Yo estoy a Chile desde San Pedro a Antofagasta

Na afgezet te zijn bij de grens zijn we overgestapt naar een andere bus en toen doorgereden naar San Pedro de Atacama. Hier zijn we dus officieel Chili binnengekomen.

Je merkt trouwens meteen het verschil tussen Bolivia (armste land) en Chili (1 van de rijkste landen van ZA). Dus bus ziet er beter uit, de weg is geasfalteerd ...... en ze zijn veel meer organiseerd. Tot mijn grote verbazing gingen ze iedereen hun tas doorzoeken op illegale dingen. Nou dit heb ik nog nooit meegemaakt.
Nog iets grappigs, ik heb een exit stamp van Bolivia van 10 maart en een entrance stamp van Chili van 9 maart. Wat is er met die ene dag gebeurt....misschien heb ik ook in tijd gereisd. ;)

In gecheckt in een hostel, heb een twee persoonskamer genomen want de enkele waren op. Na het omrekenen Pesos - Euro kwam ik erachter dat dit mijn duurste kamer ooit is. Ja, het is hier allemaal wel beter georganiseerd maar het is ook veel duurder.

Na een wel verdiende douche ben ik het dorpje maar gaan bekijken. Het is een mooi dorp en veel touristen. Wat mij meteen opviel dat is er ook oudere touristen hier zijn. Waarschijnlijk is dat omdat het reizen in Chili veel confortabeler is.

De dag heb ik doorgebracht met het kletsen met andere touristen die moesten wachten totdat hun bus vertrok en het lezen van mijn LP van Chili (wist helemaal niets van dat land....). Dus ik heb weer een plan voor de komende (en laatste,, sniffff) paar dagen.

De volgende dag vroeg opgestaan om mijn was op te halen en dan door te gaan naar de bus. Kom ik bij de Lavandaria, is het dicht. Shit! Dus ik rustig kloppen op de deur maar er gebeurt niets. Toch maar wat harder, nog harder. Niets. Misschien was het de verkeerde deur? Dus andere deur, ook niets. Gaat na een aantal minuten toch een deur open. Blijkt de lavandaria pas om 10 uur open te zijn. Ik balen! Heb mijn buskaartje maar omgewisseld en een bus later genomen.

Kom ik terug om 10 uur, blijken mijn kleren nog helemaal niet gewassen te zijn. Om 8 uur savonds zijn ze pas klaar... Daar was ik helemaal niet blij mee. Dus maar extra betaald om het sneller gereed te krijgen. De laatste paar uur in een internet cafe gezeten en mijn blog maar bij gewerkt. Ja, het is soms hard werken als je op vakantie bent ;)

De bus naar Antofagasta genomen want daar woont Rigo. Rigo heb ik ontmoet tijdens de Inka Jungle. Dus als ik toch zo dichtbij ben, kan ik net zo goed even hallo zeggen en een biertje samen drinken.

Antofagasto is trouwens de twee na grootste stad van Chili en is goed gestructureerd. Het geld is verkregen door de vele mijnen die in de omgeving zijn / waren. Voor mij voelde het als even weer terug zijn in de beschaafde wereld. En dat is voor de verandering ook wel prettig. Kon ik mooi nog wat spullen kopen. Heb namelijk mijn zwembroek en handdoek in Oruro laten liggen. Beetje stom! Maar ben er al een beetje aan gewend om spullen te vergeten, ben mijn medische paspoort kwijt, net nieuw gekochte sokken, flesjes water laat ik overal achter, ben zelfs een keer in Arequipa het internetcafe uitgelopen terwijl mijn camera er nog lag. Pas toen ik in het restaurant was, ontdekte ik het..... Het lijkt wel alsof ik vakantie heb, want tijdens mijn werk gebeurt dit niet!
Ok, dus gezellig met Rigo afgesproken. Het was wel maandag avond maar dat mocht de pret niet drukken. Ik ben zelfs de zee nog ingelopen. Antofagasta ligt namelijk aan de zee, was dat een tijd geleden dat ik de zee heb gezien.
Rigo had mij uitgenodigd om de volgende dag bij hem te gaan lunchen en ik mag ook bij hem slapen die nacht! Dit aanbod heb ik niet afgeslagen en op dit moment zit ik in zijn kamer achter internet en ruik al heerlijke luchten naar boven komen. Hmmmm.
Voordat ik naar zijn huis ben gegaan, heb ik eerts twee flessen wijn en een grote cake gekocht als bedankje.

Vanavond gaan we met een aantal vrienden naar het strand, biertje erbij, kampvuurtje aan. Lijkt mij een goed plan!Ik vind het trouwens zo fijn om palmbomen te zien. Dit geeft mij altijd het gevoel van vakantie!

Oh ja, het is mij gelukt om het fimpje te uploaden van het hanengevecht. Zie het bericht over Chalalan.

Solar de Uyuni

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik achter internet zat, ben inmiddels in Chili aangekomen maar zal eerst beschrijven wat ik in Bolivia heb gedaan ;)

Na een niet al te fijne nachtbusrit vanuit Oruro naar Uyuni ben ik toch aangekomen. De busmaatschappij was goed maar de weg was heel bobbelig (nog steeds geen asfalt) en daardoor kon ik moeilijk in slaap komen. Efin.

DAG 1
Na kennis gemaakt te hebben met de overige mensen in de Jeep zijn we weggegaan. Het was een goede jeep met een goed profiel op de banden. De chauffeur was een 60 jarige oude man en samen met zijn vrouw (57 jaar) stonden ze tot onze beschikking de komende dagen. En dat deden ze goed. Het eerste waar we naartoe gingen was het kerkhof van de treinen. Leuk om te zien maar niet heel erg bijzonder!

Daarna zijn we doorgereden naar de Solar de Uyuni. Dit is een zoutvlakte van ca. 12 vierkante kilometer. Het was tienduizende jaren geleden een meer maar het water is verdampt. Het zout dat afkomstig was van de mineralen uit de bergen bleef achter. Vandaar dat het nu een vlakte is en de zoutlaag is wel 12 meter dik!!! Het is heel gek om deze vlakte te zien. Het eerste waar je aan denkt is dat het een ijsvlakte is. Het lijkt heel veel op elkaar. Het leek ook wel een beetje op het bordspel van Catan. Doordat het water is verdampt zijn er allemaal hexagonale vlakken ontstaan. De enige opbrengst is echter zout!De piramides worden gemaakt door wat mannetjes en het zorgt ervoor dat het water uit het zout gaat en dan scheppen ze het op en kunnen ze het verkopen (85% wordt gebruikt voor consumptie).

We konden stoppen waar we wilden, dus dat hebben we ook gedaan. En heel veel foto´s gemaakt! Ik kan ze niet allemaal uploaden maar er zitten hele mooie bij. We zijn ook bij een hotel gestopt. Dit hotel staat op de zoutvlakte en is gemaakt van zout. Het is alleen illegaal om op de zoutvlakte te bouwen dus de LP adviseerde om hier niets te kopen.

Een stukje verder was een eiland in de zoutvlakte en daar heb een nieuwe ´vriendin´ ontmoet. Het eiland heet Isla Incahuasi en is bevolkt door cactussen. Helaas was mijn nieuwe vriendin die dag wel een beetje prikkelbaar en ik moest haar heel voorzichtig een kusje geven....Het was wel grappig om op zo´n vlakte te zijn, we hebben grappige foto´s kunnen maken doordat er toch geen achtergrond was.Een stukje verderop was niet al het water verdampt dus zijn konden we in het zoute water lopen. Heb het nog geproefd maar het was wel heel erg zout. Brrrrr!!!!Toen kwamen we aan bij ons hotel ..... van zout! Ik vond het wel tegenvallen hoeveel zout er was gebruikt voor dit hotel maar het was wel bijzonder. Lekker gegeten en niet gedouchd (ook al was dat wel nodig door al dat zout en zweet). Die nacht goed geslapen, gelukkig was het niet zo koud.
DAG 2

Voor het ontbijt nog een mooie zonsopgang gezien. En toen er weer vandoor. Deze dag was wel lang en hebben we veel in de jeep gezeten (ik op mijn opblaasbare kussen natuurlijk). Het eerste waar we gestopt zijn, was bij een bepaalde plant die we de dag daarvoor hadden gegeten. Het leek wel een beetje op rijst. Nog wat Vicuna´s (weer een soort lama) van de weg gestuurd en toen konden we verder. Op naar een uitkijkplek waar je een vulkaan kon zien.

Daarna doorgereden naar een volgende lake waar ik voor het eerste van mijn leven wilde roze flamingo´s heb gezien. Het was heel moeilijk om ze goed op de foto te krijgen omdat ze heel schuw waren. Maar tijdens de lunch was een mooi gezicht al die flamingo´s met op de achtergrond een berg met een besneeuwde top.

En de volgende stop was bij de boom van steen. Door de wind was er veel van de steen ingeslepen en daardoor leek het net een boom. De kunstliefhebbers kunnen deze steen herkennen omdat het geschilderd is door Salvador Dalí.
Ik kreeg de boom trouwens niet om....

Voordat de dag om was zijn we naar Laguna Collorado gegaan. Dit was heel bijzonder om zo´n intense rood af gewisseld met wit meer te zien. Het rood werd veroorzaakt door een bepaalde alg die in het water leeft. En natuurlijk waren er ook weer roze flamingo´s.

Onze hostel was dichtbij dit meer, maar niet meer van zout gemaakt.... wel hadden ze een douche... met warm water. Heerlijk kan zo´n douche zijn. Daarna gegeten samen met de groep Ieren. In mijn jeep zaten drie Ierse meiden en werd het contact dus snel gemaakt! Gezellig met z´n allen gekaart, het heette Presidents & Assholes. In het begin deed ik het goed maar naarmate het later werd, was ik steeds vaker de Asshole....

DAG 3
Deze nacht heb ik maar 3,5 geslapen. Het kaarten met de groep Ieren en het drinken van hun ´water´ was hier debet aan. Ik heb gelukkig geen last gehad van de kou. Dat merkte ik pas toen ik naar buiten ging. Oh, het vroor!!!!

Dus wij er weer vandoor, totdat onze auto een knal gaf en er allemaal stoom onder de motorkap vandaan kwam. Oh nee, dacht ik. Daar staan we dan in de middle of nowhere, het donker en het vriest ( het ijs zat aan de binnenkant van de ramen). Gelukkig kwam een andere auto ons helpen en na een kwartiertje konden we weer verder. Op weg naar de gijzer.

Ik denk dat ik mijn prikkelbare vriendin toch maar ga verlaten voor een andere. Het is hier namelijk zo koud, het vriest een paar graden onder nul. Dus wat warmte kan ik gebruiken en zij heeft genoeg warmte voor twee, ze is wel een heethoofd maar het voordeel is dat ze geen koude voeten heeft.

Daarna zijn we doorgereden naar de Hot Spring. Gelukkig kwamen we als eerste aan en dat was wel lekker rustig maar ook koud want de zon was nog steeds niet op. Maar ben heel dapper geweest, heb al mijn kleren uit gedaan en ben het warme water ingestapt. Dit was heerlijk! Ik was namelijk koud tot op het bot en nu werd ik helemaal opgewarmd! Zag er wel een beetje tegenop om het water uit te gaan voor het ontbijt maar het viel mee. Doordat mijn lichaam helemaal warm was, merkte ik niet veel van de vrieskou om mij heen. Heb snel mijn kleren aangedaan en toen was het prima.

Naast de de spring, lag gewoon ijs en heb er ook op gelopen. Wat een tegenstellingen allemaal in Bolivia!

Na het zien van Laguna Verde, die trouwens van kleurintensiteit veranderd als de wind blaast zijn we naar de grens gereden en daar heb ik de groep verlaten om naar Chili te gaan.

To kill a day in Oruro

Vanochtend werd ik wakker met een pijnlijk gevoel in mijn buik, waarschijnlijk waren de hapjes die op de lokale markt heb gekocht ook bijzonder voor mijn buik. Gelukkig was het halverwege de ochtend ook weer weg.

Mijn hotel had geen ontbijt dus ben maar op zoek gegaan naar wat eetbaars. Bleek niet echt wat te kunnen vinden. Dus ben naar DE plaza gegaan en een 4 sterren hotel binnen gelopen en ja, daar mocht ik wel tegen betaling ontbijten. Kosten € 1.50!
Daarna een taxi aangehouden en een deal gemaakt om mij naar Calacala en weer terug te brengen. En daar liepen de lama´s gewoon op de weg, deze was wel geasfalteerd ;)
Nou komen we aan in het dorp, worden we een richting op gestuurd, na een keer verkeerd gereden komen we bij een grote muur. Klop, klop. Niemand. Bleek de deur open te zijn, dus ik naar binnen. Het enige wat ik zag was twee ezels en een verlaten verlaten fabriek. In de verte zag ik wel een bord dus daar naartoe gelopen. Weer een deur door en toen zag ik wat huizen, bleek dus helemaal niemand te zijn. Wel erg vreemd allemaal. De omgeving zag er trouwens fantastisch uit. In plaats van een jungle zag ik nu een steppe achtig landschap.
Mijn chauffeur was mij achterna gekomen en we zijn wat rotsen opgeklommen. Bleek hij in de verte toch een mevrouw te hebben gespot. Bleek dat we dichtbij waren alleen 40 meter te hoog. Na de afdaling bleek de mevrouw de sleutel te hebben van de toegangspoort.
Dus ik naar binnen, tuurlijk moet je wel betalen ;( en de de muurschilderingen bekeken. Ze waren wel oud: 2400 jaar!
Waarom deze schildering extra aandacht van de LP krijgen weet ik niet maar zo bijzonder vond ik het niet. Gelukkig was het heel avontuur om ze te vinden.
Dus wij weer terug met de taxi, trouwens wat klopt er niet met deze taxi???

In de middag ben ik naar Thermas de Obrajes geweest. Gewoon met een lokale particuliere lijndienst. De thermen was heerlijk, bleek dat je een prive bad kon krijgen met magnezium verrijkt warm water. Heerlijk!!! Het was alleen te warm dus heb het niet het volledig half uur vol kunnen maken.
Daarna nog wat baantjes getrokken en daarna lekker onder een gaas in de zon gelegen met mijn boek. Heerlijk, kon er wel uren liggen. Eindelijk een plek waar je rustig kan liggen en van het lekkere weer genieten.
Totdat de chauffeur er aan kwam en zei dat hij gaat vertrekken en dat er verder geen transport meer naar Oruro is. Echt balen! Had het zo naar mijn zin!
In Oruro heb ik nog de film I am Legend gekeken (moet toch op de een of andere manier soms wat tijd doden). Ben namelijk al uitgecheckt en neem om half twaalf een zeer luxe bus naar Uyuni...

Oh ja, nog een grappig voorval. Gisteren wilde ik pinnen maar had weinig geluk. Toen vond ik er een die het wel deed. Maar er was een bericht dat ik enkele minuten moest wachten. Dus ik even in mijn LP gebladerd. Gebeurd helemaal niets. Dus ik weer aan die man vragen of het apparaat het wel doet, ja natuurlijk werkt het! Hoelang moet dan wachten, nou gewoon 30 minuten !? Hij zei het op zo´n manier dat het de normaalste zaak van de wereld is. Maar ik ga natuurlijk geen half uur op zo´n apparaat wachten (stel dat het inderdaad een half uur is).

Absolutely not taking off from the grass

De volgende dag had ik vroeg mijn wekker gezet omdat ik me op tijd moest melden bij Amazones (vliegtuig maatschappij). Nog voordat ik helemaal bij zinnen was, hoorde ik al de regen vallen. Dit was zeker geen goed teken!!! Om een lang verhaal kort te maken, de afgelopen drie dagen waren er al geen vliegtuigen geland en vertrokken op Rurrenabaque en dat zou vandaag ook niet gebeuren omdat de landingsbaan een modderpoel was. Aanzien mijn vlucht naar Santa Cruz om de dag vertrok, zou ik nog twee dagen moeten blijven. Dat werd hem dus niet.

Tijdens het bijwerken van mijn blog, sprak ik iemand naast mij die met een 4x4 naar La Paz ging. Dat leek mij ook wel wat dus ik heb het dorp rond gelopen en genoeg groepen gevonden die met de jeep gingen maar er was geen plek voor mij ;( Dus er zat niet anders op dan met de bus te gaan....dat was een heel avontuur.

De jeep heeft er 17 uur over gedaan maar mijn bus deed er 24 uur!!!!! over om in La Paz te komen. Niet alles verliep soepel, naast mij zat en moeder en dochter (wel respect voor dat kind in al die uren heeft ze geen kik gegeven), om de ca. 5 uur een plaspauze. Onderweg ook rustig stoppen om wat extra zakken in te laden... De toiletten bij het restaurant waren wel erg spartaans.... oh ja, in de landen waar ik nu geweest ben is het not-done om toilletpapier in de wc te gooien. Vandaar dat er prullenbakjes bij staan.
Midden in de nacht een file. De weg is namelijk niet geasfalteerd (wat zou het IBU hier veel werk kunnen verrichten en het bijbehorende onderhoud!!!) en dus in het regen seizoen een modder bende. Er zat een vrachtwagen vast in de modder dus dat hield al het verkeer in twee richtingen op. De chauffeur heeft met eigen handen dus stenen op de slechtste plekken gegooid zodat hij weer een paar meter verder kon. Dit een paar keer herhaald te hebben, was hij over. Toen moest het verkeer nog geregeld worden want het was een om-en-om situatie, dus heb nog wat geholpen (en dus ook in de modder gestaan).
Bij aankomst was ik niet helemaal brak, dit dankzij het opblaaskussen (met twee zones) dat ik heb. Jaren geleden had Dennis dit mij aangeraden en heb er nog veel profijt van (voor de reizigers onder jullie: te koop bij de Perry sport voor ca. € 12.50).Maar ja, nu was ik in La Paz, daar wilde ik nog helemaal niet zijn. Voor mijn gevoel heb ik er genoeg rond gelopen ook omdat ik van La Paz vertrek. Helaas heb ik dus Santa Cruz en Le Fruerte moeten laten schrappen. Dus ik weer naar mijn reisbureau en alle veranderingen door gevoerd (er bleek nog meer veranderd te zijn). Na een bezoekje aan het hoofdkantoor van Amazones om mijn geld terug te krijgen, ben ik weer in een taxi gesprongen en naar het busstation gegaan. Binnen 5 minuten zat ik al in de bus naar Oruro, dus dat ging goed! Weer 4 uur in een bus gezeten, heb dus bijna 28 uur in een stuk ik een bus gezeten. In india hebben we wel eens een treinreis van 48 uur gemaakt maar dat was veel comfortabeler.

Dus nu ben ik Oruro, heb een hotel gevonden en wat rondgelopen, gegeten op de lokale markt. Een soort pannenkoek gemaakt van mais en een lokaal warm drankje gedronken. Dit was voor mij wel bijzonder maar volgens mij was ik weer op mijn beurt bijzonder voor de mensen daar!
Morgen ga ik naar Calacala en misschien naar een hot spring, lekker relaxen (volgens mij is dat wel op zijn plaats).

In the jungle with Chalalan

Nou, ben weer terug van de jungle en heb weer veel meegemaakt! Voor mijn eigen geheugen, dat is ook mede de reden dat ik deze blog heb, zal ik het per dag beschrijven:

DAG 1
We zijn vroeg opgestaan en naar onze boot gesjokt (hé, was weer een vroege ochtend en vakantie vieren kan soms best wel hard zijn ;) ). Na poging twee en het vervangen van de propeller (of hoe heet zo´n ding van een buitenboordmotor) zijn we weer weggegaan. Het was nog mistig en regende een beetje dus dat leuk wel op een druilige nederlandse ochtend....

Dus na een rit van 5.5 uur (waarvan 1 uur de eerste start was) kwamen we aan bij de Eco-lodge van Chalalan. Chalalan is een comunity die in het natuurpark Madidi wonen. Zij hebben een ecologische manier gevonden om voor touristen de jungle te beleven. Alles is milieuvriendelijk (energie beheer, het bezichtegen van de wilde dieren etc.) en goed georganiseerd.

Dus na de welkomsdrank, onze hutten toegewezen gekregen. Dat was prima, en toen zijn we met twee kanoos het meer opgegaan en hebben verschillende soorten apen gezien. Onze gids, Ricardo, heeft met veel enthousiasme uitgelegd hoe ze leven. Helaas zijn mijn foto´s niet zo scherp en het uploaden van een video is mislukt dus dat probeer ik later nog wel.

Daarna lekker gegeten in het hoofdgebouw en daarna hebben we een nachtwandeling gedaan. Ongelovelijk veel geluiden gehoord en bijzondere beesten gezien. Nooit gedacht dat ik een wilde Turantala van ca. 20 cm afstand zou kunnen fotograferen. Ook deze platte kikker zag er wel vreemd uit.

Marijke was die dag jarig dus met z´n allen nog een biertje gedronken voordat we gingen slapen.

DAG 2

Nou, wordt je wakker en het enige wat je hoort is regen, regen en nog eens regen. Dit heeft onze planning wel wat in de war geschopt. We hebben van Ricardo een uitleg gekregen over het ontstaan van deze Eco-tour en hoe alles werkt. Ik ben blij dat ik voor deze organisatie heb gekozen want nu weet ik dat mensen na mij met even veel plezier van de natuur kunnen genieten.

Na de uitleg en weer gegeten te hebben, ja, ik eet hier wel veel. Meestal val ik wel een paar kilo af als ik aan het reizen ben, maar hier weet ik niet of dat zal gebeuren. Dus na weer een goede maaltijd zijn we een hike van 5,5 uur gaan maken. En dat is heel bijzonder omdat Ricardo precies vertelt wat je allemaal ziet (flora en fauna) en wat ze er allemaal mee kunnen.

Ik moet stoppen, schrijf morgen of zo wel verder! Idd, het duurde een dagje voordat ik verder kon schrijven, de reden hiervoor kan je in mijn volgende blog lezen... (niet heel erg spannend hoor!)

Zoveel medicijnen worden er van de planten hier gemaakt door de sjamaan. De medicijnen die wij in het westen hebben, kennen ze niet. Als ze er met hun eigen medicijnen niet uitkomen, gaan ze naar een dokter.

Ik heb veel gezien in de hike (eigenlijk een hele langzame wandeling, als je winkelt loop je nog sneller ;) ) Ik zal wat foto´s weergeven. Oh ja, de bomen met al die wortels zijn lopende bomen door het aangroeien van wortels aan één kant kan de boom zich horizontaal verplaatsen (ongeveer 1 m. )naar een plek met meer zon. Ik vond dat geniaal!Bij terugkomst bij onze hut, lag er hele grote slang op ons te wachten op de veranda. Het bleek geen giftige (voor mensen) slang te zijn, het was meer een wurgslang. Wel bijzonder, loop je zoveel uren in de jungle en liggen de beesten de ´gewoon´ op je te wachten bij je hut. Helaas heb ik er geen foto van kunnen maken maar Joe wel. Hij zal het binnenkort op zijn website zetten:
http://www.whereisjoeswick.com/

Na het eten, het kan ook niet anders, zijn we gaan nacht kanoeen. Dus gewapend met een zaklantaarn en een fotocamera zijn we op zoek gegaan naar Caimans! En gevonden!!!!

Op zich was het niet zo moeilijk om de dieren te vinden. Door het schijnen van licht in hun ogen, krijg je rode stipjes te zien (het rode ogen effect als je een foto maakt). Ik denk dat we er wel 5 hebben gezien. Helaas niet de grote moeder maar ja. Deze caiman is toch bijna 1.5 meter lang!

Die avond was er nog een speciale avond voor de gasten georganiseerd. We hebben baby puma melk gedronken (lokaal drank gebaseers op Pisco (druiven) en coca bladeren gekouwd. Van beide heb ik goed genoten. Van de coca bladeren merkte ik niet zo veel. Wel kreeg ik een verlamd gevoel in mijn mond (dus de wand waar ik het propje hield en mijn tong) Dit was wel raar om te ervaren. Daarna hebben we voornamelijk gek gedaan. Van elk land werd er een ´traditionele´ dans opgevoerd. Dus je raadt het al, Marijke en ik hebben de.... vogeltjes dans gedans. Dikke pret!

Voor het slapen gaan nog een mooie kikker kunnen fotograferen.

DAG 3
Helaas komt er aan alles een eind want er beginnen ook weer nieuwe dingen. Met de boot weer terug gevaren, deze keer ging het veel sneller omdat we met de stroom meevoeren en het weer was ook veel beter, dus ik heb nog wat zonnestraaltjes kunnen meepakken. En de omgeving kunnen zien zonder wolken rond de bergen.Bij aankomst heeft het wel hard geregend maar samen met het ierse stelletje zijn we de dag heel goed doorgekomen (deze dag wel....)

Mijn malaria pillen had ik absoluut niet nodig. De GG&GD in NL is veel te conservatief. Dus als iemand nog 30 maleron pillen van mij wil overnemen, hoor ik dat graag!

Wat wel een groot contrast was met het deze eco-tour is dat er in het dorp een hanengevecht werd gehouden. Ik had dat nog nooit gezien dus heb even staan kijken, in ieder geval lang genoeg om te merken dat dit absoluut niet mijn ding is. In tegenstelling tot de mannen eromheen... heb er ook een fimpje van gemaakt maar ik merk dat bij lang niet alle internet cafés ik dat kan uploaden.

Landing on grass

Nou, erg beroemd ga ik niet worden, dus zullen we die handtekeningen maar achterwege laten?

Gisteravond ben ik weer naar Sol y Luna gegaan om te kijken naar de TV uitzending. Bleek dat er voetbal werd gekeken op de enige TV (mannen zijn ook overal op de wereld hetzelfde....) Dus ik vriendelijk vragen of ik 5 minuten de wedstrijd kan onderbreken. Dat mocht! Maar het programma duurde veel langer dan 5 minuten. Dus toen kwam iemand van het cafe naar ons toe en zei dat we ook ik het huis van de (nederlandse) eigenaar naar de uitzending mochten kijken. Ehhh, ok dat doen we! Dus daar zaten we dan te kijken naar en uitzending in het spaans over hoe je afval moet scheiden en Pet Fashion !? Totdat uiteindelijk het gedeelte over reizen ging. Dus vol spanning kijken of ik aan het woord kwam.... maar nee hoor, alleen Carla de manager was aan het woord. Maaaaaar er was een shot van mij genomen van mijn rug toen ik bij de bar zat. Dus ik ben wel op nationale Boliviaanse TV geweest. Wordt er alleen niet beroemd van!

Dus de volgende dag lekker uitgeslapen en mijn ding gedaan. Een taxi genomen naar het vliegveld om naar Rurrenabaque. Schitterend was dat, een heel klein vliegtuigje waar maar 20 passagiers in kunnen zitten. Het was nog wel spannend of het wel zal vertrekken omdat de lijndienst hier niet zo betrouwbaar is. Dit komt, in dit geval, omdat het vliegveld in Rurre bestaat uit een grasland! Ja, dat lees je goed, we zijn gewoon op gras geland. Als het dus geregend heeft kan het vliegtuig niet landen en moet het weer omdraaien naar La Paz. Als het wel landt, moet het ook goed in de ankers anders klapt het weer tegen een berg op. Het is dus niet een alledaagse vlucht die ik genomen heb.

Wat ook bijzonder was, is dat we net zo hoog vlogen als de bergen om ons heen.

Toen we uitstapten, kwam de warmte ons tegemoet! Het is hier namelijk tropisch! Heerlijk om al die overbodige kleren niet aan te hoeven. Zit dus nu dan ook nog steeds in mijn korte broek terwijl het al donker is. Het doet me ook denken aan Azie ( en met name Cambodja) en daar wordt ik wel vrolijk van. Heb het wel even genoeg gehad met die kou, alhoewel de ergste koude nog gaat komen.....

Morgen weer vroeg opstaan want dan gaan we naar Park Nationaal Madidi voor een paar dagen diep de jungle in.... YES!!!! Heb al wat leuke Ieren ontdekt in mijn groep dus dat wordt wel weer lachen. Gelukkig zitten we allemaal in het hetzelfde hotel.

Ik zal jullie verder goed op de hoogte houden maar eerst moet ik het zelf gaan beleven!