Dennis gefeliciteerd

Deze post is speciaal voor Dennis omdat hij gisteren jarig was geweest. Helaas kon ik er niet bij zijn en heb waarschijnlijk veel gemist op het feest en alle verhalen wat er allemaal met jullie gebeurt en wat je nu aan het doen bent.

Maar, ik ben je niet vergeten vandaar speciaal voor jou dit bericht in het Cambodjaans!

Goede Vrijdag

Ik had niet gedacht dat ik met goede vrijdag toch nog in een katholieke kerk zou zijn. Zo zie je maar, als je op reis bent, is er van alles mogelijk. Ben vandaag naar Bokor Hill Station geweest. Dit een verlaten stadje boven op een berg (ca. 1100 meter) dat gebouwd is rond 1920 door de fransen, tijdens de kolonisatie. Een twee uur durende bumby road (en weer terug) heeft ons naar boven gebracht. Wat deed mijn kont pijn toen we boven kwamen.

Maar het was de moeite waard, er was een oud paleis van de koning, een katholieke kerk, een hotel en andere gebouwen. Compleet verlaten en bedekt onder een soort rode mos. Het zag er heel mooit uit. Helaas kan je het niet op de foto's zien omdat de zon te vel scheen.

En ja, hoor ook nog een oude grijze manklopende aap gezien. Hij deed geen vlieg kwaad en kon dus rustig een foto van hem maken.

Helaas, was de boot kapot anders hadden we ook een twee uur durende bootreis op de rivier gehad maar voor het geld dat we terug kregen hebben we lekker in de zon op een terras gezeten. Oh, het leven van een reiziger heeft soms zijn onaangename kanten....
Ga zo maar weer eens noodles eten met ei. Het is trouwens heel grappig. Als de zon onder gaat, komt dit hele dorpje tot leven en zie je allemaal vrouwen en kinderen in de pyama buiten lopen. Pyama people, noemde ik ze. Hoe het werkt weet ik niet want het lijkt mij niet helemaal schoon om in de stoffige straten rond te hangen voordat je met dezelfde kleren in bed stapt. Misschien ga ik vanavond wel achter komen.
Morgen, vroeg opstaan (half 7) om de bus naar Kep te halen en dan door naar Rabbit Island (en dan ben ik bijna in Vietnam).

Phnom Penh to Kampot

Hartelijk bedankt voor jullie comments, ik weet niet hoe ik direct kan antwoorden vandaar dat ik zo maar doe. Ik vind het fijn om te merken dat mijn verhalen gelezen worden, motiveerd mij om door te gaan met schrijven.

Gisteren aan het eind van de dag nog wat rond gebanjerd op de Russische markt en wat cadeautjes gekocht voor het thuisfront en voor mezelf een mouwloos T-shirt, is toch wel lekker om zo min mogelijk stof op je te hebben. En natuurlijk een cd gekocht van de meest populaire muziek hier: Prom Teang Alay. Geloof het of niet, het klinkt goed!
Voor het eten (stokbrood met, helaas iets vleesachtig, mijn maag had het er in ieder geval moeilijk mee) achter internet gekropen en het hele verhaal over de KR geschreven. En de cd geript zodat het op mijn mp3 speler staat. In het internetcafe Mariska en Anna ontmoet beide uit Rotterdam en samen een biertje gedronken en ervaringen uitgewisseld. Ik ga nu namelijk proberen om naar Houay Xai in Laos te gaan: The Gibbon experience. Dit houdt in dat een paar dagen in een treehouse woont enwel 50-60 meter boven de grond, met kabels en klimtuig kan je je dan verplaatsen. Dit lijkt mij super cool om te doen!
In het guesthouse nog voor het slapen iemand ontmoet die een aantal dagen in een klooster bij Chang Mai heeft gezeten, lijkt mij ook goed om te doen. Op zoek naar rust, overzicht en reflexie (als mijn manager dit leest zal hij misschien toch trots op me worden....).

De bus naar Kampot was goed, een veel te actieve airco zorgde ervoor dat ik niet echt mijn slaapachterstand kon inhalen. Eenmaal hieraangekomen, bleek het een rustig stadje waar ik wat rondgebanjerd heb en de activiteiten en het transport voor de komende paar geregeld. Daarnaast wat tijgerbalsem gekocht voor mijn muggebeten, schijnt te werken.

Onder weg nog wat foto's gemaakt zoals hieronder te zien.
Trouwens, voor degene die vrijdag al vrij zijn: Prettig Pasen en geniet van de vrije dagen ;)

Khmer Rouge

Vandaag heb ik veel verschikkelijke dingen gezien en om een beetje te begrijpen wat ik gezien heb, wil ik wat vertellen over de geschiedenis van dit land (voor zover ik te weten ben gekomen).

Op een gegeven moment was Lon Nol aan de macht in Cambodja. Deze man en zijn regering was erg corrupt, zelf was Lon Nol erg bijgelovig. Er viel dus veel op zijn manier van regeren aan te merken.
In 1970 viel Amerika en Zuid Vietnam de Vietcon aan door geheime bombardementen, die zich had terug getrokken in Cambodja. De communisten Khmer Rouge sloten zich bij deze beweging in een poging de regering van Lon Nol te ondermijnen. Van 1970 tot 1975 was het een roerige tijd van veel geweld, doden en vluchtelingen. De Amerikanen hielpen nog steeds Lon Nol om de communisten te bestrijden maar door slecht leiderschap lukte dit niet en kon de Khmer Rouge de macht overnemen. Het doel van de KR was om op zeer snelle geforceerde wijze een Maoistisch maatschappij te creeren die gedomineerd was door boeren. In deze maatschappij was dus geen ruimte voor mensen die zelf dachten. Dus Pol Pot de leider van de KR (hij had zelf wel een franse universitaire opleiding gevolgd) meende dus dat mensen er niet mochten zijn en werken gevangen genomen. De ergste 'criminelen' werden naar S21 gestuurd, deze gevangenis heb ik vanochtend gezien. In ruim drie jaar tijd zijn er ca. 15.000 mensen vermoord op meestal brute wijze en na overhoring. Er hebben een handvol mensen deze gruwelijke gevangenis overleefd. Ten tijde van de overgave werden nog 14 mensen aangetroffen die bezweken waren aan hun overhoring. Zij hebben op het terrein een persoonlijk graf gekregen.
De andere mensen die overleden werden naar de Killing Fields gebracht, iets buiten Phnom Penh. Zeg maar gerust naar de massagraven. In het begin werden her 100 mensen per dag begraven maar aan het eind van dit regime periode wel 300. Dit aantal kon men niet aan dus moesten mensen een nachtje doorbrengen daar terwijl hun handen op de rug gebonden was en ze geblindoekt waren. Dag en nacht werd er hele luide muziek van feesten gespeeld zodat het kermen van mensen niet gehoord werd.
Indien je niet direct gevangen werd gezet, werd je gedwongen tot landarbeid, zowel mannen, vrouwen als kinderen. Iedereen moest zijn stad of dorp verlaten en gezinnen, families werden uit elkaar getrokken. Dagen van 12 - 15 uur moesten de mensen maken en kregen twee keer per dag een waterige rijst substantie te eten. Dit was net voldoende om niet te sterven. Doordat de bevolking zo ondervoed was, kwam er geen verzet tegen het KR regime. Trouwens kinderen werden opgeleid om een soort spion te zijn voor de volwassen.
Er kwam een eind aan het KR regime toen in 1979 toen Vietnam Combodja aan viel. Gesteund door China wist Cambodja het nog even vol te houden. Als afleidingsmanouvre heeft China zelfs Vietnam in het noorden aangevallen. Maar na 17 dagen trok China zich terug en viel het KR regime, dat zich terugtrok in het oerwoud bij de grens van Thailand waar ze volgens sommigen nog steeds dorpen onder controle hebben. De gids van het landmijn museum zijn ouders zijn dus na de val nog het slachtoffer geworden.
Nu Cambodja bevreid was van de communisten was de elende nog niet over omdat er het laatste jaar te weinig rijst geplant was en ook in Vietnam (men was bang dat de KR deze oogsten dan ging stelen).

In ruim drie jaar zijn er ongveer 2 miljoen Cambodjanen gestorven door toedoen van hun eigen bevolking. De gevolgen zijn nog steeds zichtbaar. Een positief effect is dat Cambodjanen zeer gedreven zijn om kennis te vergaren. Studeren staat dus ook hoog aangeschreven (alle kennis moet vanaf een middeleeuwen niveau opgekrikt worden).
Pas sinds een jaar een 10 kunnen mensen de Angkor Wat bezoeken omdat het toen landmijnvrij gemaakt is.

Morgen ga ik naar Kampot waar ik twee dagen blijf en op maandag vlieg van Phnom Penh naar Bangkok naar Chang Mai. Ik heb het even gehad met bussen.

Nog steeds in Cambodja

Ben nog steeds in Cambodja, op dit moment zit in mijn guesthouse in Phnom Pehn, voormalige franse stad.
Maar voordat ik hier ben gekomen heb ik nog een en ander in Siem Reap gedaan. Gisteren, was het toen maandag?, eerst lekker ontbeten bij een lokale eettent maar aan de andere kant van de straat was een begrafenis aan de gang. Jemig, wat een boel lawaai kwam er constant uit die speakers. Ik kon Douglas niet eens verstaan. Dus maar snel weggegaan naar het Land Mine Museum. Dit is een provosorisch (zo goed geschreven, Stefanie?) ingericht museum dat gerund wordt door iemand die zijn leven inzet om Cambodja landmijnvrij te maken. In 2003 lager er nog ongeveer 6 miljoen landmijnen, voornamelijk bij de grens met Thailand. Ik ben dus blijkbaar door landmijnrijk gebied gereden... Op dit moment komen er nog dagelijks tientallen mensen om door een landmijn. Ongelovelijk he? In het museum werden we rondgeleid door Poiy, hij is 19 jaar oud en sinds zijn 10e heeft hij maar 1 been. Zijn ouders zijn door door Rode Khmer omgebracht en zijn zusje en broer zijn omgekomen bij de explosie waar hij zijn been is verloren. Hij heeft nu een redelijk goed leven gekregen door gids te zijn en touristen rond te leiden. En hij is niet de enige daar. Het was niet erg prettig om er te zijn maar wel leerzaam.

Die middag naar de arts & craft school van Siem Reap gegaan. Na een rondleiding in de verschillende werkplaatsen (hout, steen, zijde, schilderen) naar de shop geloosd door de gids. Het stond vol mooie spullen, kon het dus ook niet laten om een mooi schilderij op hout te kopen. Het was zwarte lak op rode met afbeeldingen van koper. Echt heel mooi! Goed laten inpakken zodat het niet beschadigd tijdens de reis. De opbrengst was wederom voor een goed doel.

Daarna zijn Douglas en ik naar het meer Tonle Sap gegaan. Je moet je voorstellen dat dit meer vies bruin water is en ongeveer 1 meter diep. Op dit meer zijn allemaal verschillende woonboten waar mensen in wonen. Het is niet zo'n boot waar Esther in woont maar dit zijn krakkemikkige bootjes waar hele gezinnen in leven. Een gedeelte van die mensen zijn Vietnamees en zijn een soort vluchteling wat ik begrepen heb.

Toen hadden we het wel even gehad met de ellende zijn we terug gegaan naar het hotel om lekker te douchen en 's met een italiaans stel gegeten. Aan het eind van de avond was mijn italiaans aardig terug. En we kregen daardoor de engelse/italiaans gesprek. Vandaag zaten Stefano en Silvia bij mij in de bus naar Phnom Penh en dat was wel gezellig. Zij waren die dag daarvoor heel vroeg naar de Wats van Angkor gegaan en mocht hun foto's kopieren, daar was ik wel blij mee want ik vond toch dat ik iets te weinig van deze tempels had gezien.

Opmerkelijke advertentie stond er op de bus.

Aangekomen in Phnom Penh een gezellig geusthouse opgezocht en ben daarna naar het meer gegaan. De hoofdstad ligt op een kruispunt van drie rivieren en daardoor heeft het ook een boulevard waar je lekker op kan slenteren. Dit heb ik dus ook lekker gedaan en bij een terasje een koffie genomen want was toch wat moe (had vanacht weinig geslapen en tijdens de busreis was er de gelegenheid niet voor, alhoewel er wel een asfaltweg was) en viel spontaan in slaap in de relaxstoel. Daarna de stad per voet verkend. Ik merk dat ik dat wel prettig vind omdat je dan heel snel gevoel krijgt voor een nieuwe stad. Ben naar de New Market geweest, het treinstation en het independece monument waar budha en hindoe beelden door elkaar staan. Begrijp het toch nog niet helemaal.

Bij Friends heb ik gegeten. Dit restaurant wordt gerund door voormalige weeskinderen en zij krijgen zo de kans om te stage te lopen zodat ze na een paar jaar in een echte horica gelegenheid aan de slag kunnen gaan. Nog wat met wat Duitsers geouwehoerd en toen maar een poging gedaan om een cd te branden en jullie op de hoogte te brengen. Trouwens, je kan nu een comment plaatsen op mijn site.

Ga lekker slapen en morgen de gevolgen de Rode Khmer zien, zal er wel niet vrolijker van worden maar wel wijzer wat mensen elkaar kunnen aandoen.

Good bye Koh Chang

Specially voor Charlie, Christen en Sophie:

The picture of our last evening!

Charly, I wish you all the good things with teaching the children in Taipei and you Christen in Thailand. Sophie, good luck with your study when you are back in Montreal!

Ok, ik zal Phenna en Danique ook niet vergeten en misschien tot in Utrecht!

Bedankt voor de gezellig dagen!

Fucking road

Ja wat is dit nu voor een titel, zal je denken !?

Gisteren ben ik vroeg op gestaan om naar de Angkor Wat te gaan. Dit ging vrij goed: busje, bootje, busje, grensje...... bobbel de bobbel de bobbel. Als je de Cambodja binnen komt bij Polpet dan gaat het even goed maar dan begint de ellende dat een uurtje of vier duurt.

Toch wel een van de belangrijkste wegen in Cambodja is onverhard. Dat betekent dus geen juiste wegconstructie en een paar lagen asfalt maar gewoon een dichtgepakte plak grond met veel stenen er tussen. In de LP staat dat het ook wel de Fucking road genoemd werd. Af en toe zit je zo te schudden in die bus dat ik goed deze naam kan begrijpen.

Na deze urendurende ervaring, je kon ook helemaal niets doen behalve muziek luisten, zelfs praten was moeilijk door het vele lawaai, kwamen we aan Siem Reap. Dit is een van de grotere steden in Cambodja en ligt dichtbij de tempels van Angkor. De guest house was meer een hotel vooral na wat ik gewend was. Maar het was betaalbaar en een eigen douche is zelfs onbetaalbaar. Heb echt fluitend onder de douche gestaan. Ik voelde me nu wel schoon in plaats van elke keer met een bakje me douchen.

Nog even wezen snookeren met mijn nieuwe reisgnoot Douglas en twee cambodjaanse gidsen. Phenna: het Caneese meisje wilde niet mee en heb ik verder ook niet meer gezien. Was wel gezellig, ben wel helemaal ingemaakt maar na zoveel met Saskia gespeeld te hebben, weet ik eigenlijk niet beter. Het rare was dat de scooters gewoon in de hal werden gezet...

Vanochtend redelijk vroeg opgestaan om de tempels te bekijken. Natuurlijk niets voorbereid wat te gaan zien (ik kon er ook niets aan doen, lezen in de bus was onmogelijk, maar mis wel een reisgenoot die me verteld wat de mogelijkheden zijn waaruit kan kiezen, deze rol heb ik mezelf in ieder geval nog niet echt eigen gemaakt).

Het was echt schitterend om te zien. Het is eigenlijk meer een heel groot park met daarin verschillende tempel complexen. Het schijnt een van de wereld wonders te zijn. De Angkor Wat is circa 1,5 bij 1,5 km!!! Zoals je ook wel op de foto kan zien is het groot. Er zit een grote moat (slot vijver omheen) en dan pas kom je bij het tempel complex. Daar aangekomen stond een groot Shiva beeld waarvoor een vrouwelijke monnik (een non?) zat waarbij je wierrook kan kopen.

Terwijl ik verder liep, voelde ik wat nattigheid, ik bedoeld letterlijk! Was de fleswater open gegaan en stond er een liter water in mijn tas. Op zich geen ramp, in de zon waren de spullen zo droog maar mijn mobiel vond het minder leuk, gelukkig had de batterij kortsluiging gemaakt en deed het 's avonds weer. Maar was even balen.

Vervolgens kom je weer langs twee bibliotheken, ja alles is hier symmetrisch voordat je bij de hoofd tempel komt. Die trappen daarna toe zijn gigantisch stijl, je moet per slot van rekening niet zomaar bij de goden naarbinnen kunnen lopen. Vanuit daar had je wel goed overzicht.

Ben wel met de enige trap met een reling naar beneden gegaan. Ok, een beetje mietjesachtig maar ben wel veilig aangekomen.

Heb nog een mooie boek gekocht, enwel een paar pagina's in gelezen, voordat we naar de andere tempel gingen: Bayon in Angkor Thom.

Het kenmerk van deze tempel was dat er veel goede muurinschripties zichtbaar zijn waarin de veldslagen met de Siam (thailand) zijn verbeeld en dat er op de 3e level 54 gezichten zijn. Dit zijn echt levensgroote gezichten die alle provincies van toen in de gaten hielden en zo de koning een handje hielpen om het land onder controle te houden (voorloper van Big brother?)

De derde tempel van die dag, heb trouwens een pas voor drie dagen gekocht maar, heb het idee dat dit iets te ambitieus was, was het meest spectaculair. Want deze was erg laat ontdekt door de fransen omdat het oerwoud er huis had gehouden. De bomen groeien gewoon op de tempel en de wortels gaan gewoon door de stenen heen en ontwrichten hele muren!
Voor de goede lezer, die zal al door hebben dat de film Thumbraider hier is opgenomen.

Was wel blij om weer terug te zijn bij het hotel, nog even wat gedoe met onze gidsen die teveel geld wilden hebben. Maar tot 50% afgedingd. Wel gek in dit land kan met drie verschillende valuta betalen, US Dollar, Thai Bath en Cambodjaanse Riel. Het handigste is de dollar (dit wordt vanzelf wel de euro als ze slim zijn) en sinds twee weken is er een ATM in Siem Reap! Dit is echt een hele stap voorwaards want er komen gewoonDollars uit. Geweldig! Heb ik voor niets heel ongunstig geld aan de grens gewisseld.

Ik had ook wel geld nodig omdat ik hele mooie canvas schilderijen heb gekocht voor aan mijn lege muren thuis. Ze zie er ongeveer zo uit.

Ok, dat was het voor vandaag. Zo lekker slapen dan morgen naar een musem waar in je kan zie hoe het was toen de Rode Khmer aan de macht was, Arts & Crafts bekijken, weer lekker eten.

Oh ja, vanovonde wilde ik naar een Cello concert gaan waarvan de opbrengst naar de kinderen van Siam Reap zodat ze gratis medicijnen krijgen. Bleek het concert gisteren te zijn, terwijl ik echt dacht dat het vandaag zaterdag is...