To survive the Death Road

De laatste dag breekt natuurlijk een keer aan, dat wist ik van het begin (maar ja, dan lijkt het zo ver weg...) En nu was die dag er dus ;( Maar ik heb een spectaculaire actie voor het laatst bewaard!!! THE DEATH ROAD!!!
Deze weg was tot drie jaar geleden nog vol in gebruik en deze naam heeft het gekregen omdat er per jaar zo rond de 100 mensen op deze weg stierven. Best wel bijzonder om hier te kunnen fietsen. Het was ook een lange route (67 km.) met een hoogte verschil van bijna 3,5 km. Dus dat geen lekker hard. Gelukkig hadden de fietsen goede schijfremmen want die waren erg nodig. Soms had ik ook het gevoel dat ik te hard ging en door de bobbelige weg ging het afremmen niet snel genoeg. Nou, dat merkte ik wel!
Het eerste stuk was trouwens vrij gemakkelijk, lekker asfalt en breed en schitterende uitzichten. Maar op een gegeven moment kwamen we echt op de Deadt Road en dat was andere koek. Het was er smal, zo smal zelfs dat het eigenlijk maar breed genoeg was voor 1 auto/vrachtwagen. Om voor het verkeer de mogelijkheid te hebben om elkaar te passeren waren er af en toe wat bredere stukjes. Volgens mij moest het verkeer dan goed uitkijken want er waren geen vangrails en waar de weg ophield liep de berg recht naar beneden...
Ondanks dat het gevaarlijk was, was het ook heel mooi om hier te rijden. Door het groote hoogteverschil veranderde de natuur ook om je heen. Bovenaan was het koud en waaide hard en groeide er nauwelijks wat. Geleidelijkaan werd de vegetatie groter totdat de bananenbomen je verwelkomden. Bij het einde van de weg was het gewoon tropisch dus warm en vochtig. Je blijft je ook verbazen in Bolivia, het is echt het land van de (grote) verschillen. Oh ja, en dan heb ik het nog niet eens over de vele watervallen gehad....
Nu kan ik dus zeggen dat ik zowel de Fucking Road (Cambodja) als de Death Road heb overleefd!

Die middag konden lekker uitrusten in een hotel in Coroico. Lekker een buffet verorbert en toen een wel verdiende en verkoelende duik in het zwembad genomen. Heerlijk! Daarna toch nog een tintje erbij gekregen maar die heb ik wel heel duur moeten kopen. Wat bleek nou, waren er op deze plek ook een soort sandflies.... en dat had ik niet door! Dus die beesten hebben heerlijk van mijn bloed genoten terwijl ik van de zon aan het genieten was. Zat ik dus weer helemaal onder de beten (je voelt namelijk niet dat gebeten wordt). En dat heb ik geweten ook want die nacht, die al zeer kort was (3,5 uur) heb ik dus geen oog dicht kunnen doen omdat het te erg jeukte!!!
Na terugkomst in La Paz snel gedoucht en wat gegeten, de cd met foto's van de Death road opgehaald en toen door naar de bios. De primiere van 10.000 BC draaide en die wilde ik wel graag zien. Het ging wel ten koste van mijn slaaptijd maar ik dacht dat ik dat wel zou inhalen in het vliegtuig.... NOT!

Back to La Paz

Nou, alles ging goed om weer naar La Paz te gaan. Ik had gehoopt om nog wat te kunnen gaan slapen maar daar kwam heel weinig van, volgens mij heb ik maar 3 à 4 uur geslapen. Het was wel gek om in het midden van de nacht op het vliegveld van Santiago te zijn. Ik had verwacht dat het gewoon in bedrijf was, maar het bleek helemaal verlaten te zijn.
Was nog wel een beetje in de war. Op een gegeven moment landt het vliegtuig dus ik er ook uit. Strompel het vliegveld op en ga naar de band om mijn tas op te halen. Vond het wel vreemd dat ik niet eerst langs de douane moest en het gebouw was erg klein. Toen begon er toch iets te dagen, had namelijk op de gevel Iquique zien staan. Wat bleek nou, hadden we een tussenstop gemaakt en daar wilde ik dus het vliegtuig verlaten. Dus, snel weer terug naar het vliegtuig en kon gelukkig nog weer mee naar La Paz!
De vlucht ging goed, had voldoende ruimte en kon lekker naar buiten kijken en van bovenaf zien hoe La Paz eruit ziet.
Die dag heb ik nog mijn laatste souvenirs gekocht, ja toch wel weer lekker om in een goedkoper land te zijn! Die middag ook nog naar het Coca Museum gegaan. Dus weet nu alles over het gebruik van de Coca bladeren :) Het blijkt dat tot 1920 er in Coca Cola gewoon cocaïne in dit drankje verwerkt was. Natuurlijk was er ook schaal met coca bladeren met alkaline en dat kwam goed uit want er fit was ik niet en moest ook wel weer wennen om zo hoog te zijn!
Verder heb ik die dag nog door La Paz gelopen en twee cd's met Boliviaanse muziek gekocht.
Het was trouwens ook hier te merken dat pasen in aantocht was, want zo'n rij vrouwen (en twee mannen) zie je niet vaak voor een chocolade winkel ;)

Ascensors a Valparaíso

Vanochtend heb ik de micro naar Valparaíso genomen. Dit is de grootste havenstad van Chili en nam een hele bijzondere plek in in Latijns-Amerika voordat dat het Panamakanaal geopend werd. Maar zoals je ziet komen er nog steeds belangrijke schepen langs...Daarnaast is de Chilieense Marine ook erg aanwezig in deze strandsteden. En ja, de mariene gebouwen zijn wel het beste onderhouden van allemaal. Ik moet wel toegeven dat er veel geld hier zit. Als je ziet hoeveel flats er aan het strand staan en de ene dikke auto na de andere voorbij zoeft. Ik voel me hier dus wel thuis ;)

Valparaíso is een stad dat tussen de oceaan en de bergen is gebouwd, wat erg bijzonder in deze is, zijn de vele ascensors. Dit zijn liften die op een rails lopen en mensen van boven naar beneden brengen. In totaal zijn er 15 liften. Natuurlijk heb ik die uitgeprobeerd en je krijgt daardoor een heel mooi uitzicht.

In de wijk Cerro Conceptión heb ik lekker luxe gebrunchd en daarna wat door de stad gebanjerd.

In de middag ben ik weer naar het strand in Reñaca gegaan. Maar geheel tegen de afspraak in, hing er een soort mist! Terwijl dit mijn laatste stranddag zou zijn ;( Als een echte volhouder, ben ik stug op het strand blijven liggen (af en toe in mijn badhanddoek gewikkeld tegen de kou (geen zon = kou)) en ja, hoor daar kwam de zon weer rustig aan.

Toch nog weer een tintje erbij gekregen! YES!

Nog ff een douche nemen en dan met de bus weer naar Santioago (2 uur) door naar het vliegveld en daar een beetje slaap proberen te krijgen. Heb namelijk geen hostel geregeld want mijn vliegtuig naar La Paz vertrekt al vroeg in de ochtend.

Last days in Chile at Viña del Mar ;(

Het is gelukt om naar Viña del Mar te maar, in de bus heb ik mijn plan gewijzigd en ben in plaats van Valparaiso naar de aangrenzend strandstad Viña del Mar gegaan, hostel gevonden en met de microbus naar het strand van Reñaca gegaan. Veel valt er niet over te vertellen behalve dat ik uuuuuuren lang heerlijk op het strand heb gelegen en genoten van de eenalaatste dag in Chili ;)

Mijn bevestiging voor mijn vlucht naar La Paz is trouwens helemaal goed gegaan. Heb eigenlijk helemaal geen zin om weer na deze stad te gaan, moet ik weer mijn winterjas aan.....

From La Serena to Santa Cruz

Ja, het is al weer een tijdje geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt, heb het ook zo druk met vakantie vieren ;).
Het is met dus gelukt om mijn busreis te verlengen naar La Serena. Kwam daar wel midden in de nacht aan. Heb toch maar een taxi genomen naar het hostel waar ik wilde slapen. Daar aangekomen bleek er geen hostel meer te zijn, aangezien het pand te koop stond. Gelukkig wist mijn chauffeur nog wel wat andere hostels maar het was niet zo makkelijk eentje te vinden die en open was en nog plek had. Natuurlijk is er altijd wel één die een plek voor mij heeft!

Toch nog maar wat geslapen en toen heb ik een lokale bus naar het strand genomen. Ik had een stand vol mensen verwacht maar het was bijna helemaal verlaten als je de bouwvakkers en bouwvakkerinnen niet mee telt! Doordat er aan het strand veel gebouwd wordt en ik rond lunch pauze aankwam, vierden veel bouwvakkers hun pauze op het strand. Was wel een bijzonder gezicht. Heb een lekker plekje voor mezelf gevonden en een heerlijke relaxte middag aan het strand gehad.... in mijn nieuwe (en ja, hoor, te grote ;( zwembroek). Alleen mijn rug was verbrand op de plekken die ik niet kon insmeren, misschien toch niet zo´n goed idee om alleen naar het strand te gaan;)

Ik vind het heerlijk om palmbomen te zien, geeft me altijd het gevoel van een goede vakantie!

Toen het te koud werd (het waaide nogal) ben ik weer met de bus teruggegaan. In het stadje ben ik naar Ripley, een soort bijenkorf, gegaan en wilde wat mooie en in mijn ogen goedkope overhemden kopen met een paar leuke stropdassen erbij. Nou, mooi dat dat niet lukte. Heb bijna alle merken wel aangehad maar of mijn nek is te dun of mijn armen zijn te lang of die chileense mannetjes hebben een hele andere lichaamsbouw dan ik. Uiteindelijk bleek ik ook nog niet te kunnen pinnen dus heb alleen weer een nieuwe zwembroek (en deze wel eerst gepast) gekocht!

Nog even wat gegeten en in mijn hotel gedouched en tas opgehaald voordat ik weer in de bus ben gestapt naar Santiago!!!! Ben meteen maar de metro ingestapt op weg naar de wijk (Barrio Brasil) waar ik wilde overnachten. Hier kwam ik achter dat het ´s ochtendsvroeg ook niet erg makkelijk is om een hostel te vinden. Maar een plekje is er altijd wel voor mij. Nog wat verder geslapen en toen Santiago ontdekt. Het is een moderne stad met ongeveer 5 miljoen inwoners.

Heb lekker gelunchd in de buurt van Plaza Brasil, dit was echt een heerlijke lunch met natuurlijk een gekoeld glas witte wijn, heb dat tijdens mijn reis nog niet eerder gehad (maar ze waren ook niet zo duur).
Via een leuk buurtje, Concho y Toro, naar het centrum gelopen. Hier heb ik een beetje rond gebanjerd. Nadat ik had een tros bananen gekocht, kwam ik een groepje studenten tegen die in hun ontgroening waren. Doordat hier de zomervakantie is afgelopen, begint het normale leven weer opgang te komen. Of ik nog wat geld voor ze had, nee, maar natuurlijk wel een banaan! Dat konden ze wel waarderen, was wel lachen! En ik mocht ook wel foto van hun maken.

De rest van de middag lekker op Plaza des Armes in de zon mijn nieuwe boek gelezen. Het is trouwens een goede, geschreven door Sydney Sheldon. Spannende verhaal en goed geschreven. Daarna weer een buskaartje naar Rancagua gekocht en gedineerd in het gezellige buurtje Concho y Toro. Bleek dat er voor het restaurant een gefilmd werd voor een reclame. Was wel interessant om te zien hoe vaak een shot overnieuw gemaakt werd. Nog met een engels sprekend stel dat in Santiago woont gesproken over het leven hier. Het schijnt dat Chileenen nog niet erg gewend zijn aan buitenlanders. Door het regime van Pinochet is het jarenlang afgesloten geweest van de buitenwereld. Het schijnt ook moeilijk te zijn om als buitenlander goed contact op te bouwen. Het praten over Pinochet is ook erg gevoelig, er zijn nog steeds mensen die voor en tegen zijn. De gevolgen van het regime kan je ook nog steeds wel merken. Mensen zijn best strikt in het volgen van regels en denken klein. Het land is ook vrij veilig omdat criminaliteit niet veel voorkomt, je werd hiervoor natuurlijk erg gestraft. Veel mensen zijn dan ook familie en bekenden verloren. Gisteren werd mij ook nog verteld dat dit land geen sociale voorziengen heeft en ook geen rechtspraak. Ik vond het ongelovelijk om te horen dat er geen rechters zijn in dit land om straffen te bepalen. Dit wordt gewoon door de politie gedaan. Of het waar is of niet kan ik niet controleren maar ik had de neiging om de bronnen te geloven.

De volgende dag vroeg opgestaan, ontbijtje, taxi en weer in de bus naar Rancaqua. Hier had ik afgesproken met Anyela (heb ik in Cusco ontmoet) om samen met haar vriendinnen Lorena en Nathali naar Fiesta de la Venimia in Santa Cruz te gaan. Dit is een cultureel feest waar het oogsten van de druiven wordt gevierd. Deze streek heeft veel goede wijngaarden en wijn neemt een prominente plaats in de samenleving in. Het festival werd dan ook geopend met het tradioneel fijn persen van de druiven in een grote bak.
Met kopen van de toegangskaart, kreeg je een kristallen wijnglas en kon je bij de verschillende wijnstandjes hun beste wijn proeven. Dit was een erg gezellig dag, met drie meiden op stap en van het goede leven genieten. Doordat ze weinig tot geen engels spraken, is mijn spaans weer een stukje beter geworden. Ik merk wel steeds meer dat ik het irritant ga vinden dat ik niet vloeiend spaans kan. Van de mensen met wie ik spreek krijg wel het compliment dat ik al vrij goed spaans spreek en ze vinden het moeilijk om te geloven dat ik 6 weken geleden nog geen enkele fatsoenlijk woord spaans kon. De dagelijkse dingen kan ik prima in het spaans af maar zodra ik diepgang in een gesprek wil brengen, lukt met dat nauwelijks, mijn vocabulair is gewoon nog te klein. Maar ik vind het wel goed van mezelf dat ik als beta-man zo snel een nieuwe taal kan leren.
Op het festival nog wat vrienden van hun leren kennen en zij konden wel engels. Toch wel heerlijk om als mannen onder mekaar goed te kunnen communiceren. Oh ja, heb nog een sombrero gekocht! Van dit land had ik nog geen typisch product gekocht. Dus nu heb ik en een mooie leren sombrero en een spierwitte lederen riem (vond het wel bijzonder om wit leer te zien, ben ook wel heel benieuwd hoe ze deze zo wit hebben gekregen omdat het niet alleen aan de oppervlakte wit is).Naast het eten (natuurlijke alleen maar vlees van de BBQ) en drinken werden er ook danswedstrijden gehouden. Voor mij was het wel herkenbaar omdat dit ook een Queca dans was (had ik in het theater in La Paz gezien). Ik vind het mooie dans om te zien de man en de vrouw samen om elkaar heen dansen. Aan het eind van de avond kreeg ik nog een korte uitleg hoe het moest en heb het natuurlijk geprobeerd met de sombrero natuurlijk op!

Tussentijds nog een museum (Musea de Colchagua) bezocht. Dit was een heel mooie en groot museum met een zeer uitgebreide collectie. Nooit geweten dat er haaien van meer dan 20 meter hebben bestaan... Ik kreeg nog een opmerking dat er te weinig foto´s van vrouwen op mijn blog stonden (en dat kan natuurlijk want niet alles komt hier terecht ;) ) dus speciaal voor de mannelijke lezers heb ik een foto van de lokale miss-verkiezing gemaakt. Het is wat vaag maar hier moeten jullie het er maar mee doen!
Op de terugweg naar Rancaqua ben ik toch wel in de auto in slaap gevallen, had weinig geslapen een hele dag slenteren kost ook de nodige energie. Maar dat mocht de pret niet drukken want we zijn nog wel uitgeweest! Karoake blijkt hier erg hot te zijn. Maar ´helaas´ niet voor mij weggelegd. Bleek veel te hard in de microfoon te bleren dus mijn verzoeknummer werd mooi niet gedraaid. Kan ook niet zeggen dat ik hier rouwig om was, ben dus maar lekker gaan dansen. Nou ja, lekker. De DJ heeft wel een heel bijzondere manier om zijn overgangen te regelen. Het ene liedje stopt abrupt en de volgende begint, dus de beat en breakbeat (zoals ik van Robin heb geleerd) loopt absoluut niet in elkaar over. Daarbij optellend dat er geen rekening wordt gehouden met het soort liedje, kreeg je dus het volgend te horen: Anastasya, Red Hot Chilli Peppers, wat spaanse pop, Madonno, Rage Against the Machine en dan weer rustig Mika. Als dit de normale gang van zaken is, zijn er nog heel wat mogelijkheden voor Robin!

Vandaag vroeg opgestaan en samen met Anyela naar de muziek winkel gegaan en daar ik heb een cd van Los Jaivas gekocht. Dit is wat oudere muziek en was erg populaire voordat het regime van Pinochet aan de macht kwam, tijdens dit regime was er veel verboden (kunst, muziek, film etc. ) en mocht deze muziek dus ook niet gedraaid worden. Daarna ben ik naar het centrum gelopen en heerlijk op een terrasje in de zon mijn boek gelezen! Meer heb ik echt niet nodig!
Vanavond gaan we met Anyela en een vriend van haar die ´gay´ is, wat eten en morgenvroeg heb ik de bus naar Valparaiso om daar vervolgens naar Vina del Mar mijn laatste twee dagen in Chili door te brengen ;( Morgen moet ik ook mijn vliegticket bevestiging. Hopelijk gaat dat goed anders heb ik nog wel een probleem om op tijd in La Paz te zijn.
Ga nog even een blik op de blog van Pauline werpen....

La playa a Antofagasta

Gisteren heb ik een heerlijke (vegetarische) lunch bij Rigo thuis gehad! Ik heb het idee dat men het in Latin Amerika raar vindt als iemand geen vlees eet. Vlees is echt een belangrijk onderdeel van het leven hier. Bijvoorbeeld aan de hoofd winkelstraat van Antofagasta zit gewoon een slagerij. Ben even naar binnen gelopen want was toch wel nieuwsgierig. Het voelde voor mij wel vreemd om er te zijn dus ben ook weer snel weggegaan.

Na de lunch ben ik naar het strand gelopen. Rigo woont zo dichtbij het strand dat het maar 5 minuten lopen is. Daar heb ik lekker in de zon kunnen liggen en een rood hoofd gekregen. Het schijnt dat de zon hier gevaarlijk is omdat het UV gehalte erg hoog is. Maar voor die 3 uur die op het strand heb gelegen heb ik er weinig van gemerkt.

Daarna ben ik naar DE shoppingmall van Antofagasta gegaan. Ik ben namelijk bijna door mijn engelse boeken heen en daar schijn je nieuwe te kunnen kopen. Dus ik er naartoe en inderdaad in de boekwinkel is er 1 vakje bij de grond waar engelse boeken liggen. Heb ze allemaal doorgenomen en twee uitgekozen er stond geen prijs op maar bij de kassa kwam ik daar snel genoeg achter. En wat een prijs. Voor een normale paperback zou ik ca. € 60,- moeten betalen. Dat was me toch iets te gek. Ben toen maar gaan genieten van het uitzicht omdat de Mall gedeeltelijk in de zee ligt!

Toen ik weer bij het huis van Rigo aankwam, vertelde hij mij dat je ook tweedehands boeken kan kopen. Dus ik weer in de taxi en heb uiteindelijk toch twee boeken gekocht maar voor een veel betere prijs.

Trouwens ik heb ook het systeem van de taxis door. Deze stad is als een dambord opgezet en als je dus een taxi wil moet je in de straat gaan staan waarin het verkeer in de richting rijdt (een richtingsverkeer) van je bestemming.

Die avond zijn wij Carina langsgeweest, zij is de vriendin van Rigo (of misschien niet meer, kreeg namelijk twee versies te van het verhaal te horen....) en daar was Nathalia ook (vriendin van Carina). Samen zijn we uit gegaan, voelde me op de dansvloer wel een beetje een plank met al die swingende mensen om mij heen.

Daarna zijn we naar het strand gegaan. Er was wel geen kampvuur maar het is toch heerlijk om op strand te zijn. En natuurlijk moest ik op de foto met Nathalia ;)

Vandaag ga ik met de bus naar La Serena, als het tenminste lukt want ik heb een kaarte voor een plaats dichterbij.... I will let you know!

Yo estoy a Chile desde San Pedro a Antofagasta

Na afgezet te zijn bij de grens zijn we overgestapt naar een andere bus en toen doorgereden naar San Pedro de Atacama. Hier zijn we dus officieel Chili binnengekomen.

Je merkt trouwens meteen het verschil tussen Bolivia (armste land) en Chili (1 van de rijkste landen van ZA). Dus bus ziet er beter uit, de weg is geasfalteerd ...... en ze zijn veel meer organiseerd. Tot mijn grote verbazing gingen ze iedereen hun tas doorzoeken op illegale dingen. Nou dit heb ik nog nooit meegemaakt.
Nog iets grappigs, ik heb een exit stamp van Bolivia van 10 maart en een entrance stamp van Chili van 9 maart. Wat is er met die ene dag gebeurt....misschien heb ik ook in tijd gereisd. ;)

In gecheckt in een hostel, heb een twee persoonskamer genomen want de enkele waren op. Na het omrekenen Pesos - Euro kwam ik erachter dat dit mijn duurste kamer ooit is. Ja, het is hier allemaal wel beter georganiseerd maar het is ook veel duurder.

Na een wel verdiende douche ben ik het dorpje maar gaan bekijken. Het is een mooi dorp en veel touristen. Wat mij meteen opviel dat is er ook oudere touristen hier zijn. Waarschijnlijk is dat omdat het reizen in Chili veel confortabeler is.

De dag heb ik doorgebracht met het kletsen met andere touristen die moesten wachten totdat hun bus vertrok en het lezen van mijn LP van Chili (wist helemaal niets van dat land....). Dus ik heb weer een plan voor de komende (en laatste,, sniffff) paar dagen.

De volgende dag vroeg opgestaan om mijn was op te halen en dan door te gaan naar de bus. Kom ik bij de Lavandaria, is het dicht. Shit! Dus ik rustig kloppen op de deur maar er gebeurt niets. Toch maar wat harder, nog harder. Niets. Misschien was het de verkeerde deur? Dus andere deur, ook niets. Gaat na een aantal minuten toch een deur open. Blijkt de lavandaria pas om 10 uur open te zijn. Ik balen! Heb mijn buskaartje maar omgewisseld en een bus later genomen.

Kom ik terug om 10 uur, blijken mijn kleren nog helemaal niet gewassen te zijn. Om 8 uur savonds zijn ze pas klaar... Daar was ik helemaal niet blij mee. Dus maar extra betaald om het sneller gereed te krijgen. De laatste paar uur in een internet cafe gezeten en mijn blog maar bij gewerkt. Ja, het is soms hard werken als je op vakantie bent ;)

De bus naar Antofagasta genomen want daar woont Rigo. Rigo heb ik ontmoet tijdens de Inka Jungle. Dus als ik toch zo dichtbij ben, kan ik net zo goed even hallo zeggen en een biertje samen drinken.

Antofagasto is trouwens de twee na grootste stad van Chili en is goed gestructureerd. Het geld is verkregen door de vele mijnen die in de omgeving zijn / waren. Voor mij voelde het als even weer terug zijn in de beschaafde wereld. En dat is voor de verandering ook wel prettig. Kon ik mooi nog wat spullen kopen. Heb namelijk mijn zwembroek en handdoek in Oruro laten liggen. Beetje stom! Maar ben er al een beetje aan gewend om spullen te vergeten, ben mijn medische paspoort kwijt, net nieuw gekochte sokken, flesjes water laat ik overal achter, ben zelfs een keer in Arequipa het internetcafe uitgelopen terwijl mijn camera er nog lag. Pas toen ik in het restaurant was, ontdekte ik het..... Het lijkt wel alsof ik vakantie heb, want tijdens mijn werk gebeurt dit niet!
Ok, dus gezellig met Rigo afgesproken. Het was wel maandag avond maar dat mocht de pret niet drukken. Ik ben zelfs de zee nog ingelopen. Antofagasta ligt namelijk aan de zee, was dat een tijd geleden dat ik de zee heb gezien.
Rigo had mij uitgenodigd om de volgende dag bij hem te gaan lunchen en ik mag ook bij hem slapen die nacht! Dit aanbod heb ik niet afgeslagen en op dit moment zit ik in zijn kamer achter internet en ruik al heerlijke luchten naar boven komen. Hmmmm.
Voordat ik naar zijn huis ben gegaan, heb ik eerts twee flessen wijn en een grote cake gekocht als bedankje.

Vanavond gaan we met een aantal vrienden naar het strand, biertje erbij, kampvuurtje aan. Lijkt mij een goed plan!Ik vind het trouwens zo fijn om palmbomen te zien. Dit geeft mij altijd het gevoel van vakantie!

Oh ja, het is mij gelukt om het fimpje te uploaden van het hanengevecht. Zie het bericht over Chalalan.