat zand uit geblazen maar dat hielp niet. Daarna mij blog bijgewerkt en een dvd backup gemaakt. Heb nu wel weer genoeg achter de pc gezeten dus ga zo maar stoppen.

' I love you'

Die ochtend er vroeg uit gegaan. Had nog wel de uitnodiging van een engels echtpaar gekregen om een in bar een biertje te doen maar die heb ik maar netjes afgeslagen. Nu begint dus de rest van mijn vakantie. Eerst weer de hele weg terug door Etosha en de nodige modderpoelen, gelukkig niet meer echt vast gezeten maar de schokbrekers krijgen het wel te verduren. Het is maar goed dat het een duitse degelijke auto is.

Dus op weg naar de kust. Ben gestrand in Khorixas een klein plaatje. Onderweg heb ik trouwens twee lifden jongens een lift gegeven. Het was namelijk zondag en de volgende dag moesten te ze naar school dus heb even voor schoolbus gespeeld. Was wel leuk om wat aanspraak te hebben. Zoveel k alleen maken is best wel saai. Ook al is het landschap heel mooi. Nog wel een grote vogel aangereden, soort kalkoen. Gelukkig geen barst in mijn raam. Stom beest ga dan ook niet op de weg zitten.

Dit is Bradley (en zijn vader) die ik thuis heb afgezet.

Kwam redelijke op tijd aan, heb een room gevonden en ben doorgereden naar Petrified forrest of zoals ik het noem: Harry Potter woud;) Dit is heel bijzonder want in het landschap liggen allemaal boomstammen uit de ijstijd die doordat ze onder de grond zonder lucht lagen, helemaal versteend zijn. Ze zien en voelen, soms zelf klinken als je erop klopt als een echte boomstam. Maar dat is niet zo want het zijn allemaal mineralen.

Bij die boomstammen groeien ook Welsitschia. Dit is een soort boom die heel langzaam groeit. De wetenschappers weten nog steeds niet goed hoe het in leven blijft in de woestijn als de wortels niet diep groeien. We doen een test: Raad eens hoe oud deze plant nu is? (ik zal niet kijken als je er 10 jaar naast zit...)Helaas wat er geen tijd meer om naar Twijfelfontein te gaan dus ben maar weer over de gravelweg teruggereden. En toen had ik zin om te gaan hardlopen. Het is inmiddels twee weken geleden dat ik iets aan sport gedaan heb dus had weer zin in iets actiefs. Van de hele dag in de auto zitten wordt je ook niet actiever. Dus ik lekker rennen naar het stadje en terug. Best wel zwaar want het is hier best heuvelachtig en warm en ik heb mijn hardloopschoenen ook niet bij mij.

Ging op een gegeven moment een jongen met mij lopen. Het vond het wel grappig wat ik deed. Alleen waarom ik het deed begreep hij niet. 'Why are you running?'. De mensen hier lopen om van A naar B te gaan en hardlopen doe je dus niet voor je plezier. Gekke witte man zou hij wel gedacht hebben. Op de terugweg liep ik weer langs het groepje meiden die op de heenweg iets tegen mij zeiden. Wat dat was hoorde ik niet. Dus zij zagen mij aankomen en liepen alvast naar de weg toe. Pas toen ik heel dichtbij liep zei de dapperste van het groepje: 'I love you!'. Ik moest hard lachen en liep rustig verder. Toch weer 40 min gelopen en het voelde heel goed.

Na het douchen weer een hele mooie zonsondergang gezien, ze blijven me verbazen.